4. mei, 2015

L'apparition de la Côte d'Azur

 

Loom strek ik me uit in de warme zon. Die mijn lichaam streelt, terwijl een warm briesje precies genoeg verkoeling geeft. We liggen op een ligbedje op een klein verscholen strandje aan de Côte d'Azur. Een baaitje tussen rotspartijen, met alleen een idyllisch restaurantje. Tafeltjes gedekt met wit linnen, onder een overkapping van riet gecombineerd met druivenranken. Er zitten voornamelijk locals. De zangerige klanken van de Franse taal, doorbreken het geluid van het ritme van de golven die op het strand stukslaan.

 

Voor het eerst sinds maanden ben ik volledig ontspannen. Ver weg van de zorgen en stress thuis. Het lijkt een andere wereld. Rozig van een karaf wijn en de zon, observeer ik de taferelen om me heen. Mijn boys zijn met schepnetjes op zoek naar krabben, in een zeldzaam moment van harmonie. Mijn hubbie is naast me in slaap gevallen.

 

Het publiek is gevarieerd in leeftijd, maar stralen allemaal dezelfde nonchalance en chique uit. Allemaal even verzorgd en verfijnd gekleed. Haren geknipt door goede kappers, kleding van mooie snit en stof. Overduidelijk vertrouwd met luxe en rijkdom.

 

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik ook niet vies van ben van luxe... Ik ben dol op heerlijk eten en nog doller, op een goed glas wijn. Waar we hier dan ook maximaal van genieten. Niets heerlijker dan de weldaad van een goed hotel met hoog serviceniveau. En ja, dan laat ik ook nog het liefst mijn bagage dragen door iemand, in plaats van dat ik er zelf mee sleep. En ik geef toe, als er iemand langs komt om mijn zonnebril te poetsen, vind ik dat ook niet heel vervelend. Maar then again, ik draai er ook mijn hand niet voor om om in een tent te slapen. Nou ja, bijna niet dan.

 

Terwijl ik het plaatje aanschouw van deze mooie, goed verzorgde mensen op dit strandje aan de Côte d'Azur. Kan ik me niet onttrekken aan de gedachte dat het een plaatje is. Een zorgvuldig gecreëerd image. Een façade. Keeping up appearances.

 

En daar heb ik niks mee. Ik ben niet iemand die om dingen heen draait, maak ze zeker niet mooier dan ze zijn. En kan he-le-maal niks met façade gedrag. Sterker nog, ik kijk er dwars doorheen! Wat het nog belachelijker maakt, als mensen krampachtig proberen de schijn op te houden. Vasthouden aan een plaatje, dat mijlenver van de werkelijkheid staat. Er angstvallig zelf in proberen te geloven, deep down wetende dat het een leugen is.

 

Daar begrijp ik niks van en staat ver van hoe ik in elkaar steek. Maar het is ook precies de eigenschap, die me bij herhaling in de problemen brengt en waarvoor ik hoge prijzen betaal. Het is niet altijd handig om eerder de vinger op een zere plek te leggen, dan dat mensen zelf bereid zijn te erkennen. Zeker niet in een omgeving waar de cultuur is om vooral niet direct te zijn, te vermijden en vooral te ontkennen.

 

Kortom, ik zie parallellen. In deze prachtige omgeving die associaties oproept van films met Louis de Funès, kronkelige kustweggetjes, verscholen baaitjes en dorpjes waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. Met Françaises die zo verfijnd en elegant zijn, dat ik me er met mijn 56 kg, toch een lompe Hollander naast voel. Het is allemaal te geknutseld, te aantrekkelijk, te gefabriceerd en te mooi om waar te zijn. En ik stel mezelf de vraag die ik mezelf, door schade en schande wijzer gemaakt, beter niet meer af kan vragen. Wat schuilt er allemaal achter dit mooie plaatje...?