17. jun, 2015

Never a dull moment

Het zijn nog steeds roerige tijden... Op 1 van 'mijn' afdelingen, slaan de cliënten elkaar letterlijk de koppen in. De emoties lopen er zo hoog op, dat ze elkaar tot bloedens toe krabben, bijten, slaan en schoppen. En een client die ik al lange tijd in behandeling heb en na veel moeite stabiel was, is weer volledig het spoor bijster. Vanuit haar paranoïde waandenkbeelden, voelde ze zich zo bedreigd, dat ze 112 gebeld heeft. Om de politie om hulp te vragen. Want ze was ervan overtuigd, dat iemand haar uit haar appartement wilde zetten en haar spullen ging afpakken. Hoog tijd dus, om de consult-frequentie weer op te schroeven;)

 

Ook privé zijn het stormachtige tijden. Leg ik niet bijna het loodje door een scampi, breek ik wel bijna mijn nek door een val. Afgelopen vrijdag vond een puberende slungel het een goed idee, om een voetbal voor het wiel van mijn racefiets te schoppen. Niet heel handig als je met je voeten vast zit aan de pedalen;) Deze week ga ik dan ook met blauwe plekken en een deuk in mijn helm rijker, door het leven. Maar goed, die deuk had ook in mijn hoofd kunnen zitten, zullen we maar denken.

 

Zelfs tijdens mijn early morning run zijn dingen anders dan anders. Vanochtend kwam ik, in de verder desolate velden, een mevrouw tegen die op een klapstoeltje een boekje aan het lezen was. Klein detail: het was nog geen 6.00! Hallo, ook goedemorgen.

 

What's happening..? Er zijn van die momenten in je leven, dat je het gevoel hebt op een kruispunt te staan. De gebruikelijke rust, regelmaat en voorspelbaarheid, even weg en de wereld op zijn kop. Jezelf ervan bewust, dat keuzes richting kunnen veranderen. Ik heb het gevoel midden op zo'n kruispunt te staan, maar ik weet nog niet in welke richting mijn bestemming ligt! Ik ben er niet eens uit of het wel om de bestemming gaat, of om de reis an sich? Zelfs van het hebben van uberhaupt een keuze, ben ik niet zeker. Niet wetende of toekomst nog nader in te vullen is, of al vastligt. En zo ja, waar maak ik me dan druk om..? Dan komt het zoals het komt. Maar dan wil ik wel weer graag weten wat er komt.

 

Een zoektocht naar antwoorden, waarbij mijn uitdagingen me duidelijk zijn. Geconfronteerd met terugkerende thema's in mijn leven wat betreft betekenis, afwijzing, verlies en loslaten. Dat daar mijn levensles ligt, is me duidelijk. Maar het waarom en het hoe...? Geen idee. Ik ben op zoek naar de antwoorden, inmiddels een aantal adressen rijker waar ik met mijn vragen terecht kan.

 

Ondertussen zit ik de storm uit, in de verwachting dat die uiteindelijk wel weer over zal waaien. Het heeft in ieder geval 1 voordeel. Zoals iemand mij recent zei: 'Never a dull moment met jou...'