7. mei, 2015

Hollie's

 

We zijn nu bijna een week in Frankrijk en zie ze overal: onze medelanders. De Hollie's... Van een afstand als zodanig herkenbaar. Maar ook vice versa, groeten mensen me confident in het Nederlands. Ervan overtuigd dat ik een landgenoot ben en in het Nederlands zal antwoorden. Tot mijn verbazing, want ik zie mezelf graag als wereldburger. Op vakantie graag opgaande in anonimiteit. Niet dus...

 

Ik peins me al de hele week suf. Waar zit het 'm nu in..? Is het de kleding..? Zijn het gelaatstrekken? Is het de manier van doen? Te luidruchtig..? Haardracht..? 'Kijken, kijken, niet kopen..?' Maar het meeste kan ik weerleggen, want ook op het strand in slechts badkleding zijn 'we' als zodanig herkenbaar. Zelfs met hoofddeksels op en met de mondjes dicht.

 

In het park waar we verblijven, is het antwoord voor de hand liggend. Daar zijn de Hollie's herkenbaar aan de Volvo station auto, de pot pindakaas op tafel en het eten van de (thuis gesmeerde) broodjes. Zonder gein... Onderweg hiernaartoe, was menig bestuurder een zelf besmeerd broodje in zijn gezicht aan het duwen achter het stuur. En guess what, het was altijd een Nederlander.

 

Niet dat wij zelf een haar beter zijn. Wij zaten net zo goed in die Volvo met racefiets achterop, die zelfbesmeerde broodjes te eten. En ja, ik geef toe. Ik heb ook een pot pasta en hagelslag meegenomen...

 

Ook op het strand vandaag, waar een Limburgs gezin ervoor koos om het hele strand mee te laten genieten van Andre Hazes, liet het niet te raden over waar deze mensen vandaan kwamen.

 

De Françaises vind ik goed herkenbaar. Frêle gebouwd, overwegend scherpe en spitse neusjes, licht getinte mooie huid. En de oudere versies zijn in de topless rage blijven hangen. Ik voel me er in ieder geval een reflecterende tientonner naast.

 

Maar wat is het onderscheid tussen een Hollie, een Belg, een Duitser of een andere Europeaan..? You tell me..!

Nu zijn veel Duitsers nog herkenbaar aan de Jesus nikes en het hoge percentage 'laat maar natuurlijk groeien' dames. Manlief reageert nog altijd verbijsterd, als ik hem weer eens fijntjes wijs op dames, waarbij de struiken onder oksels en bikini's vandaan komen. Geschokt vraagt hij me keer op keer, hem voortaan niet meer te wijzen op deze 'dames'. Maar zijn reactie maakt me altijd aan het lachen en is te grappig. Dus kan ik het niet laten.

 

Maar wat zeggen Europeanen omgekeerd over ons..? Aan welke stigma's en stereotypen zijn wij onderhevig..? Ik ben er nog steeds niet uit. Maar heb nog een dag over om erachter te komen.. Dus ik peins nog even verder.