17. jul, 2015

Vakantiestress

Als ik vroeger dacht aan de toekomst, dan zag ik op vakantie gaan met mijn gezin, als een harmonieus gebeuren. Mijn prins rustig en goed gehumeurd, mijn bloedjes allerliefst. Opgetogen zouden we alles inpakken en zonder dat er een onvertogen woord zou vallen, zouden we reizen. In harmonie, met niks anders dan liefde en vreugde.

 

Mijn realiteit is anders... Manlief rent de hele week gestrest rond, want hij 'heeft het nog zo druk' op zijn werk. Dat heb ik het ook uiteraard, maar daarnaast komt de volledige regie van alles wat er georganiseerd moet worden, op mijn schouders neer. En vergeet de uitvoering ervan niet.

 

Mijn wederhelft begrijpt nooit waar ik me druk over maak, want: 'het is toch een kwestie van je kleren in de koffer gooien en klaar?' En voegt inderdaad daad bij het woord, waarna hij triomfantelijk roept dat het toch echt niet zoveel werk is. Over zonnebrand, muggenspullen, toiletspullen, speelgoed en ga zo maar door, denkt hij niet na. Laat staan de kat die achterblijft.

 

De hele week heb ik me rot gerend om alles geregeld te krijgen. Terwijl mijn boys alles wat ik in de koffer heb gedaan, het er achter mijn rug even hard weer uithalen. En ik het ergens in huis slingerend, weer tegenkom. Dat had ik toch al ingepakt..? Met het risico op blèrende kinderen, omdat bij aankomst blijkt dat de opblaaskrokodil toch nog op de speelzolder ligt.

 

Manlief werkt tot het allerlaatste moment door. Want hij neemt 'al drie weken vrij'. 1 Uur voor vertrek belooft hij thuis te zijn. En dan heeft hij 60 minuten om het probleem van de 7kg teveel die zijn koffer weegt, op te gaan lossen. En dat zonder ruzie met mij te krijgen, door in de andere koffers te gaan graaien. Die ook al aardig aan de limiet zitten. Want het begrip travelling light, komt niet in mijn vocabulaire voor.

 

Tegen de tijd dat we in de auto zitten en daadwerkelijk wegrijden, ben ik kapot. En lopen de irritaties hoog op. Kinderen die elkaar achterin afslachten, gesnauw, stress. Tot het punt dat we elkaar ook willen afslachten. Horror! Het staat mijlenver van het plaatje dat ik voor ogen had. En iedere keer opnieuw is dat het moment, waarop ik mezelf afvraag 'waarom ook alweer..?'

 

Het duurt altijd even, voordat het hele zin in de vakantiemodus komt. Maar dan komen die harmonie, gezelligheid en die liefde, gelukkig allemaal vanzelf. Maar man, man...wat is het afzien voordat je er bent!