Blog

29. sep, 2017

De zomer is voorbij. Geruisloos overgegaan in de herfst. En met de zomer, sluiten we hopelijk ook een periode vol ziekte en ziekenhuis af. Er is weer ruimte ontstaan, voor het bewandelen van nieuwe paden. Nieuwe wegen, nieuwe start, ruimte voor het realiseren van mijn droom.

 

De afgelopen weken, heb ik niet stilgezeten! Ben ik druk bezig geweest met het verder vormgeven van mijn praktijk! Foto’s maken, logo ontwerpen, praktijk inrichten, website maken. Vandaag is de dag, dat ie klaar is. Vandaag is de dag, dat ik hem vol trots presenteer…..

 

Mijn sprong in het diepe. Heel spannend, persoonlijk en kwetsbaar. Maar ik ben er klaar voor het avontuur aan te gaan!

 

Dus…..I proudly present you: www.043coaching.nl 

 

 

 

 

 

                                                                                                   

29. aug, 2017

Hoe vaak zwaaien we wel niet mensen uit ons leven, zonder dit vooraf te weten..? 'Ik zie je, was gezellig!, tot de volgende keer....'. Wie van ons is deze zomer niet op vakantie gegaan met een groet die de belofte van weerzien inhield? Maar wat een 'tot ziens' was, werd een vaarwel. Zo kan het gebeuren dat je de ene dag nog je 70e verjaardag viert, maar 4 dagen later je het leven moet verlaten. Letterlijk opgevreten door een vleesetende bacterie, in een paar uur tijd.

Geliefden achterlatend met een gemis groter dan woorden vullen kunnen. Niet te troosten verdriet. Leegte blijft achter.

 

De kwetsbaarheid van het leven.... Deze zomer wederom op meerdere manieren duidelijk geworden. Ik ging de zomer in met een gezonde man aan mijn zijde. Gezond, fit, sportief. De belofte van een mooie zomer in het verschiet! Dat ik niet goed zie, bleek in ieder geval niks met MS te maken te hebben. Van mijn baan heb ik afscheid genomen. Met in het vooruitzicht een nieuw avontuur! En in sportief opzicht, als toetje op de kers, het vooruitzicht samen op 1 dag de Stelvio van meerdere kanten op te fietsen. Op de enige autovrije dag op die berg van het jaar. Het liep en loopt anders. Afgelopen weekend haalde ik een slap aftreksel op van mijn lief uit het ziekenhuis. In een paar weken tijd 11 kg lichter en ernstig verzwakt. Zo makkelijk gaat dat dus. Dag gezondheid, hallo ziekte. Alleen ben ik deze keer degene die aan de zijlijn toe moet kijken en niet het lijdend voorwerp.

 

Zekerheid bestaat niet, vergankelijkheid wel. Afscheid nemen in vele vormen blijft mijn leven kleuren. Van heel dichtbij en dierbaar, naar afscheid nemen en loslaten. Waarom...? Vraag ik me steeds vaker af. Maar antwoorden blijven verschuldigd. Ik weet het niet. Maar that's life. In ieder geval it is my life.

 

 

3. jul, 2017

Ik heb mezelf weken voorgehouden dat er niks aan de hand was. Een foutje van de opticien, verkeerde sterkte lenzen meegekregen, of misschien wel het verwisselen van de stickertjes links en rechts..? Een productiefoutje, kon ook nog. Volgende maand beter, hield ik mezelf voor.

 

Ondertussen hang ik al weken met mijn neus bijna tegen mijn beeldscherm aan, is autorijden een soort topsport geworden en herken ik pas iemand als ik er bijna tegenaan loop (sorry, mocht ik je gemist hebben).

 

Met het setje van de volgende maand, bleek mijn gezichtsvermogen er echter niet op vooruit te gaan. Waarna ik toch maar naar de opticien terug ben gegaan. De zomer is gevuld met allemaal leuke dingen in het vooruitzicht, jammer als ik er niks van kan zien. Dus weer terug naar de opticien. Die er een collega bij haalde. Want in 5 weken tijd zo'n dramatische achteruitgang van 1 oog, dat kon bijna niet.

Ik begon echter al een vermoeden te krijgen waar het aan zou kunnen liggen. Bevestigd door een telefoontje naar de MS-verpleegkundige. Die een retourtje neuroloog sommeert.

 

Verdomme.... Net mijn baan opgezegd en bezig mijn eigen praktijk te realiseren. Al mijn zekerheden overboord gegooid en een sprong het diepe in. Dat je dan niet kunt zien waar je terecht komt, is niet heel erg handig;)

Met eventuele kreupelheid in de toekomst, had ik rekening gehouden. Praten kan ik immers ook vanuit een rolstoel. En dat huis, passen we wel aan. De trap is breed genoeg voor een lift. En mijn boys racen maar wat graag mee op een scootmobiel. Hard dat die dingen gaan! Die ik uiteraard wel een beetje opleuk, zodat het belegen tintje verruild wordt voor iets hippers.

 

Maar hoe ga ik cliënten 'zien' als ik niks kan zien..? Makkelijk voor de verslaglegging ook.. Of bestuur ik een scootmobiel als ik niet kan zien waar ik heenga?

Met dit scenario had ik geen rekening gehouden. Ben ik bezig mijn dromen te realiseren en is the sky the limit. Word ik weer met beide voeten terug op aarde gezet. Back to reality. Wat een reality check. Smashing my hopes and dreams.

 

 

 

 

 

 

18. jun, 2017

Tijdens een rondje fietsen, denk ik er over na. Het is nog vroeg, maar het belooft een warme dag te worden. Diep in gedachten, glijden de kilometers onder me vandaan. Koning van Spanje, Camerig, Vaalserberg, Kruisberg, Eyserbosweg... Voordat ik er erg in heb, ben ik ruim 1200 hoogtemeters verder. 1 Jaar leef ik nu met de diagnose MS. Een jubileum dat ik liever niet had hoeven vieren. Al ben ik normaal gesproken niet vies van een feestje.

 

Sindsdien is alles veranderd, maar ook helemaal niets! Ik fiets hier, nog steeds even fit. Zo niet nog fitter, dan 1 jaar geleden. In de tussentijd heb ik meerdere halve marathons en een hele uitgelopen, heb ik de toppen van meerdere bergen bereikt en ben vandaag bezig met de voorbereiding van weer een nieuwe uitdaging. Eentje waarover ik nog maar even mijn grote waffel houd. Zodat ik tzt geen blunder bega, mocht het bucketlist dingetje, toch te hoog gegrepen zijn.

 

Niet slecht, zou je denken. Maar tegelijkertijd is ook niets meer hetzelfde. Zie ik al 2 weken onscherp. Wat overigens niet heel handig is op de fiets. En hoop ik maar dat het door mijn lenzen komt, aangezien het alternatief minder rooskleurig is.

Ik maak keuzes, die ik voorheen niet gemaakt zou hebben. Zoals afscheid nemen van mijn werkgever. Een besluit, dat ik zonder diagnose MS niet genomen zou hebben. Maar nu wel. Na 17 Jaar werken voor een werkgever, loonslaaf te zijn geweest, kies ik ervoor mijn eigen weg te gaan. De komende tijd rond ik mijn werkzaamheden af en neem ik afscheid.

 

Volgende week rond ik mijn 2 jarige opleiding af. Mits mijn eindopdracht die ik in de laatste supervisie moet presenteren, goed genoeg wordt bevonden. Maar daar ga ik maar even van uit. Na lang twijfelen heb ik de grote sprong gewaagd. Ik heb me ingeschreven bij de kamer van koophandel! En ben begonnen met het vormgeven van mijn eigen praktijk. Praktijkruimte inrichten, mijn concept formuleren, een website gaan bouwen. Een sprong in het diepe... Spannend, maar o zo leuk.

 

Kortom, wat heeft het me veel gebracht.... Die diagnose MS. Het heeft me doen realiseren dat het leven nu geleefd moet worden. Niet volgend jaar, of ooit in de toekomst. Dromen zijn er om te leven. Met passie, doen waar ik blij van word. Mijn leven aanpassen aan een ziekte waarvan ik, noch mijn neuroloog, het beloop niet van kent, doe ik wel als het nodig is. Ooit of nooit. De tijd zal het leren. Tot dat moment, kies ik voor geluk.

 

Leef je voor geluk,

of sterf je van verdriet?

En voelt dat als een keuze,

of heb jij die keuze niet?

 

Marco Borsato-Mooi

 

 

 

 

 

31. mei, 2017

Alpe d'huez maakt zich op voor Alpe dhuzes, editie 2017. Morgen is het zover. Dan gaan ruim 4000 deelnemers de berg weer op, allen verenigd door 1 doel. Geld inzamelen voor onderzoek naar kanker. In de hoop dat in de toekomst, niemand er nog dood aan hoeft te gaan.

 

Vorig jaar was ik er ook bij. Als ik er aan denk, krijg ik weer kippenvel. Onvergetelijk en onuitwisbaar. Het gevoel van saamhorigheid, is iets wat iedereen een keer zou moeten mogen ervaren. En die beperkt zich niet tot de dag zelf, maar is van A tot Z aanwezig.

 

Herinneringen aan deze week in overvloed. Ik zal nooit vergeten, dat ik een paar dagen voor D-day, samen met mijn lief de Croix de Fer beklom. Bij vertrek was het redelijk weer, maar dat sloeg al snel om. Niet alleen was de beklimming veel zwaarder dan ingeschat, zware regenval en later hagel, maakten de weg spekglad. Verantwoord was het niet meer. Maar we zaten op de berg en moesten er ook weer af. Doorweekt en door en door koud en verkleumd, kwam ik met mijn lief uiteindelijk opgelucht heelhuids bij een kroeg aan de voet van de berg aan. Gevuld met mede Alpe d'huzessers, allemaal even koud en nat. Warme dekens en verhalen werden gedeeld. Iedereen kroop bij elkaar aan tafel. Schouder aan schouder, onder een deken. Saamhorigheid ten top.

 

Ik zie mezelf nog staan bij de hartenmuur. Gevuld met duizenden boodschappen en wensen voor hen die ziek zijn, of het niet hebben gehaald. Als overlevende met een krop in mijn keel heel bewust, dat er zovelen zijn die mijn geluk niet kennen.

 

Met een lach en een traan. En vooral zo ontzettend samen. De totale stilte, waarmee duizenden fietslichtjes nog voor het ochtendgloren door de duisternis naar boven slingeren. Met in de berm de stille getuigen in de vorm van duizenden kaarsjes, van hen wiens hart niet langer klopt.

 

Bijzondere ontmoetingen, zoveel mooie en lieve mensen. Lachen, huilen, stilstaan bij verdriet en weer verder gaan. Kapot moe na 5600 hoogtemeter, verkleumd, totale uitputting nabij. Verlies, geluk, gemis en vreugde. Maar vooral zo ontzettend veel leven. 1 Jaar geleden, it brings back memories. Maybe next year again...?