3. jun, 2015

De gemeenschappelijke deler van heden en verleden

 

Ik zit bij de interne coach van mijn werkgever, in 1 van onze laatste sessies. Gestart omdat ik een half jaar eerder niet lekker in mijn werk zat. De vraag die op tafel ligt, is hoe ik in mijn werk mijn ‘plek’ inneem?

 

Ik vertel haar over de afdeling waar ik het meeste in investeer, maar waarvan ik structureel slechte beoordelingen krijg. Hetgeen ik vervelend vind, want ik doe mijn best om waardering te krijgen. Maar harder rennen, levert niet meer waardering op. Van een andere afdeling, waar ik ‘gewoon’ mijn werk doe, krijg ik structureel extreem goede beoordelingen. Een vreemd contrast.

 

‘Wat doe je op die afdeling anders?’ vraagt ze me. Ik antwoord dat dat hem juist is! Ik ben er mezelf, niet meer en niet minder. ‘Dus jezelf zijn, is goed genoeg..?’ Die had ik kunnen zien aankomen;) Tja, blijkbaar werkt het extra hard gaan rennen en mijn best doen om in mensen tevreden te stellen, averechts..

 

We leggen een parallel naar een situatie in mijn privéleven. Een vriendschap die ten einde is gekomen. En waar ik me na 5 maanden, nog steeds diep door geraakt voel. En niet goed begrijp, wat er bij herhaling gebeurt. Als ik ‘mijn hand uitsteek’, word ik juist afgestoten. En hoe meer ik mijn kwetsbaarheid laat zien, des te compassielozer de reactie. Aantrekken en afstoten volgen elkaar op. Iedere effort te doorbreken tevergeefs.

 

‘Los van issues van de ander, wat is het stukje van jou…? Wat maakt dat jij hier zo’n last van houdt en moeite hebt los te laten..?’ Vraagt de coach me. Want leuk, aardig, laat staan vriendschappelijk, is het niet hoe ik behandeld word.

Goede vraag… Ik ben al 5 maanden vertroebeld door mijn eigen emoties en heb daardoor moeite met overstijgen, analyseren en begrijpen. Mijn gevoelens in deze situatie, roepen associaties met een 'pest' verleden op. Destijds een reden om van school te wisselen.

 

Dezelfde afwijzing, dezelfde pijn, hetzelfde verdriet. De behoefte aan het hebben van betekenis en het innemen van een plekje. Met als groot verschil dat ik als puber nog zoekende was naar dat plekje in de groep en het nu verworven dacht te hebben. Deze mensen heel dichtbij gelaten heb, zij mij dierbaar waren.  En als je mensen toelaat tot je kern, word je ook tot in je kern geraakt.

 

‘Dus je mocht er niet zijn..?’ Werd afgewezen en verstoten. En in reactie ging je nog harder je best doen, trachtend je plekje in te nemen..?’ Vraagt mijn coach.

Het inzicht komt hard binnen. Het valt allemaal als 1 grote puzzel in elkaar. Helder en plotsklaps volledig inzichtelijk, zie ik de parallellen tussen de verschillende situaties en mijn eigen patronen daarin. Ik krijg mijn antwoorden, maar daarmee ook mijn verdriet. Het is echter helpend, want vanuit stilstand kom ik in beweging. Ik kan eindelijk beginnen met loslaten en voor me kijken, de toekomst in.