21. mei, 2015

De klier die schildklier heet

 

Uit mijn tenen heb ik het gehaald. Weer en wind vele malen getrotseerd. Mezelf getergd, om conditioneel te verbeteren.

Week in en week uit, hijs ik mezelf drie keer per week van de bank om te gaan hardlopen. Of het nu regent, hagelt, sneeuwt of stormt. Ik ga! Zin of geen zin. Moe of niet moe. Trouw blijvende aan het ritme en de regelmaat, die de 'klier' die schildklier heet opeist. Wetende dat verlies van het ritme en daarmee verval, op de loer ligt als een roofdier op zijn prooi.

 

Vorige week hield ik ineens niks meer binnen. Zomaar, uit het niets. Ik voelde me verder niet ziek, kon ook gewoon werken. Maar ik hield 6 dagen niks binnen, dus ook mijn medicatie niet. Het ging door, totdat de huisarts ingreep. Oorzaak onbekend, waarschijnlijk een virus. 6 Dagen geen Euthyrox, Cytomel of Bètablokkers. In 6 dagen, de inspanning van 1,5 jaar teniet. Terug bij af.... Weg opgebouwde balans, waar ik 5 jaar naar gezocht heb. Bye Bye conditie.

 

Ik voel me 'ontregeld'. Heb weer overal pijn, ben stijf en stram, mijn handen en voeten geplaagd door sensibiliteitsstoornissen. Tintelingen in vingers en voeten, hartkloppingen en een klamme huid. En als kersje op de taart, ben ik dood en doodmoe. Niet vooruit te branden. In ieder geval niet met hardlopen, bleek gisteren. En dan heb ik het nog niet over mijn extreem droge huid of mijn haren die uitvallen. Laat staan de stemmingswisselingen. Dat zijn nog de 'kleine' ongemakken.

 

Ik ben gefrustreerd, verdrietig, maar vooral verschrikkelijk boos. Boos op dit lichaam, boos op het lot, boos op het leven. Ik heb zo hard gewerkt, zo geknokt, door iedere grens heen geduwd. Hard geweest voor mezelf, no mercy gehad. Sneeuw, regen, bliksem, storm. Geen element kon me weerhouden. Ik had een missie, een doel. Vanuit een wil, sterker dan mijn lichaam. We zouden nog wel eens zien wie de baas was.... The game was on!!!! In een wedstrijd die ik niet van plan was te gaan verliezen.Verliezen was gewoonweg geen optie. Kom maar op met dat gevecht!! Ik was er klaar voor...

 

Mijn triomf was groot. Voelde me als winnaar uit de strijd gekomen. Had me zelfs ingeschreven voor de 10km in Maastricht's Mooiste! Vol vertrouwen dat ik dat doel kon halen. Fit, vitaal, i felt strong and alive!!!!

 

Mijn lichaam. Ik voel ermee, ruik, hoor, proef, neem waar. Beleef intens de sensaties die het me gunt. Het stelt me in staat te genieten en ik heb ermee lief. Ik raak aan en word aangeraakt, de sensatie van tast en tederheid. Mijn lichaam, mijn grootste geschenk en tevens grootste vijand. Ik geniet van de vrijheid die het me schenkt, de intensiteit, de hoge pieken. Maar op slechte dagen weegt haar beperking zwaar. En is het een zware ballast om voort te slepen, verlang ik naar verlichting.

 

Ik leef, maar lever een chronisch gevecht met een klier die schildklier heet.