12. jun, 2015

Door openheid gebracht

Mijn mannen liggen nog te slapen, als ik om 6.15 de deur uitloop om te gaan hardlopen. Het belooft een warme dag te worden en de temperatuur loopt nu al op. De ochtendzon streelt mijn huid, bedekt door niet meer dan een topje en een rokje. Zo ren ik het liefst, ontdaan van alles dat hindert. Op zoek naar het gevoel door niks belemmerd te worden.

 

Ik houd van het licht op dit tijdstip en van de belofte van de mooie dag die in het verschiet ligt. De stad is nog rustig, in de velden is het nog helemaal uitgestorven. Alleen, met de geluiden van de natuur die ontwaakt, ren ik mijn rondje. Af en toe uit gedachten opgeschrikt door een koe die van zich laat horen, of een paard die in verbazing naar me komt kijken.

 

Tijdens het lopen, overdenk ik de afgelopen week. Dagen, gekleurd door de gevolgen van een ernstige allergische reactie. Niet fit, kortademig, een drukkend gevoel op mijn borst en het vasthouden van vocht door heel mijn lichaam. Volgens de huisarts te verklaren, alleen al door alles waar ik mee geïnjecteerd ben. Nog los van de naweeën van de allergische reactie an sich.

 

Ik denk na over de vraag die de coach op mijn werk me deze week stelde. In reactie op mijn blog, geschreven over ons meest recente gesprek. Ze heeft de gave me met 1 enkele opmerking, dagen aan het denken te zetten. Zo ook nu weer.

Ze vroeg me wat mijn openheid in mijn blogs me brengt..? Want ik schrijf over zeer persoonlijke gedachten en gevoelens, waarmee ik me kwetsbaar opstel.

 

Tja... Wat brengt het mij om te verwoorden en te delen..? In ieder geval blijf ik er heel dicht bij mezelf mee. Want dit is wie ik ben, inclusief de openheid van zaken die ik ermee geef. Ik ben iemand die dichtbij mijn eigen gevoel probeert te blijven en daar heel open in ben. Dingen die me raken of ontroeren. Leuke, maar ook minder leuke dingen. Verdriet, blijdschap, boosheid, passies, voor- en tegenspoed. Zoals het leven in mijn optiek ook is, in al haar mooie en minder mooie facetten.

'Openstellen' maakt me kwetsbaar, maar verrijkt me ook. En genereert een intensiteit die voor mij het leven de moeite waard maakt en ik niet zou willen missen.

 

Door dit te delen in mijn blog. Te beschrijven hoe ik de wereld zie en ervaar, delen anderen op hun beurt hun verhaal met mij. Doordat ze herkenning vinden in hetgeen ik beschrijf, of op een andere manier geraakt worden. Verhalen van mensen die ik regelmatig zie, maar waarvan ik in gesprek door mijn blog, pas het verhaal achter de persoon hoor. En waardoor een verrijkende diepgang in het contact ontstaat. 

 

Mensen die informatie over mijn kwetsbaarheden gebruiken om me te raken, zijn gelukkig meer uitzondering dan regel. En zelfs dan, is mijn conclusie dat de pijn en verdriet, iets oplevert. Ik zie het als mijn kracht dat ik toe kan laten, interesse heb in een ander en verder wil en kan kijken dan slechts oppervlakkigheden. Als iemand dat wenst te misbruiken, zegt dat iets over de ander. 

 

 

Inmiddels loop ik mijn straat weer in. Mijn gezin inmiddels ontwaakt en op me aan het wachten aan de ontbijttafel. Ik schuif bij hen aan en begin aan de dag. De belofte van een nieuwe dag in het verschiet.