28. jul, 2015

Practice what you preach

Aan de kant van de weg staan vrouwen de was te doen, in de stroompjes die trapsgewijs de hellingen van de vulkaan aflopen. Het zijn ingenieuze irrigatiekanalen, in de koloniale tijd bedacht door Nederlanders, om zo de rijstterrassen te voorzien van het nodige water om rijstplanten te kunnen laten groeien.

 

Kleding wassen en schrobben met de hand. Ik moet er niet aan denken, maar de dames lijkt het niets uit te maken. Luid kwebbelend en lachend, staan ze met hun voeten in het water.

Even verderop staat een man zich in hetzelfde stroompje, naakt te wassen. Rustig haalt hij een lapje over zijn oksels, niet gehinderd door enige gène. Zijn blik, vangt de mijne. Ik wend af, in de poging zijn privacy te respecteren. Maar ik vraag me af voor wie van ons tweeën, ik dat doe.

Stroomopwaarts staat een jongen te plassen. In hetzelfde beekje waar de was gedaan wordt en gebruikt wordt om te badderen. Wassen, baden, toiletteren, alles in hetzelfde water. Het overschrijdt de Westerse hygiëne richtlijnen, maar hier is het allemaal mogelijk.

Het leven van het gros van de mensen hier, verloopt hier al vele jaren hetzelfde. Schijnbaar onaangetast door tijd. Geen gejaag, geen 24-uurs economie, geen ratraces. En vooral geen haast. Het is Bali op zijn puurst.

 

We lopen met een gids door de prachtige Mayong vallei, waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. Over smalle paadjes en langs rijstterrassen. Door een dichte jungle, met groen in onvoorstelbaar veel tinten. Kleine gemeenschappen, waar mensen wonen en leven, liggen verscholen tussen al deze weelderigheid. Onze komst aangekondigd door loslopende schurftige honden die aanslaan en hanen die laten weten dat het hun territorium is. Tijdens onze weg, komen we langs papajabomen, cacao, bananen, jackfruit en zelfs een cashewnootboom ontbreekt niet aan het plaatje.

 

Mensen groeten ons vriendelijk en kindjes rennen vrolijk met ons mee. Hun leven zo anders, dan het onze. Je wordt hier geboren, in een kaste. 90 % Van de Balinezen behoort toe aan de Sudra, de kaste van de gewone man. In Nederland vergelijkbaar met de gemiddelde Nerderlander. Afhankelijk van de positie in het gezin, krijg je bij je geboorte een naam. De oudste in de Sudra kaste, heeft Putu of Wayan, de tweede Made of Kadek, de derde Nyoman of Komang en de vierde Ketut.

Handig en vooral duidelijk, want het scheelt een hoop bewijsdrang en en pogingen op te klimmen op sociale ladders, maar soms net iets minder.

Naar aanleiding van goede ervaringen tijdens onze vorige vakantie, wilde manlief graag weer gaan vissen met Komang. Een jonge visser uit de gemeenschap naast de villa waar we verblijven. Gezegend met veel kennis over de zee, een gezond verstand en Engels sprekend bovendien.

 

Ooit gestrand met motorpech midden op zee, met een visser die geen woord Engels sprak en niet van plan was om het probleem op te lossen, heeft manlief doodsangsten uitgestaan. Hij heeft zich kilometers in het zweet geroeid om de kust te bereiken, bang dat hij ergens in een prauw dobberend op de Bali zee, aan zijn einde zou komen. Iets wat hij nooit meer mee wil maken, dus hij wil met iemand de zee op waar hij vertrouwen in heeft.

Een visser die Komang heet....iedereen in de buurt, kende er wel 1. Dus er stond iedere dag een andere Komang op de stoep. En pas een aantal Komangen verder, vonden we degene die we zochten.

 

De bewoners van dit eiland. Uiteraard kennen zij ook zorgen, maar desalniettemin zorgt hun geloof voor een eeuwig optimisme en dagelijkse levensvreugde. Altijd strevend het goede in zichzelf, het te laten winnen van het kwade. Gelovend dat ieder mens beiden in zich draagt. Streven naar harmonie en balans tussen beide kanten. In het Westen word je ermee doodgegooid. Zelfhulpboeken, cursussen, therapie. You name it. En hier doen ze het gewoon. Geen gelul, maar practice what you preach! Ik kan er in ieder geval nog iets van opsteken. Hetgeen ik dan ook probeer te doen. Terima kasih..