15. jun, 2015

Roze zaterdag

Aanstaande zaterdag is het roze zaterdag in Maastricht. Tijdens de vrijdagmiddagborrel op het veld bij ons in de buurt, heb ik het hierover met 2 mama’s van een klasgenootje van mijn zoon. Een heel gewoon gezin zoals we met zovelen zijn, alleen met een iets minder traditionele samenstelling. Voor mijn zoon echter niks bijzonders. De 1 heeft een papa en mama, de ander 2 papa’s, zijn vriendinnetje 2 mama’s. Who care’s anno 2015..? 

 

Dat valt dus vies tegen, als ik hun verhalen hoor…. En ik ben oprecht geschokt dat hun verhalen, nog realiteit zijn in deze maatschappij. Zelfs iets kleins zoals hand in hand lopen, of uiting geven aan liefde voor elkaar in het openbaar, is iets wat niet zomaar blijkt te kunnen. Waar mensen iets van vinden en op reageren. In die mate dat het als bedreigend wordt ervaren en het gelaten wordt. Geremdheid wordt ervaren uiting te geven aan geaardheid.

 

Ook instanties blijken nog altijd ingericht te zijn op traditionele gezinssamenstellingen. Bij formulieren die bijvoorbeeld bij de GGD moeten worden ingevuld, behoort het hebben van 2 mama’s of 2 papa’s niet tot de opties. Simpelweg geen andere keuze dan het hebben van: een mama en een papa, een mama, of alleen een papa. Welke boodschap geven wij als maatschappij daarmee af..? Als je niet in een traditioneel hokje valt, doe je niet mee? 

 

Ik vroeg me aanvankelijk af of het nog wel nodig was, die roze zaterdag. Zelf het niet meer dan vanzelfsprekend te vinden, dat je hetero, homo, lesbisch of biseksueel kunt zijn. ZIJN, zoals altijd zo geweest en daar gewoon voor uit te kunnen komen. Geaardheid en dus en geen aangeleerd gedrag, of ziekte, zoals sommigen nog steeds schijnen te denken.

 

De trieste constatering is, dat de roze zaterdag wel degelijk nodig is. Broodnodig zelfs! Dus ik doe mee, count me in..! Ik heb vandaag roze pumps besteld, waar ik zaterdag demonstratief op rond ga rennen. Pijn of geen pijn, no pain no gain... Voor deze boodschap moet je wat over hebben.