6. jul, 2015

Code geel

Het is al dagen extreem warm en inmiddels blijft de hitte ook in huis hangen, waardoor het binnen onaangenaam is. Na een onrustige nacht, trek ik mijn renschoenen aan en sluip ik het huis uit. Het is zondagochtend 6.30 en iedereen is nog in diepe rust. Ik ben zelf ook nog moe, maar ik snak naar lucht. Sinds mijn schildklier verwijderd is, heb ik moeite met mijn 'thermostaat'. De hitte werkt als een zware deken die ik mee moet slepen. Het vertraagt me en zorgt ervoor dat ik moeilijk vooruit kom. Dat ik de halve nacht wakker heb liggen luisteren naar de muggen die zoemend een plekje op mijn lijf uitzochten om zich eens lekker tegoed te doen, hielp ook niet echt mee. Krengen;)

 

Het is buiten nog steeds warm en drukkend, maar omdat het nog vroeg is, nog net te doen. In de verte hoor ik wat rommelen en in de lucht pakken donkere wolken zich samen. Maar het lijkt nog ver weg en ik besluit het erop te wagen.

 

'Ver weg', komt echter heel dichtbij, zodra ik de velden in loop. De lucht inmiddels onheilspellend donker en vol dreiging van de inferno die gaat volgen. Ik ben helemaal alleen in de uitgestrekte velden, als het onweer losbarst. Blijkbaar zijn er geen andere gekken die het erop gewaagd hebben. Bliksemschichten schieten om me heen naar beneden, direct gevolgd door donder. Dit is heel dichtbij, schiet er door mijn hoofd en ik verhoog mijn tempo. In een mengeling van angst en fascinatie voor de kracht van de natuur en mijn eigen nietigheid, ren ik in een recordtempo verder. Kijk, zo haal je nog eens tijden;)

 

 

Later die ochtend rijden we naar Zeeland. Op weg naar mijn familie en roots. Het is de dag waarop de etappe van de Tour de France start in Utrecht en eindigt in 'mijn' provincie. Een dag met code geel, hoe toepasselijk;) Wind, regen en onweer, het wisselt elkaar allemaal af.

 

In een decor van krachtvertoon van enorme hoeveelheden water, zetten de renners hun laatste kilometer in. Over de Oosterscheldekering, waaronder het water door de schuiven de Oosterschelde in spuit. Worstelend met de elementen, zet mede-Maastrichtenaar Tom Dumoulin, de eindsprint in. En op een plek waar mijn verleden ligt, sprint het heden naar een derde plaats in het klassement. Terwijl de wind de hemel doet open breken en de zon het geheel een gouden gloed geeft. En terwijl ik het geheel aanschouw, voel ik me opnieuw nietig in dit grote natuurgeweld. Maar het is een mooi moment. En voor de tweede keer deze dag, kijk ik vol fascinatie toe.