Blog

13. apr, 2018

Het is de dag voor het Amstel Gold raceweekend. En het is druk op de weg met fietsers. De wegen worden bevolkt door toerrijders die alvast delen van het parcours verkennen. Maar ook door groepjes professionals, bezig met hun laatste trainingen.

 

Ik zit ook op de racefiets, op mijn spiksplinternieuwe exemplaar. Niet ter voorbereiding van de AGR, want die sla ik over. Dit jaar heb ik voor de Volta Limburg Classic en Limburgs Mooiste gekozen. Je kunt niet aan alles meedoen. Het is mijn eerste rit op mijn spiksplinternieuwe fiets, dus het doel van vandaag is om alles voorzichtig uit te proberen. Schijfremmen, elektrisch schakelen, het is mij allemaal onbekend.

 

Vooraf was ik zelfs een beetje zenuwachtig. Ik heb namelijk lang getwijfeld of ik mezelf zo’n spiffy fiets wel waard vond. Zeker nu de kracht in mijn handen steeds verder afneemt en ik misschien op het punt ga aankomen, dat ik toch moet gaan erkennen dat ik MS heb. Ik weet niet hoe dingen gaan lopen. Wat nou als ik er binnen afzienbare tijd niet meer op kan rijden? Was mijn grootste bezwaar.

 

Om een lang verhaal kort te maken, die fiets is er toch gekomen. En vandaag maak ik kennis met mijn nieuwe vriendin. Waar ik al snel een vriendschap voor het leven mee sluit. Wat een verschil!!!! Met minder inspanning, veul meer snelheid. Wat een verademing… Alleen het zadel, is al dat geld meer dan waard. Structureel pijnlijke zitbotten gewend zijnde.

 

Soepel zoef ik over de weg. Haal ik op de Bemelerberg een groepje mannen in, niet zonder protest overigens. Ik hoor bovenaan hun kreten nog: ‘Hey hey, wacht nou even!’. Vandaag niet jongens, I’m on a mission. Verderop kom ik team Sky. BMC en Lotto-Jumbo tegen. Tijdens hun training. En op de Fromberg staat een team van Specialized.

Ik kom in de stemming! Vind het bijna jammer dat ik niet meedoe morgen. Zit inmiddels helemaal in the flow. Hij gaat lekkuh!! Ik besluit via Valkenburg en de Cauberg terug te rijden. En zo in de sfeer vast te houden

 

In Valkenburg is het een gekkenhuis. Het verkeer staat vast en ik ben niet de enige wielrenner met hetzelfde idee. Druk op de Cauberg dus. Enthousiast probeer ik aan te haken bij een groepje voor me. Maar ik houd hen niet bij. Verdemme, toch niet zo fit als ik dacht…? Mijn goede humeur wordt er door aangetast. Waardoor de vele auto’s en andere mensen me beginnen te irriteren.

Eenmaal boven zie ik het bewuste groep staan. En kijk ik recht in het gezicht van oud profrenner Michael Boogerd. Ik voel me gelijk beter. Want dat ik die niet bij kan houden, dat mag. Van mezelf. Net dan...Omdat ik MS heb.

 

 

23. feb, 2018

Afgelopen dinsdag landde ik met mijn oudste zus weer terug op Nederlandse bodem. Terug op aarde, een hele koude nog wel. Na een week onwerkelijke avonturen in bloedheet Singapore, werkt de kou behoorlijk ontnuchterend.

 

Sindsdien kom ik rillend de dagen door. Met een jetlag, ontregeld en een hoofd vol van alle indrukken. Singapore, waar alles draait om geld verdienen en laten zien hoeveel je verdient. Waar 1 op de 6 miljonair is en status samenhangt met geld. Waar een middenklasse auto al snel 120.00 euro kost, maar je aan alle kanten wordt ingehaald door Lamborghini’s.

 

Singapore, waar de regels streng zijn en de hele stad vol hangt met camera’s om er op toe te zien dat iedereen die regels ook naleeft. Waar buiten de lijntjes kleuren, niet getolereerd wordt. Waar je in de metro een boete van 500Sing dollar kunt krijgen voor het drinken van een slokje water en het eten van kauwgum verboden is.

 

Singapore…schoon, georganiseerd en on-Aziatisch. Met een uitmuntend metronetwerk, Uber’s en valetparking in de parkeergarages. Singapore, de plek die mijn zusje en haar gezin hun thuis noemen.

 

Drie jaar wonen en werken ze er nu. Met als gevolg dat hun kinderen beter Engels spreken, dan Nederlands. Ze hebben moeite om hun Nederlandse identiteit vast te houden. Toekomstige keuzes hangen dan ook samen met de vraag: voeden we wereldburgers op of gaan we op termijn toch terug?

 

Ondertussen is het tussen ons als vanouds. Duiken we in het leven van mijn zus. Hangen we de toerist uit, maar horen we ook de perikelen aan over Filipijnse hulpen, aan het zwembad van de Hollandse club. Zwaaien we mijn neefjes uit, als ze door de schoolbus worden opgehaald en gaan we ’s avonds op stap. Op 300meter hoogte, bevind ik me in een bar met uitzicht over de stad en streelt een briesje zachtjes over mijn huid. Terwijl een bandje live aan het spelen is, heffen we het glas. En proosten we op ons weerzien. In het dagelijks leven zo ver van elkaar verwijderd, maar nu even samen. Sisters reunited. Voor even herenigd, in Singapore.

 

 

 

5. feb, 2018

Binnenkort vlieg ik naar Singapore. Samen met mijn oudste zus mijn jongere zusje opzoeken die daar woont. Sisters reunited! Omdat het leuk is en omdat het kan, daarom dus. Leuke bijkomstigheid is dat mijn zwager ons brengt. Op de heenweg zit hij in de cockpit en na een paar dagen Singapore vliegt hij zonder mijn zus en mij weer terug. Als KLM crew mag hij op zijn beurt iemand meenemen en die persoon is mijn Lief. Gezellig! Ik kijk er naar uit.

 

We gaan allemaal leuke dingen doen. Zoals chillen op een tropisch strand onder een palmboom, een citybiketour rijden door de stad, cocktails drinken op een rooftop bar en hardlopen in het Mcritchie reservoir. Een groot natuurgebied, met een trail van 11 kilometer. Onder andere over een treetop bridge. Lijkt me een geweldige sensatie bij het krieken van de dag! De geluiden van tropische vogels en apen boven ons hoofd. Het vocht van de jungle. Dat we ook krokodillen kunnen tegenkomen, heb ik nog maar niet gezegd. Let’s cross that bridge when we come to it… Zegt mijn lief immers zelf altijd. Anders ben ik bang dat het net zo gaat als met een wei vol koeien. Daar wil hij niet doorheen. En hij heeft er speciaal voor getraind, dus het zou jammer van al die moeite zijn.

 

 

Het is 1 van vele leuke dingen die ik de komende maanden gepland heb. Ik ga ook nog een vriendin opzoeken die in Portugal woont, een fietstrip maken naar de Ventoux, in de meivakantie wat zon opzoeken en meerdere fietstoertochten rijden. En dan is het nog niet eens juli… Heerlijk!

 

Het is ook mijn copingstijl. Er zijn 3 reacties op stress: fight, fright or flight. Fright of bevriezen doe ik niet zo snel en je kunt niet overal tegen vechten. Al ga ik een strijd niet uit de weg waar het wel kan. Soms kies ik ervoor te vluchten. In leuke dingen dan wel.

In december hoorde ik tijdens mijn periodieke controle, dat ik in een voorstadium van botontkalking zit. Wat betekent dat mijn botten nog niet breken als luciferstokjes, maar de botdichtheid wel aanzienlijk is afgenomen. En dat is het resultaat 8 jaar na datum, dus je kunt je voorstellen hoe ik er over nog eens 8 jaar bij zit. Als een broos besje, nice. Dat viel tegen… Ik wist dat ik door de behandeling van schildklierkanker verhoogd risico loop op allerlei kwalen, maar ik dacht ook de dans wel te ontspringen. Ik beweeg genoeg, heb geen historie met botbreuken en leef verder redelijk gezond. Op de sauvignon blanc na dan. Die ik vanaf 2 januari dan ook rigoureus heb laten staan. Nu wetende, dat die niet bevorderlijk is voor mijn botjes.

 

Tot we een etentje hadden met vrienden. En ik voor de gezelligheid een paar glaasjes meedronk. Oef die kwamen aan na al die alcoholvrije weken. Op de terugweg kwam ik in aanvaring met een stoeprand. En voordat ik het wist klapte ik met mijn gezicht op het asfalt. Resultaat: een blauw oog, gekneusde schouder en ribben, een dikke knie en een hersenschudding. Tot zover mijn ‘gezonde’ poging om gebroken botjes te voorkomen.

 

Ik heb deze keer geluk gehad, maar ben wel tot de conclusie gekomen dat gezond een middenweg kent. Alles waar ‘te’ voor staat, daar kun je je vraagtekens bij zetten. Gezond met mate, dus. Dat is uiteindelijk veel gezonder. Die witte wijn trek ik dan ook voortaan in het weekend gewoon open. Veel te gevaarlijk, die geheelonthouding;).

 

 

16. dec, 2017

Het aftellen tot de feestdagen is begonnen.  En ook het ziekenhuis is in Kerstsfeer. Een enorme boom versiert de hal. Wat me in mijn weemoed versterkt. Die altijd gepaard gaat met deze periode. De halfjaarlijkse controles zijn aangebroken. En mijn frequentie van bezoeken aan het ziekenhuis, daarmee ook. Vorige week al geprikt op tumormarkers, deze keer staat er een botscan op het programma.

 

Ondertussen gaat het leven van eenieder gewoon door. Zo ook het mijne. Al ben ik prikkelbaarder en sta ik vaker stil bij mijn ‘gezondheid’. Het ziekenhuis is een parallel universum. Met zijn eigen gebeurtenissen en beloop. Gezonde mensen hebben hier (gelukkig) geen weet van. Lotgenoten weten waarschijnlijk maar al te goed waar ik het over heb. Gelukkig zijn er inmiddels genoeg dagen, dat ik hier niet meer bij stilsta. Maar helaas komt ieder half jaar, het besef weer even terug.

 

Vandaag moet ik me melden op de afdeling nucleaire geneeskunde. Een afdeling waar ik geen goede herinneringen aan koester. De bunkers zijn er gehuisvest. En bij de gedachte daaraan, lopen de rillingen me over mijn rug. It brings back memories, maar zeker niet het goede soort. Straling, geigertellers en vooral volstrekte isolatie en eenzaamheid. 8 Jaar later inmiddels, maar ik gruwel er nog steeds van.

 

2017 Is bijna voorbij. En juist de omgeving van het ziekenhuis, laat me denken aan degenen, die dit jaar van minder geluk hebben mogen spreken. Ziekte, sterfte, leven en dood. Afscheid en verlies. Mijn hart gaat uit naar degenen die gemis moeten ervaren deze Kerstdagen.

Ik zie me bevestigd in de koers die ik ben gaan volgen. De keuze voor mijn eigen weg, dicht bij mezelf blijven. Iedere dag opnieuw kiezen voor wat me blij maakt. Balans zoeken, tussen lichaam en geest. Inspanning en ontspanning. Een vrijheid waar ik mezelf gelukkig mee prijs. Die de meeste dagen ook goed voelt, al heb ik ook mijn angsten en onzekerheden.

 

Nog een paar dagen tot de volgende afspraak. Waarna ik hopelijk weer mag proosten op een goede uitslag. En op een half jaar respijt. All I want for Christmas...

 

‘I don’t want a lot for Christmas, There’s just one thing I need…’

(All I want for Christmas, Beyonce)

 

 

23. nov, 2017

Sinterklaas is weer in het land. En alhoewel ik normaliter, na weken van hyperende kinderen, degene ben die vooraan staat om hem uit te zwaaien. Terug naar Spanje. Kan het me nu niet lang genoeg duren. Het is namelijk de laatste keer. Denk ik althans….

Mijn jongste telg is 8. En staat op het punt van zijn geloof af te vallen. Maar zijn matties geloven ook nog heilig in die ouwe, dus praten we recht wat krom is en vieren we het feest nog 1 keer.

 

Meneer is niet uit zijn Pietenpak te slaan, zelfs naar school toe heeft hij het aan. Iedere avond gaat het de wasmachine in, zodat het ’s ochtends weer fris is. Hard nodig, aangezien zijn (door een aangeboren nierafwijking) toch al zwakke blaas, het door alle emoties nog moeilijker heeft dan normaal.

Vaak moet ik me de blubber haasten om hem op tijd op te kunnen halen van de bso, zodat hij stipt om 18.00 klaar zit voor het Sinterklaasjournaal. Nog altijd door Diewertje gepresenteerd, sommige dingen veranderen gelukkig nooit.

 

De spanning wordt hem regelmatig teveel. Of hij is boos, of moet huilen. Veel meer zit er momenteel niet in. Het verlanglijstje samenstellen, vindt hij een onmogelijke opgave. Want moet hij nu kiezen voor die dure Playstation, of wil hij vooral heeeel veuuuul? Daar komt hij niet uit, driftig smijt hij zijn lijstje aan de kant. Tips van zijn grotere broer, maken hem nog bozer. Hetgeen resulteert in een zoveelste vechtpartij. Boys wil be boys, zullen we maar zeggen. Pedagogisch toaal overantwoord hoor ik mezelf iets zeggen, over in een zak terug naar Spanje. Tja, ik ben ook maar een mens. En genoeg is genoeg.

 

Met zijn matties spelen ze hele middagen Piet. Waar ze zo in opgaan, dat we ze al hebben moeten weerhouden om uit een raam op de eerste verdieping te klimmen. En ook hebben moeten uitleggen, dat ze toch echt niet over auto’s heen mogen lopen. Nee ook niet springen. Maar de boodschap komt niet echt aan. De mannetjes voelen zich onoverwinnelijk en gaan te zeer op in de magie van Sinterklaas. Op de bso heeft hij een jonger kind zelfs wijs weten te maken, dat hij op de Pietenacademie zit. Wat een fantasie.

 

De intocht was even paniek! Want de hockeywedstrijd van de mannetjes overlapte met de aankomst in Maastricht. En aangezien de tegenstanders dat niet als probleem zagen, werd er niet geschoven met de wedstrijd. Daar waren de heren niet blij mee. Maar gelukkig waren we wel op tijd voor de uitzending op tv. En kwam het toch nog allemaal goed. Drie 8 jarige mannetjes op een rij...

 

Ik heb genoten van de koppies, de onderlinge gesprekken, de vreugde dat de stoomboot het toch gered had! Geweldig, hoe de 1 probeerde zijn zusje te ontdekken, in de meute in Dokkum. Inderdaad, het was net Maastricht;). Of hoe makkelijk geaccepteerd werd, dat de Pieten er dit jaar anders uitzagen. 'Oh er is een nieuwe Piet'. Meer woorden werden er niet aan vuilgemaakt.  Vol verwachting klopt hun hart. En heel eerlijk gezegd. Dat doet het mijne ook…..