6. jun, 2015

Ape d'Huzes

Afgelopen donderdag was het de dag van de Alpe d'Huzes. Die ene dag in het jaar dat deze Franse berg, door Nederland wordt toegeëigend. Talloze mensen fietsten (of renden) donderdag Alpe d'huez omhoog. Het liefst zes keer achter elkaar! Met als doel geld in te zamelen voor onderzoek naar kanker. Maar velen vanuit een veel persoonlijker doel. Vanuit hun eigen strijd tegen deze ziekte, in nagedachtenis van een dierbare, of voor iemand uit hun omgeving die hiermee geconfronteerd is.

 

Maanden lang kreeg ik via social media de voorbereiding van verschillende deelnemers mee. Mijn interesse gewekt door de reeds jarenlange wens, zelf een keer deel te nemen. Donderdag was dan eindelijk hun grote dag! Ik zag hen zwoegen, een strijd groter dan alleen een fysieke. Met een lach en een traan, de emoties bijna tastbaar zo aanwezig. Zoveel verschillende mensen en verhalen, maar in zichtbare verbondenheid door een gemeenschappelijke deler die kanker heet. Op deze dag bestonden er geen verschillen, maar waren allen 1. In een gezamenlijke beweging de berg op verbonden.

 

Ik was donderdag slechts toeschouwer via de tv. In ontroering keek ik toe en hoorde ik de verhalen. Die dag besloot ik dat mijn moment om deel te nemen, is aangebroken. Een wens op mijn bucket list, vanuit mijn eigen ervaring met kanker. In de hoop dat ik mensen vind, die deze uitdaging samen met mij aan willen gaan. Waarom..?

 

Iemand stelde me recent de vraag waarom ik mezelf zo afbeul en mijn lichaam zo terg..? Waarom steeds grenzen opzoeken en de lat ook nog zo hoog leggen..? Een beetje minder, is toch ook goed genoeg..? En dan ook nog een berg op willen fietsen, niet 1 keer, maar 6 keer??!!

 

Het hebben van kanker is het ultieme controleverlies. Met de diagnose, maar vooral door de effecten van de behandeling, verlies je alle zeggenschap over je eigen lichaam. En juist door de behandeling die je beter moet maken, voel je al het leven en kracht eruit wegvloeien. Verzwakt en berooid blijf je achter. Afhankelijk van de grenzen die je lichaam je oplegt.

 

Sporten is voor mij een manier om de controle over mijn lichaam terug te krijgen. En bepaal ik waar grenzen liggen, in plaats van dat mijn lichaam die oplegt. Het gevoel van regie, maar vooral voelen dat je leeft en de vrijheid die je daarmee ervaart, is onbeschrijfelijk. Een verlossing na de jarenlange wurggreep.

 

Het begin is gemaakt, een oproep aan mijn omgeving geplaatst! Met al een aantal fijne reacties en persoonlijke verhalen tot gevolg. Al een verrijking op zich. De 'reis' er naartoe wordt al een belevenis. Langzaam komt alles in beweging, in gezamenlijkheid vooruit. In verbondenheid naar dat ene doel, Alpe d'Huez 2016. Het avontuur is begonnen...