11. jul, 2015

Zwemles.. Adieu!

Met knallende hoofdpijn zit ik in een snikheet zwembad op de tribune. De avond ervoor hadden de kinderen jaarsluiting op school. En hun spetterende optredens, werden afgesloten met een BBQ. Nu vond ik het aanzicht van de frikadellen een beetje dubieus. Over hun normale kleur, moet ik al niet teveel nadenken. Laat staan over de grijze waas, die er over deze exemplaren zat. Van de diepvrieshamburgers, werd ik niet veel enthousiaster. Dus het kwam er op neer, dat ik niks gegeten heb. En het bij een paar wijntjes heb gelaten.

 

En of het nu aan de kwaliteit van de wijn lag, de lege maag, of dat die 'paar wijntjes' er uiteindelijk toch 'een paar meer' geworden zijn, weet ik niet. Ze kwamen in ieder geval hard aan. En vandaag betaal ik de prijs. Maar het was een gezellige avond, hetgeen het leed iets verzacht.

 

Het is snikheet in het zwembad, waar zoonlief vandaag afzwemt voor zijn B-diploma. Ik heb hem zojuist omgekleed en aan het zwembad bij de juffrouw afgeleverd. Een dame waar ik al bang van word, laat staan mijn zoon. Groot, fors en met een harde, schelle stem. Ze bedoelt het vast niet verkeerd, maar van haar empathische uitstraling, moet ze het niet hebben. Mijn zoon krijgt niet veel keus van haar en schuift bedremmeld aan in de rij. Het huilen staat hem nader dan het lachen. Hij wilde niet meer niet meer meedoen. 'Het gat' waar hij doorheen moet zwemmen, in zijn ogen veel te ver en veel te diep. Al zwetend, probeerde ik hem op andere gedachten te brengen. En uiteindelijk kreeg ik hem zover het in ieder geval te willen proberen. De gedachte aan nog langer zwemles, was nog net iets afschrikwekkender dan deze laatste inspanning. En nu ik de juf heb ontmoet, kan ik me daar iets bij voorstellen;)

 

Ik vond het in de kleedhokjes al warm, maar op de tribune is het helemaal afzien. Met een bonkend hoofd neem ik plaats bij de rest van mijn gezin. Een vage misselijkheid onderdrukkend. De koffie die manlief voor me gehaald heeft, laat ik wijselijk even staan.

 

De laatste keer zwembad. Geen pinnige caissières, blauwe slofjes, kwijtgeraakte pasjes en chloorlucht meer. Ik heb het al die tijd verfoeid, maar kijk nu toch weemoedig toe, hoe mijn jongste telg zijn laatste meters maakt. Ik aanschouw hoe hij het water in duikt en onder water door het gat zwemt. De opluchting van zijn gezicht afleesbaar, als hij boven komt. 'We are the champions' klinkt door de luidsprekers. Het diploma is in the pocket... En of het nu de kater is, de muziek, of mijn trotse 41 jarige moederhart.., ik voel mijn tranen prikken. Weer een fase die voorbij is. Dag zwemles... Adieu!