1. mei, 2015

Onrust

Ik ben onrustig en gejaagd, kom niet tot rust. Een vervelende toestand waar ik sinds de verwijdering van mijn schildklier regelmatig last van heb. Onrust. Fysiek, maar ook in mijn hoofd. Ik heb het druk op mijn werk. Na de vele depressies van afgelopen winter, waarvan ik de effecten van de behandelingen nog aan het evalueren ben, word ik nu overspoeld met aanvragen voor mensen die onrustig en agressief zijn. Kennelijk hebben ouderen ook last van voorjaarsonrust. En dat terwijl ik juist probeer aanvragen af te ronden voor mijn vakantie.

 

Verslaglegging, spoedconsulten, omgangsadviezen, telefoontjes, patiëntoverleggen voorbereiden, mailtjes. Maar ook vakantie voorbereidingen, boodschappen doen, wassen, strijken, inpakken. Kortom, veel aan mijn hoofd.

 

Als het tijd is om op te staan 's ochtends, ben ik nog moe. Een signaal dat ik toe ben aan rust. Mijn lichaam weigert dienst. Een van de gevolgen van het verwijderen van mijn schildklier. Zoals altijd reik ik als eerste naar mijn schildkliermedicatie, maar mijn vingers doen niet wat ik van ze vraag. Stijf, stram en stuurloos. En ook het gevoel van naalden in mijn voeten als ik er op ga staan, hoort bij dit plaatje. Opstartproblemen.

 

Onrustig, gejaagd en moe. Maar niet tot rust kunnen komen. Het is een hele vervelende combinatie met maar 1 remedie. Ik moet mezelf fysiek afmatten om het gejaagde gevoel weg te nemen. En pas daarna kan mijn lichaam toegeven aan de moeheid. Klinkt vreemd, ik weet het. Maar zo werkt het nu eenmaal.

 

Het is woensdag, nog 2 dagen werken en dan heb ik vakantie. Ik zet een ochtendrun in en loop de stad uit. Mijn lichaam protesteert, maar ik zet door. Zet de muziek zo hard mogelijk en probeer mezelf mee te laten voeren op het ritme. My head is a jungle, jungle. My head is a jungle, jungle, klinkt het hard door mijn oortjes. Hoe toepasselijk;)

 

Ik loop de stad uit, de velden in. Langzaam vind ik het ritme wat ik zoek. Ik probeer mijn gedachten af te laten dwalen. En ga in gedachten naar de plek waar ik altijd rust vind. Mijn favoriete strand in Zeeland, de plek waar mijn roots liggen. Visualiseer hoe ik vanaf de duinen over de zee kijk, terwijl de straffe wind mijn haar laat opwaaien en mijn wangen rood kleurt. De desolaatheid van een eindeloos leeg strand. Het geluid van de golven die stukslaan op het strand, de zilte geur, het geluid van de Zilvermeeuwen die over mijn hoofd vliegen. Hoe ik over het (voor Zeeuwse stranden typische), witte, losse zand naar de vloedlijn loop. Wind in mijn gezicht. Koud, omdat de wind uit het zuidwesten, de temperatuur van het koude zeewater meeneemt. Lekker!

 

Langzaam voel ik de rust over me heen komen. Na 8km is mijn doel bereikt. Het gejaagde gevoel in mijn lijf is weg. Ik ontspan.  En voel energie mijn lichaam in stromen, terwijl de zware deken van moeheid, van me af glijdt. Ook de chaos in mijn hoofd is weer te overzien. Klaar om aan de slag te gaan met de onrust van anderen. De dag kan beginnen.