Blog

16. dec, 2017

Het aftellen tot de feestdagen is begonnen.  En ook het ziekenhuis is in Kerstsfeer. Een enorme boom versiert de hal. Wat me in mijn weemoed versterkt. Die altijd gepaard gaat met deze periode. De halfjaarlijkse controles zijn aangebroken. En mijn frequentie van bezoeken aan het ziekenhuis, daarmee ook. Vorige week al geprikt op tumormarkers, deze keer staat er een botscan op het programma.

 

Ondertussen gaat het leven van eenieder gewoon door. Zo ook het mijne. Al ben ik prikkelbaarder en sta ik vaker stil bij mijn ‘gezondheid’. Het ziekenhuis is een parallel universum. Met zijn eigen gebeurtenissen en beloop. Gezonde mensen hebben hier (gelukkig) geen weet van. Lotgenoten weten waarschijnlijk maar al te goed waar ik het over heb. Gelukkig zijn er inmiddels genoeg dagen, dat ik hier niet meer bij stilsta. Maar helaas komt ieder half jaar, het besef weer even terug.

 

Vandaag moet ik me melden op de afdeling nucleaire geneeskunde. Een afdeling waar ik geen goede herinneringen aan koester. De bunkers zijn er gehuisvest. En bij de gedachte daaraan, lopen de rillingen me over mijn rug. It brings back memories, maar zeker niet het goede soort. Straling, geigertellers en vooral volstrekte isolatie en eenzaamheid. 8 Jaar later inmiddels, maar ik gruwel er nog steeds van.

 

2017 Is bijna voorbij. En juist de omgeving van het ziekenhuis, laat me denken aan degenen, die dit jaar van minder geluk hebben mogen spreken. Ziekte, sterfte, leven en dood. Afscheid en verlies. Mijn hart gaat uit naar degenen die gemis moeten ervaren deze Kerstdagen.

Ik zie me bevestigd in de koers die ik ben gaan volgen. De keuze voor mijn eigen weg, dicht bij mezelf blijven. Iedere dag opnieuw kiezen voor wat me blij maakt. Balans zoeken, tussen lichaam en geest. Inspanning en ontspanning. Een vrijheid waar ik mezelf gelukkig mee prijs. Die de meeste dagen ook goed voelt, al heb ik ook mijn angsten en onzekerheden.

 

Nog een paar dagen tot de volgende afspraak. Waarna ik hopelijk weer mag proosten op een goede uitslag. En op een half jaar respijt. All I want for Christmas...

 

‘I don’t want a lot for Christmas, There’s just one thing I need…’

(All I want for Christmas, Beyonce)

 

 

23. nov, 2017

Sinterklaas is weer in het land. En alhoewel ik normaliter, na weken van hyperende kinderen, degene ben die vooraan staat om hem uit te zwaaien. Terug naar Spanje. Kan het me nu niet lang genoeg duren. Het is namelijk de laatste keer. Denk ik althans….

Mijn jongste telg is 8. En staat op het punt van zijn geloof af te vallen. Maar zijn matties geloven ook nog heilig in die ouwe, dus praten we recht wat krom is en vieren we het feest nog 1 keer.

 

Meneer is niet uit zijn Pietenpak te slaan, zelfs naar school toe heeft hij het aan. Iedere avond gaat het de wasmachine in, zodat het ’s ochtends weer fris is. Hard nodig, aangezien zijn (door een aangeboren nierafwijking) toch al zwakke blaas, het door alle emoties nog moeilijker heeft dan normaal.

Vaak moet ik me de blubber haasten om hem op tijd op te kunnen halen van de bso, zodat hij stipt om 18.00 klaar zit voor het Sinterklaasjournaal. Nog altijd door Diewertje gepresenteerd, sommige dingen veranderen gelukkig nooit.

 

De spanning wordt hem regelmatig teveel. Of hij is boos, of moet huilen. Veel meer zit er momenteel niet in. Het verlanglijstje samenstellen, vindt hij een onmogelijke opgave. Want moet hij nu kiezen voor die dure Playstation, of wil hij vooral heeeel veuuuul? Daar komt hij niet uit, driftig smijt hij zijn lijstje aan de kant. Tips van zijn grotere broer, maken hem nog bozer. Hetgeen resulteert in een zoveelste vechtpartij. Boys wil be boys, zullen we maar zeggen. Pedagogisch toaal overantwoord hoor ik mezelf iets zeggen, over in een zak terug naar Spanje. Tja, ik ben ook maar een mens. En genoeg is genoeg.

 

Met zijn matties spelen ze hele middagen Piet. Waar ze zo in opgaan, dat we ze al hebben moeten weerhouden om uit een raam op de eerste verdieping te klimmen. En ook hebben moeten uitleggen, dat ze toch echt niet over auto’s heen mogen lopen. Nee ook niet springen. Maar de boodschap komt niet echt aan. De mannetjes voelen zich onoverwinnelijk en gaan te zeer op in de magie van Sinterklaas. Op de bso heeft hij een jonger kind zelfs wijs weten te maken, dat hij op de Pietenacademie zit. Wat een fantasie.

 

De intocht was even paniek! Want de hockeywedstrijd van de mannetjes overlapte met de aankomst in Maastricht. En aangezien de tegenstanders dat niet als probleem zagen, werd er niet geschoven met de wedstrijd. Daar waren de heren niet blij mee. Maar gelukkig waren we wel op tijd voor de uitzending op tv. En kwam het toch nog allemaal goed. Drie 8 jarige mannetjes op een rij...

 

Ik heb genoten van de koppies, de onderlinge gesprekken, de vreugde dat de stoomboot het toch gered had! Geweldig, hoe de 1 probeerde zijn zusje te ontdekken, in de meute in Dokkum. Inderdaad, het was net Maastricht;). Of hoe makkelijk geaccepteerd werd, dat de Pieten er dit jaar anders uitzagen. 'Oh er is een nieuwe Piet'. Meer woorden werden er niet aan vuilgemaakt.  Vol verwachting klopt hun hart. En heel eerlijk gezegd. Dat doet het mijne ook…..

 

 

 

11. nov, 2017

Vorige week bereikte ons het trieste bericht dat een vriend van mijn zus en zwager plotseling is overleden. In 1 dag van gezond naar -niet meer-. Door een acute hersenvliesontsteking weggerukt uit het leven. 45 Jaar en als piloot over de hele wereld gevlogen. Maar nu begonnen aan zijn laatste reis, bestemming onbekend.

Niemand weet waar of wanneer het gaat eindigen. Reden temeer om je niet te richten op je eindbestemming, maar op de reis er naartoe. En daar vooral van te genieten. Een boodschap waar we ons denk ik allemaal wel van bewust zijn, maar veel te weinig naar leven.

 

Ook ik ben weer even wakker geschud. Uit de dagelijkse ratrace. En plan samen met mijn lief een tripje naar Frankrijk komend voorjaar. Geen stedentrip deze keer. Niet shoppen, terrashangen of alleen maar volvreten. Maar op zoek naar het leven, naar de plek waar ik maximaal voel dat ik er nog steeds ben. Naar de plek, waar het lidmaatschap van de Club des Cinglés du Mont-Ventoux, nog altijd op me wacht. Met ruim 11000 leden waaronder ‘slechts’ 700 vrouwen (why..?). Om lid te mogen worden, moet je in 1 dag van 3 kanten de Mont Ventoux op fietsen. Gekkenwerk? Vast wel.  Het heet niet voor niets vrij vertaald de Club van Malloten.

 

Gezellig! Samen afzien en daarna neerstorten op het terras van een leuk hotelletje. Lekker eten en pimpelen, na actief te zijn geweest from dusk till dawn. Maximaal genieten juist door af te zien. Die club is me op het lijf geschreven! Bij het krieken van de dag vertrekken en de zon op zien komen op de top. Romantisch toch? Onderweg wat zwermen vliegen van ons af meppend en een beetje zweten, maar who care’s?

 

Mijn lief is alvast begonnen met een serieuze voorbereiding. Lichtelijk bezorgd over de 4400 hoogtemeters die we moeten gaan maken. Volgens hem heb ik alweer een grote waffel. We zullen zien. Ik pin me niet meer vast op welke bestemming het uiteindelijk gaat worden, maar verheug me nu al enorm op de reis!

 

 

 

 

2. nov, 2017

Op social media, maar ook op de televisie, worden we momenteel bekogeld met de hashtag #metoo. Het ene na het andere vreselijke verhaal over seksueel misbruik en aanranding komt voorbij. Het 1 nog schokkender dan het ander. In de televisiewereld, modellenwereld, Hollywood, maar ook veel dichterbij.

 

In ons eigen nuchtere Holland, worden militairen verkracht en vernederd. Door collegae nota bene. Terwijl defensie (dacht ik) toch ooit in het leven is geroepen, om ieders veiligheid te waarborgen. Maar kennelijk is dat intern een ander verhaal. Misselijkmakend is het als je leest welk trauma hen is aangedaan. PTSS zonder ooit uitgezonden te zijn geweest. En bedankt.

 

In Australië gaat ondertussen een Nederlandse met haar billen bloot. De 21 jarige Sterre legt haar reis vast, middels foto’s van haar blote billen. En doet dit om te laten zien, dat naakt niet perse seksueel hoeft te zijn. Daar denken sommige volgers helaas anders over. Haar Instagram bereikt inmiddels bijna de 100.000 followers en de commentaren zijn niet te versmaden. Jammer, want haar gedachte spreekt me wel aan! Vrijheid en wel in die mate dat je je niet gehinderd voelt om naakt te gaan. Niet door creeps die menen je mogen lastig te vallen met driften opgewekt door hun genotsknots.

 

Ik ben begonnen met het volgen van haar avonturen. Terug naar puurheid, geen opsmuk. Maar puur natuur. Terug naar de kern, back to basic. Naar de vorm waarin we allemaal geboren worden en weer dood gaan. Mooi! Genieten van haar ultieme ongehinderde vrijheid. Het oefent in ieder geval op mij een aantrekkingskracht uit, het hysterische Nederland verlaten en aan de andere kant van de wereld down under te gaan. Al hoeft dat naakte voor mij persoonlijk niet zo. 

 

Maar niet iedereen heeft haar boodschap begrepen. “Bend over girl!’, ‘delicious’, ‘slap your ass’, ‘hmmm’, zijn een paar voorbeelden van reacties op haar foto’s. En weg is het mooie en het pure. Weg is de onschuld en het gevoel van vrijheid en zelfbeschikking. Jammer. Voor je het weet, is haar gevoel van vrijheid verdwenen en voelt ook Sterre zich aangerand. En zien we een post verschijnen, van A naked #metoo. 

 

 

 

29. sep, 2017

De zomer is voorbij. Geruisloos overgegaan in de herfst. En met de zomer, sluiten we hopelijk ook een periode vol ziekte en ziekenhuis af. Er is weer ruimte ontstaan, voor het bewandelen van nieuwe paden. Nieuwe wegen, nieuwe start, ruimte voor het realiseren van mijn droom.

 

De afgelopen weken, heb ik niet stilgezeten! Ben ik druk bezig geweest met het verder vormgeven van mijn praktijk! Foto’s maken, logo ontwerpen, praktijk inrichten, website maken. Vandaag is de dag, dat ie klaar is. Vandaag is de dag, dat ik hem vol trots presenteer…..

 

Mijn sprong in het diepe. Heel spannend, persoonlijk en kwetsbaar. Maar ik ben er klaar voor het avontuur aan te gaan!

 

Dus…..I proudly present you: www.043coaching.nl