21. jul, 2015

Nelva

We rijden op de fiets door de straten van Singapore. Het is 7.30 en manlief en ik zijn onderweg naar de botanische tuinen om te gaan hardlopen. Alhoewel het nog vroeg is, is het al een drukte van de jewelste op straat.

 

De intense warmte ligt als een warme deken over me heen, maar de brandende zon ontbreekt nog. Desalniettemin gutst het zweet nu al mijn poriën uit. En dan moeten we nog gaan rennen. In de tropische tuinen is de vegetatie overweldigend! Orchideeën in alle soorten en maten en planten met grote weelderige bladeren. In de vijvers waterlelies, met bladeren zo groot als enorme ronde dienbladen.

 

Her en der zijn groepjes bezig met Thai Chi, anderen rennen zoals wij. Bewegen op zijn Aziatisch. Het heeft iets sereens, hoe de mensen in vloeiende zachte bewegingen synchroon hun 'dans' doen. Onze boys hebben we 'thuis' gelaten. Bij Nelva, de Filipijnse hulp.

 

We zijn nu een paar dagen hier. Singapore, waar links rijden net zo gewoon is als valet parking in parkeer-garages, paraplu's tegen de zon en geen bruinende, maar whitening crèmes. Maar ook het in huis hebben van een Filipijnse hulp, is hier gebruikelijk.

 

Zo ook bij mijn zusje. Daar woont Nelva, een Filipijnse. Als je als expat in Singapore woont, word je geacht er 1 in te huren. Want anders onthoud je iemand de mogelijkheid om te werken, is de gedachtengang. Ze doet het huishouden, wast en strijkt, doet de boodschappen, kookt, maakt binnen en buiten schoon, verzorgt en past op de kinderen. 6 Dagen per week van 's ochtends 7.00 tot 's avonds, tot het moment waar haar werk erop zit. In Nederland ondenkbaar, maar hier zeer gebruikelijk. Al is het een ongeschreven regel, dat er over dit onderwerp naar het thuisfront toe, niet teveel gerept wordt. Gevoelig dat het onderwerp ligt.

 

En Nelva is blij, want ze heeft werk waarmee ze geld verdient voor haar dochter in de Filipijnen. Die ze 1 keer per jaar ziet, frequenter naar huis wil ze zelf niet. Ze heeft haar eigen vertrekken in dit enorme huis, inclusief haar eigen badkamer. Op andere adressen, 'mag' de hulp namelijk op een matje naast de wasmachine liggen. Of in een soort bezemkast van 2 bij 3, zonder raam, (in het ontwerp van het huis meegenomen). Ook in dit huis aanwezig, maar hier gebruikt als berging. En als ze pech hebben, worden ze ook nog mishandeld.

 

Mijn zusje en zwager, 'verpesten' de markt. Want ze behandelen haar met respect, geven haar een vrije dag die anderen onnodig vinden en betalen haar goed voor de diensten die ze levert. Anderen zijn van mening dat de dames hierdoor teveel noten op hun zang krijgen. Tja, ik kan me voorstellen dat het naar is, als je hulp niet langer genoegen neemt met een matje of een bezemkast;)

 

Op zondag gaat Nelva op pad met andere Filipijnse hulpen. Eerst naar de kerk en daarna duiken ze een wereld in die wij niet kennen. Van schimmige achteraf barretjes en plekken waar gedanst wordt. Geen idee wat daar allemaal gebeurt, maar op zondagavond is ze terug. Klaar om aan haar nieuwe werkweek te beginnen.

 

Ik voel me een beetje bezwaard, niet gewend aan Nelva's. En doe nog een poging mijn eigen wasje te draaien, of de tafel af te ruimen. Maar daar wordt Nelva op haar beurt weer nerveus van. En na een aantal 'please no madam', laat ik het. Het is een andere wereld, hier in Singapore. En ik pas me aan, aan haar gebruiken. Ik pas me aan, aan de regels van Nelva.