13. apr, 2015

Carpe diem

Niemand weet hoe lang hij of zij nog leeft. Je kan oud worden, of ‘jong’ sterven. Het kan morgen afgelopen zijn, of je kunt nog heel wat jaren voor de boeg hebben. En ook over de manier waarop we gaan, hebben we niks te zeggen.

 

Éen ding weten we zeker. Het is eindig... Maar daar staan de meesten niet bij stil. En waarom zouden ze ook..? Deze onbezorgde vanzelfsprekendheid van het leven an sich, is een rijkdom. Iets waar je pas bij stilstaat, als je geconfronteerd wordt met de eindigheid ervan.

 

Geconfronteerd worden met je eigen sterfelijkheid is eng. Ik spreek helaas uit ervaring. Maar geconfronteerd worden met de sterfelijkheid van je naasten, vind ik persoonlijk nog veel enger.

 

Mijn vader werd vorige week van het ene op het andere moment doodziek. Zomaar ineens. In Singapore, of all places! Net op tijd werd hij geopereerd. En daarna lag hij op de intensive care. Waar als een kettingreactie, het ene na het andere systeem leek uit te vallen. Slechte leverfuncties, veel te hoge suikerspiegel, te hoge bloeddruk en hartritmestoornissen. Vele factoren, die afzonderlijk niet zo’n probleem zijn. Maar gecombineerd, met een slechte timing, catastrofaal kunnen worden. Zoals vele grote rampen ook een verkeerde samenloop zijn van kleine (op zichzelf stand niet zo ernstige) factoren bij elkaar.

 

Ik was me al heel bewust van de kwetsbaarheid van het leven. Hoe makkelijk het door je handen glipt, als los zand zo ongrijpbaar. En daarmee de noodzaak iedere dag in te gaan, alsof het je laatste is. Maar dit schudde weer even heel goed wakker. Het leven is te kort om te verspillen aan negativiteit en verdriet. Ik besluit de dingen waar ik geen invloed op heb, los te laten. En me te gaan richten op de dingen die me wel gegund zijn. Mezelf te omringen met mensen die mijn gezelschap waarderen, mijn naasten, mijn familie.

 

Ik schenk een glas wijn in en denk nog 1 keer terug aan allen die ik het afgelopen jaar heb verloren. Het verdriet, het gemis, de onrechtvaardigheid. Wat me de afgelopen maanden niet lukte, lukt me nu wel. Eindelijk. Ik geef mijn verdriet een plek, sluit af en laat los.

 

Carpe diem, pluk de dag! Neem ik mezelf voor. Live life to the fullest! Ik hef mijn glas. Pake, op dat we snel weer samen het glas kunnen heffen en kunnen proosten, op het leven en elkaar!