28. mei, 2015

Denken in oneindigheid

 

Als kind kon ik eindeloos nadenken over het begrip 'oneindigheid'. Geïntrigeerd door iets zoveel groter dan ik met mijn kinderlijke geest kon bevatten, kon ik hier uren mee bezig zijn. In bed, of tijdens een lange autorit, of tijdens de vele kilometers die ik van en naar school moest fietsen.

Als het nooit meer ophoudt, wat zegt dan tijd..? En als iets oneindig is, wanneer is het dan begonnen..? Vreemde onderwerpen voor een kind misschien, maar ik was geen doorsnee kind zullen we maar zeggen;)

 

Anno 2015, kunnen nog steeds de vreemdste dingen me bezighouden. Kwesties, waar het gros in Nederland waarschijnlijk nooit over nadenkt. Sinds het zien van het portret over cardioloog Pim van Lommel (zie blog 'Bewustzijn zonder einde'), denk ik veel na over 'toekomst'. En dan met name de vraag of die vast ligt, of nog nader in te vullen is...?

 

Pim van Lommel vertelt (uitzending NTR Academie) dat mensen met een Bijna Dood Ervaring (BDE), een plaats beschrijven waar verleden, heden en toekomst 1 zijn. 'In 1 blik, overzagen mensen hun verleden, het heden, maar zagen ze ook wat hen in de toekomst zou wachten' En in de jaren erna, bleek het een kwestie van het afvinken van gebeurtenissen...'

 

Maar als gebeurtenissen vele jaren voordat ze werkelijkheid worden al bekend zijn, dan impliceert het dat je toekomst al vastligt! Wat betekent vrije wil dan nog...? En hoeveel 'keuze' is er dan..? Wat zegt dat over karma? Hoe goed je ook je best doet een integer mens te zijn, als je pech hebt ben je de klos..? Dan mag je hopen dat je 'goed' zit, anders ben je mooi de sjaak;)

 

Was mijn schildklierkanker dan geen pech, maar iets wat in mijn 'script' stond..? Al die jaren, waiting to happen..? En kan ik mijn best doen mijn boys tot verstandige volwassenen op te voeden, maar ligt allang vast dat ze al backpackend zich in Indonesië laten snappen met marihuana en de rest van hun leven in het gevang door brengen? Of erger..?

 

Ik kijk ineens heel anders tegen 'waarzeggers' aan. En voel een groeiende behoefte er zelf 1 te consulteren, in de honger meer te weten te komen over dit onderwerp.

 

Maar maak ik geen denkfout..? Door de kaders van het concept 'tijd' te hanteren..? Moet ik die grenzen niet loslaten om tot antwoorden en/of inzichten te komen..? Want als op de plek die survivors beschrijven het begrip 'tijd' ontbreekt, maar verleden, heden en toekomst 1 zijn, ligt het antwoord dan niet in het begrip 'tijd'? Want als verleden, heden en wat nog moet komen, 1 zijn en 'tijd' niet bestaat, dan is er ook geen 'toekomst'?! En dan is het strikt genomen toch ook geen 'voorspellen'?

 

Als het begrip 'tijd' haar structuur en chronologie verliest, dan ben ik weer terug bij het denken in oneindigheid. Inmiddels 40 jaar, maar ik voel me weer terug bij af. Het punt waar ik in mijn kindertijd ben blijven steken. Eindeloos nadenkende over de eindigheid van oneindigheid...