8. jun, 2015

Het shock-effect van een scampi

 

We hadden een hele fijne avond achter de rug. Gezellig en lekker gegeten op het terras. Heerlijke steak tartaar van ossenhaas met truffel, spaghetti scampi en als dessert de lekkerste panna cotta die ik ken! Op de fiets terug kreeg ik echter jeuk, om bij thuiskomst helemaal gek te worden. In vuur en vlam stond ik! En deze keer niet van manlief;) Geheel ontkleed krabde ik me helemaal suf. Handen en attributen tekort kwam ik om deze jeuk te stillen. Joekelend en dansend sprong ik door de badkamer. Van top tot teen onder de netelroos. Ik leek Quasimodo wel. Manlief stond erbij en keek ernaar. 'Misschien moet je even gaan douchen..?', zei hij niet geheel zonder leedvermaak.

 

Ineens zwol ik op. Mijn ogen gingen dichtzitten, neus, oren en lippen werden minstens drie keer zo dik. Niet te evenaren met welke hoeveelheid fillers dan ook. De verbijstering (door mijn uiterlijk) in de ogen van manlief, nog groter dan net na mijn bevalling. En dat wil wat zeggen... 'Not a pretty sight', zei hij. Joh;). Maar spreken kon ik inmiddels bijna niet meer, want in mijn mond nam de zwelling ook snel toe. En daarmee kwamen ook de ademhalingsmoeilijkheden. 'Dfit gaat fnijet goed', kreeg ik er nog uit.

 

Inmiddels lag ik op de vloer en voelde ik me steeds slechter worden, voelde ik mezelf wegglijden in een schemertoestand. En werd ik me steeds minder bewust van wat er om me heen gebeurde. Manlief belde de hulpdiensten, inmiddels doordrongen van de ernst. Na 14 lange minuten kwamen ze binnenstormen. Inmiddels vreselijk aan het shaken en met een kelderende bloeddruk. Diagnose: anafylactische shock door een allergische reactie.

 

Na een aantal injecties kreeg ik weer lucht en stabiliseerde ik weer. En was de ergste crisis gelukkig voorbij. Ik werd me weer bewust van mijn omgeving en trok weer wat bij. En dit alles waarschijnlijk door scampi's, althans dat is een bekend allergeen. Waar je dus vanuit het niets ineens dodelijk allergisch voor kunt worden, zo blijkt.

 

De dag erna ben ik geradbraakt door deze aanslag op mijn lichaam. En moet ik afzien van het lopen van de 10 km in Maastrichts mooiste. Jammer, want ik had ervoor getraind en had er veel zin in. Maar ik realiseerde me ook, dat ik voor de tweede keer in mijn leven een stevige flirt gehad heb met de dood. Waar ik absoluut geen angst voor heb, zeker door recente nieuwe inzichten en verhalen die ik om me heen hoor. Maar wat ik toch nog hoop te voorkomen! Aangezien ik nog niet klaar ben op deze wereld.

 

Ik zag het al voor me. In de speech tijdens mijn uitvaart: 'De strijd tegen kanker had ze gewonnen, maar scampi's werden haar teveel'. No way... Voortaan ga ik dan ook hand in hand door het leven met mijn nieuwe beste vriend: de epi-pen. En laat ik het flirten over aan anderen.