Blog

2. dec, 2018

De komende reis is nog niet gemaakt, of ik ben alweer bezig met de volgende. Geef ik op mijn manier uiting aan de onrust die ik ervaar, na de zoveelste knobbel waarmee ik goed wegkom. Steeds vaker vraag ik me af, waar ik aan het einde van de rit op terug wil kijken? Wat wil ik gedaan hebben, hoe wil ik leven? Mezelf er terdege van bewust, dat de uitkomst een volgende keer ook anders kan zijn. Nog niet gesproken over de diagnose MS die ik aan mijn fiets heb hangen. Ik hoop nog altijd dat de neuroloog ongelijk heeft, maar garantie heb ik niet.

 

Er valt nog zoveel te zien, nog zoveel te beleven! Op de motor Vietnam verkennen, downunder gaan in Australie, eilandhoppen op de Filipijnen, door de jungles trekken van Borneo en Costa Rica, vulkanen beklimmen en de zon zien ondergaan in een mooie tropische zee. Mijn lijst is lang…. Genieten, beleven en ervaren waar het echt om gaat in het leven. Geen ipads, geen wifi, geen Enzo Knollen met zijn schreeuwerige vrienden. En best of all, geen Fortnite. Terug naar wie je bent, in plaats van wat je vergaard hebt. Alles wat je nodig hebt in een rugzak. En doen waar je blij van wordt, samen met degenen die me lief zijn. Aan mijn boys laten zien dat het ook anders kan. Anders dan het vertrouwde Nederland of Europa met al zijn regels en dingen die belangrijk zijn. Anders dan een 24uurs economie en altijd maar sneller, digitaler en meer.  Ervaren dat de wereld groter is dan Nederland alleen.

 

5.45 Op een doordeweekse dag. Mijn dromen moeten nog even wachten. In een mail van de bso lees ik dat er hoofdluis is uitgebroken. Zucht, dat wordt weer kammen. Ik krijg acuut jeuk op mijn hoofd die niet meer weggaat totdat ik mezelf ervan verzekerd heb, dat mijn boys luisvrij zijn Als ik aan de ontbijttafel mijn wensen kenbaar maak, zijn de reacties lauwtjes. ‘Ik wil niet naar een vulkaan en al helemaal niet vliegen’, zegt mijn jongste telg die een klein trauma overgehouden heeft aan de laatste vliegreis, toen we problemen kregen in de lucht door een asspuwende vulkaan. Hmm, we hebben nog even voordat we op reis gaan, werk aan de winkel. ‘Als we maar niet met oud en nieuw gaan of met Carnaval. En ik wil mijn ipad meenemen’, zegt mijn oudste telg. Verzot op alles wat knalt, in een polonaise host en zijn eigen videokanaal heeft.

 

‘Jij en backpacken..?’ Zegt mijn Lief gniffelend die tot dat moment op de achtergrond bleef. Hij ziet mij nog niet voor zich in een hostel en op basic wijze vakantie vierend. Verkeert nog altijd in de illusie dat ik een luxepaardje ben die alleen tevreden is in een 5-sterrenhotel. Akkoord, ik ben er niet vies van, maar ik kan het ook anders!

Ik kan hem geruststellen. Want er is eindelijk een term voor hoe ik het bedoel! Schat, we gaan flashpacken! Gewoon leuke adresjes met eigen badkamer, genoeg budget voor leuke excursies plus lekkere restaurantjes en oké, als compromis mogen dan de telefoons en ipads mee. Met een beetje geluk is er toch geen wifi. Pak die rugzakken maar in! Nu alleen nog even sparen en een rugzak kopen. En mijn zoon van zijn vliegangst afhelpen misschien.

 

 

 

 

9. nov, 2018

Het is vrijdagmiddag en rustig in het ziekenhuis. Mensen tellen af tot het weekend en de poliklinieken lopen leeg. In de wachtkamer zitten alleen vrouwen. De mammapoli. Iedereen komt hier voor hetzelfde apparaat. Ik ook.

Terwijl ik zit te wachten op mijn beurt, kruist mijn blik die van een andere vrouw. Ik schat ongeveer mijn leeftijd. In haar ogen dezelfde angst die ongetwijfeld ook in de mijne te zien is. We vinden herkenning in elkaars blik.

 

Face your fears. De knobbel in mijn borst die ik een paar weken geleden ontdekte is overduidelijk aanwezig en nee, hij ging niet vanzelf weg. Niet alleen ik voel ‘m zitten, maar ook mijn Lief en de huisarts hoefde ook niet lang te zoeken. Vandaag krijg ik antwoord op de vraag: is het goed of slecht nieuws..? Again.

Ik zit hier iets te vaak met dezelfde vraag, schiet er door mijn hoofd heen. Zijn het geen knobbels in mijn hals, dan wel in mijn hoofd, buik en nu weer borst. Vandaag zit ik hier, aanstaande maandag zit ik een wachtkamer verder. In het oncologische hals spreekuur, voor een halfjaarlijkse controle echo van mijn hals.

 

De onzekerheid van het niet weten, voelt iedere keer als Russische roulette. Kwaadaardig of goedaardig. Kanker of niet. En eenmaal prijs, is onbezorgdheid voorgoed verleden tijd, weet ik helaas uit ervaring. Knobbels zijn niet meer gewoon knobbels, maar in potentie een herhaling van een hele hoop ellende.

Sneller dan me lief is, ben ik aan de beurt. Tranen springen in mijn ogen als mijn borst geplet wordt tussen 2 platen. Mijn smeekbede te stoppen met samenpersen, is tevergeefs. Dit apparaat kan alleen maar een man bedacht hebben. Die zou eens zijn klokkenspel aan dit apparaat moeten onderwerpen. Is het gelijk afgelopen met het hele ding. Mensonterend dit.

Na de tietenpletter, mag ik door voor een echo. Als er überhaupt nog iets over is van die knobbel. Lijkt me dat die uitgeperst is als een citroen. Maar als snel krijg ik het verlossende bericht. De knobbel is een cyste.  Ze kunnen hem met een naald leegzuigen, als ik wil...? No thanks. Ik wil naar huis!

 

Als ik het kleedhokje uitkom, zie ik de vrouw van mijn leeftijd zitten met een verpleegkundige ernaast. Zij mag nog niet weg, geen goed nieuws. Als ik langs haar loop, kruisen onze blikken elkaar opnieuw. We weten allebei hoe laat het voor haar is. En een schuldgevoel overvalt me. Ik ontspring deze dans en zij niet. Wat een kankerzooi is het toch.

 

 

 

 

16. sep, 2018

Dagen werden weken en weken werden maanden. En voordat ik er erg in had, was ik een half jaar verder zonder iets geplaatst te hebben. Even tot zwijgen gebracht door een onverwachte wake-up call. Ik was zo lekker bezig met mijn eigen bedrijf, weer volop in het leven en hield het medische stukje op gepaste afstand. Daar waar ik het bij gebrek aan keuze het liefste heb. Wel aanwezig, maar onder controle.

Tot dit voorjaar bij toeval een gezwel in mijn buik werd ontdekt. Waarvan ze in eerste instantie niet wisten of het goed- of kwaadaardig zou zijn. Ik werd weer even wakker geschud. En het bleef in mijn achterhoofd zitten, hoe hard ik er ook niet aan dacht. Het zal toch niet waar zijn….?

 

Inmiddels heb ik het verlossende woord gehad dat het goedaardig is. En bleek ook afgelopen week de MRI van mijn hoofd onveranderd.  Ik moet in november nog de halfjaarlijkse post-kanker controle overleven, maar dan ben ik weer helemaal door de APK heen. Wat een last die er van mijn schouders valt!

Wakker geschud uit de dagelijkse ratrace, krijg ik opnieuw haast om te leven. Semi-impulsief boek ik tickets in de net gestarte werelddealweken van KLM voor een volgende reis naar Azië. En maken we met het hele gezin plannen. Eerste halte Singapore, catching up with my sis! Daarna vliegen we naar andere avonturen. Op reis gaan met 2 boys, is namelijk toch net anders dan hoe we het zonder kids deden. Daar waar ik het al heerlijk vind om de lokale cuisine te ontdekken, te luieren en sfeer, natuur en cultuur te proeven, moet het mijn boys niet te saai worden allemaal. Met een zwembad alleen, zijn de heren niet tevreden. En niet tevreden, betekent oorlog en geen ontspanning. En dat moeten we niet hebben natuurlijk.

 

Overmoedig zeg ik ja tegen plannen om te gaan raften door de jungle. Klim ik met mijn 44 jaar en bijbehorende lijf tussen de surfdudes samen met mijn mannen op een surfplank om de golven te gaan bedwingen (Instagram verboden, vakantieregel nummer 1) en laat ik me ook nog overhalen om in een waterpark mezelf van de meest enge glijbanen af te laten storten.

Ik stem in alles toe, in de euforie van het moment. Ik leef en dat moet gevierd worden! Niks is te gek. Carpe Diem! Of het te zijner tijd nog steeds zo’n goed plan lijkt vraag ik me af. Maar zoals ik mijn kids zelf predik: belofte maakt schuld. Dus, note to self. Punt voor het lijstje niet vergeten: checken dekking van onze reisverzekering.

 

 

 

 

13. apr, 2018

Het is de dag voor het Amstel Gold raceweekend. En het is druk op de weg met fietsers. De wegen worden bevolkt door toerrijders die alvast delen van het parcours verkennen. Maar ook door groepjes professionals, bezig met hun laatste trainingen.

 

Ik zit ook op de racefiets, op mijn spiksplinternieuwe exemplaar. Niet ter voorbereiding van de AGR, want die sla ik over. Dit jaar heb ik voor de Volta Limburg Classic en Limburgs Mooiste gekozen. Je kunt niet aan alles meedoen. Het is mijn eerste rit op mijn spiksplinternieuwe fiets, dus het doel van vandaag is om alles voorzichtig uit te proberen. Schijfremmen, elektrisch schakelen, het is mij allemaal onbekend.

 

Vooraf was ik zelfs een beetje zenuwachtig. Ik heb namelijk lang getwijfeld of ik mezelf zo’n spiffy fiets wel waard vond. Zeker nu de kracht in mijn handen steeds verder afneemt en ik misschien op het punt ga aankomen, dat ik toch moet gaan erkennen dat ik MS heb. Ik weet niet hoe dingen gaan lopen. Wat nou als ik er binnen afzienbare tijd niet meer op kan rijden? Was mijn grootste bezwaar.

 

Om een lang verhaal kort te maken, die fiets is er toch gekomen. En vandaag maak ik kennis met mijn nieuwe vriendin. Waar ik al snel een vriendschap voor het leven mee sluit. Wat een verschil!!!! Met minder inspanning, veul meer snelheid. Wat een verademing… Alleen het zadel, is al dat geld meer dan waard. Structureel pijnlijke zitbotten gewend zijnde.

 

Soepel zoef ik over de weg. Haal ik op de Bemelerberg een groepje mannen in, niet zonder protest overigens. Ik hoor bovenaan hun kreten nog: ‘Hey hey, wacht nou even!’. Vandaag niet jongens, I’m on a mission. Verderop kom ik team Sky. BMC en Lotto-Jumbo tegen. Tijdens hun training. En op de Fromberg staat een team van Specialized.

Ik kom in de stemming! Vind het bijna jammer dat ik niet meedoe morgen. Zit inmiddels helemaal in the flow. Hij gaat lekkuh!! Ik besluit via Valkenburg en de Cauberg terug te rijden. En zo in de sfeer vast te houden

 

In Valkenburg is het een gekkenhuis. Het verkeer staat vast en ik ben niet de enige wielrenner met hetzelfde idee. Druk op de Cauberg dus. Enthousiast probeer ik aan te haken bij een groepje voor me. Maar ik houd hen niet bij. Verdemme, toch niet zo fit als ik dacht…? Mijn goede humeur wordt er door aangetast. Waardoor de vele auto’s en andere mensen me beginnen te irriteren.

Eenmaal boven zie ik het bewuste groep staan. En kijk ik recht in het gezicht van oud profrenner Michael Boogerd. Ik voel me gelijk beter. Want dat ik die niet bij kan houden, dat mag. Van mezelf. Net dan...Omdat ik MS heb.

 

 

23. feb, 2018

Afgelopen dinsdag landde ik met mijn oudste zus weer terug op Nederlandse bodem. Terug op aarde, een hele koude nog wel. Na een week onwerkelijke avonturen in bloedheet Singapore, werkt de kou behoorlijk ontnuchterend.

 

Sindsdien kom ik rillend de dagen door. Met een jetlag, ontregeld en een hoofd vol van alle indrukken. Singapore, waar alles draait om geld verdienen en laten zien hoeveel je verdient. Waar 1 op de 6 miljonair is en status samenhangt met geld. Waar een middenklasse auto al snel 120.00 euro kost, maar je aan alle kanten wordt ingehaald door Lamborghini’s.

 

Singapore, waar de regels streng zijn en de hele stad vol hangt met camera’s om er op toe te zien dat iedereen die regels ook naleeft. Waar buiten de lijntjes kleuren, niet getolereerd wordt. Waar je in de metro een boete van 500Sing dollar kunt krijgen voor het drinken van een slokje water en het eten van kauwgum verboden is.

 

Singapore…schoon, georganiseerd en on-Aziatisch. Met een uitmuntend metronetwerk, Uber’s en valetparking in de parkeergarages. Singapore, de plek die mijn zusje en haar gezin hun thuis noemen.

 

Drie jaar wonen en werken ze er nu. Met als gevolg dat hun kinderen beter Engels spreken, dan Nederlands. Ze hebben moeite om hun Nederlandse identiteit vast te houden. Toekomstige keuzes hangen dan ook samen met de vraag: voeden we wereldburgers op of gaan we op termijn toch terug?

 

Ondertussen is het tussen ons als vanouds. Duiken we in het leven van mijn zus. Hangen we de toerist uit, maar horen we ook de perikelen aan over Filipijnse hulpen, aan het zwembad van de Hollandse club. Zwaaien we mijn neefjes uit, als ze door de schoolbus worden opgehaald en gaan we ’s avonds op stap. Op 300meter hoogte, bevind ik me in een bar met uitzicht over de stad en streelt een briesje zachtjes over mijn huid. Terwijl een bandje live aan het spelen is, heffen we het glas. En proosten we op ons weerzien. In het dagelijks leven zo ver van elkaar verwijderd, maar nu even samen. Sisters reunited. Voor even herenigd, in Singapore.