1. aug, 2015

Starlight

Ik zie het bord in het voorbij rijden en een gevoel van déjà vu, glijdt over me heen. Starlight. Een restaurantje in Noord Bali, pal aan zee. Waar ik de slechtste Sotoh Ayam ooit heb gegeten, waar we überhaupt nog nooit zo slecht hebben gegeten. 'Slootwater met een smaakje', was geloof ik de omschrijving destijds. We hebben er nog lang om gelachen. Net als Jay Masters. Een ontzettend triviaal personage, uit een nog trivialer boek. Meer dan dat niveau, was in die periode niet aan mij besteed. Door tekorten getergd, door mijn ellende behoefte aan simpliciteit en happy endings. Augustus 2010, toen ik nog midden in mijn ziekteproces zat. En we ook op Bali waren, hopende even te ontsnappen aan mijn realiteit.

 

Ik denk erdoor terug, aan vervlogen tijden. Aan stil verdriet, strijd en struggle. Aan tijden die waren, aan mijn verleden. De mooie momenten, genieten van de allerkleinste dingen die je doen beseffen dat je leeft. Een arm om je heen, een vriend die je laat huilen van de lach, een geur van een bloem, de armen van mijn kinderen om mijn nek. Aan sunsets met avondrood in de vurigste, meest passionele tinten en sunrises, vol belofte van een nieuwe dag. Aan vervlogen vriendschappen. Aan de donkerste, de mooiste, de meest intense momenten uit mijn leven.

 

Een reis van bezinning en beschouwing. Op het eiland van de goden, waar de mensen met een glimlach op hun gezicht geboren lijken te zijn. Terwijl ik de hellingen van de vulkaan af fiets, door dorpjes en langs rijstterrassen, komt het besef. Met sensaties van geuren, geluiden en kleuren, met geen pen te beschrijven zo intens. Ik geniet, ik ervaar en ik beleef. Op de plek waar verleden en heden samenkomen, rijd ik de toekomst in. Ik leef!