9. mei, 2015

Iron Man

We zitten op het strand van Sainte Maxime. Manlief heeft er met een kennis afgesproken, die in de buurt verblijft. Een triatleet, annex Iron Man. Ze gaan samen wielrennen. Ik hoop dat manlief het overleeft...

 

Ik ken hem niet, maar kijk er vol verwachting naar uit hem te ontmoeten. Sinds mijn ziekte geïntrigeerd door de kracht en belastbaarheid van het menselijk lichaam, ben ik benieuwd naar deze bionische man!

 

Voor degenen die er niet in thuis zijn (let's face it, wie wel..?), een triatlon houdt in dat je eerst 3,8km zwemt, daarna 180km fietst en tot slot nog 'even' een marathon (42km) rent. Ik geloof dat ik bij het zwemmen al afhaak;) Klinkt weinig, 3,8km zwemmen, maar vergeet niet dat dit 152 baantjes in een 25meter bad zijn... Oef!

 

Onmenselijk! Dit gaat toch de grenzen van ieder menselijk lichaam ver voorbij..? Ik raak steeds nieuwsgieriger naar deze man.

 

Alhoewel ik hem niet ken en onbewust een soort spierbundel a la Jerommeke verwacht had, herken ik hem direct als hij het strand op loopt. En niet aan de door de zon gebleekte blonde haren, of aan zijn gebruinde huid. Maar hij valt enigszins uit de toon naast alle vakantiegangers, met zijn slanke afgetrainde en goed geproportioneerde lichaam (sorry heren....no offense).

 

Hij vertelt me dat hij na een iron man wedstrijd, een week ziek is. Dag en nacht aan het eten is en niet kan slapen. En dat het tijdens een wedstrijd vooral afzien is en de uitdaging is om door alle pijngrenzen heen te gaan. Dat je voelt dat je de grenzen van wat goed is, overschrijdt. Wat is daar in godsnaam leuk aan..?

 

Ik vraag hem mijn echtgenoot te sparen.... Wetende dat deze zelf liever zijn fietsschoenen opvreet, dan zijn meerdere te erkennen. De iron man moet er om lachen. Oh la la...

 

Een aantal uren later, komt manlief het strand op gestrompeld. Lachend als een boer met kiespijn. Er komt niet heel veel meer uit, maar ik versta nog net dat ze 'aangehaakt' zijn bij een groep trainende triatleten. Waar komen ze allemaal vandaan..?. De bionische man had problemen met zijn versnellingen en heeft de 1300 hoogtemeters op het zwaarste blad gefietst. Tuurlijk, waarom ook niet? De iron man gaat nog 'even' een duik nemen, zegt hij. Naar Saint Tropez en terug..? En loopt ontspannen de zee in tot het punt waar hij niet meer kan staan. Dezelfde zee waar ik even daarvoor mijn grote teen nog in stak, maar besloot dat ik het veel te koud vond. Onmenselijk dit....

 

De dag erna, ben ik op de loopband aan het hardlopen, als naast me een Française de loopband kickstart. Een triatlete volgens haar pakje. Pffff, hoeveel triatleten kun je tegenkomen op vakantie? Leuk pakje wel. Het is een zwempak, annex fiets- en renbroek. Handig!

'Mama die mevrouw naast je, rent veel sneller dan jij!', hoor ik mijn zoon naar me roepen. Ja schatje, mama zet ook wel even een tandje bij;) Gedurende 5 minuten loop ik in hetzelfde tempo naast haar en raken onze voeten synchroon de band. Heel eventjes voel ik me verbonden. Maar het moment is snel voorbij. En ik moet me laten terugzakken naar mijn eigen tempo. Wat een supervrouw!

 

Helaas, tegen zo'n übermensch kan ik niet op. Enigszins teleurgesteld vervolg mijn programma. Totdat ik een harde wind hoor en een vieze lucht mijn neusgaten binnendringt. Geschokt kijk ik om me heen, maar de Française naast me is toch echt de enige andere homo sapiens in de directe omgeving. Onverstoorbaar rent ze verder. Ik concludeer dat ze toch blijkbaar menselijk is. En niet zo perfect als ik dacht.

 

Groot respect echter voor deze atleten! Die hun hele leven in het teken zetten van onmenselijke prestaties. Inspanningen die ook hun grenzen voorbij gaan. Maar waarbij de winnaars degenen zijn met de sterkste geest. In staat voorbij te gaan aan de grenzen, die hun lichaam hen op wil leggen. Kijk en dat vind ik dan weer mooi. En herkenbaar.