23. apr, 2015

Gevoel in beweging

 

Ik was in de veronderstelling dat ik mijn ziekte een plekje had gegeven. En er redelijk onaangedaan en ongeschonden uit ben gekomen. Angst heb ik weten om te zetten in berusting en aanvaarding van de onvermijdbaarheid van het lot. Mijn verdriet heb ik een plek gegeven.

 

Een half jaar geleden zat ik niet lekker in mijn werk. Ik wist even niet meer zo goed, waar ik mijn uitdaging in moest zoeken. Had letterlijk het gevoel 'stil te staan'. En het enthousiasme en de passie waarmee ik normaal gesproken mijn werk doe, leken verdwenen te zijn. Ik deed plichtsgetrouw hetgeen van mij verwacht werd, maar het voelde vlak, emotieloos en ik miste groei.

Mijn werkgever bood me een ontwikkelingstraject aan. Aangezien het product wat mijn werkgever levert, kwaliteit van hun professionals is, herkennen ze het belang van investeren in hun medewerkers. Één van de redenen, waarom ik graag voor deze organisatie werk.

 

Gesprekken gingen onder andere over stilstand versus beweging en ratio versus gevoel. Op het eerste gezicht onderwerpen, die los lijken te staan van elkaar.

Samen met mijn coach kom ik tot de conclusie, dat ik in werksituaties de laatste jaren vooral rationeel ben. Mijn overlevingsmodus in moeilijke tijden. Terugdenkend, maximaal ingezet na mijn ziekte. Een verdrietige constatering. Als mijn emoties te hoog oplopen, werken ze verlammend op me. En ben ik niet meer in staat te denken, analyseren of te handelen. Door emoties uit te schakelen en over te gaan op rationele stand, kan ik blijven functioneren. En ben ik in de presentatie sterk, scherp en onschendbaar. Het heeft ervoor gezorgd dat ik kon functioneren. Maar de keerzijde is dat ik in die stand niet ‘toelaat’, maar een muur optrek. Ontoegankelijk, maar ook onschendbaar.

 

Ik ben echter een gevoelsmens! Als ik dicht bij mezelf blijf, redeneer en handel ik vanuit gevoel en lijken dingen vanzelf te gaan. Zo ook het schrijven van mijn blog. Ik voel en verwoord, in één vloeiende beweging.

In ‘vanuit gevoel’, ligt mijn kracht, mijn passie en ontleen ik plezier aan het leven. Zo ook in de interactie met anderen. Contact maken, toelaten, dichtbij een ander komen en de diepte ingaan. Het genereert een intensiteit in interactie waar ik mijn levenslust uit haal. ‘Niet toelaten’, betekent mezelf die ervaringen ontnemen. En een leven aan de oppervlakte. Daar word ik niet gelukkig van en maakt dat ik het gevoel heb stil te staan. Opgesloten in een bubbel van gevoelloosheid.

 

Mede door de gesprekken, denk ik veel na over wie ik ben en waar ik naartoe wil. Ga terug naar mijn kern en ontdek opnieuw wat me maakt tot wie ik ben. Oud verdriet waarvan ik dacht dat het er niet was, komt boven. Maar deze keer stop ik het niet weg en laat ik het toe.  De muur om me heen, wordt met het verstrijken van de tijd, doorzichtiger en verandert in een permeabel vlies. Transparant en in staat tot uitwisseling. Het verstikkende gevoel verdwijnt beetje bij beetje, samen met de muur. Ik krijg weer lucht en kan eindelijk zien wat er om me heen gebeurt.

Voorzichtig doe ik na lange tijd mijn ogen open en kijk ik om me heen. Probeer ik open te staan. Voor anderen, emoties en vooral gevoel. Ik maak weer contact en laat toe. Zowel in mijn werk, als privé. Kom langzaam in beweging en voel de ruimte om me heen. Ervaar lucht, na jarenlang verstikt te zijn.

Omdat ik oog krijg voor wat er om me heen gebeurt, worden oude interesses opnieuw gewekt. Voor het eerst in 5 jaar, grijp ik mijn fototoestel en ga ik door de lens op zoek naar emotie tijdens de Amstel Gold Race. Het vastleggen van gevoel, een oude hobby.

Ook in mijn werk zie ik nieuwe uitdagingen, waar ik met enthousiasme mee aan de slag ga. Ik kan in mijn werk eindelijk weer 'voelen', waardoor ik in mijn kracht kan staan. Ik heb het gevoel in beweging te komen…

 

In alles kijk ik om me heen, voel, beleef en geniet! Ik verwerk en kom daarmee tot vooruitgang. Ik heel, ik beweeg, maar boven alles: ik leef..