8. apr, 2015

Afzien

Het was afzien, in de Volta Classic. Een toertocht voor fietsers, te rijden in verschillende afstanden. Na 25 km, was ik al door mijn energie heen. Gelukkig had ik nog maar 70km heuvels fietsen, te gaan;)

 

Het lurken aan mijn bidon met sportdrank en de vele energierepen, brachten niet de boost waar ik op hoopte. Ook het enorme bord pasta de avond ervoor niet, noch het stevige ontbijt van die ochtend. Het was dan ook zwoegen geblazen. Op wilskracht, want mijn lichaam wilde al snel niet meer meedoen en kwam in opstand. Ondanks alle training van de afgelopen winter, sloeg de verzuring toe. En later de kramp. Eerst in mijn benen, daarna moest mijn achterwerk er aan geloven. En na 70km, mijn nekspieren. Ooit heuvels op proberen te fietsen met kramp in je bilspier…? Nee, dat dacht ik al. Alleen deze gek doet dat en trust me, er zijn plezierigere dingen te bedenken.

 

De route was prachtig! Ik kan niet anders zeggen. Door de Limburgse heuvels en de Voerstreek. Maar in plaats van genieten van al die heuvels, kon ik wel huilen. Want naar beneden gaan, betekent helaas ook dat je weer ergens omhoog moet...

Manlief had nergens last van. Hij ging als de brandweer en heeft geen reepje nodig gehad. Soepeltjes fietste hij de vele heuvels op, mij hijgend achter zich latend. Zwoegend, kreunend en steunend. Mond wagenwijd open, snot druipend tot aan mijn kin en een verbeten blik. Eindelijk bijna boven. Niet de beste momenten om op de foto gezet te worden, zou je denken. Maar daar dacht de organisatie anders over. Op bijna iedere heuvel van het parcours, stond wel een fotograaf. Denk je dat je het ergste gehad hebt, hangt er een fotograaf met een telelens 10cm van je gezicht. Of erger, op je behind. Nice….

 

Sinds het verwijderen van mijn schildklier, heb ik regelmatig het gevoel in een hypo terecht te komen. Vooral tijdens het sporten en helemaal wanneer de inspanning langere tijd duurt. Zoals tijdens het wielrennen. Manlief roept al maanden dat ik er naar moet laten kijken, maar maandag was voor mij ook de grens bereikt. Deze uitputtingsslag, ondanks een goede voorbereiding, ging ook mij te ver. 

 

Naar de huisarts dan maar weer. Ze vermoedt dat het samenhangt met mijn ontbrekende schildklier. En dan vooral wanneer je lichaam van glucoseverbranding, onder invloed van o.a. schildklierhormoon, moet switchen naar vetverbranding. Wanneer je glucosevoorraad op is en daar de energie niet meer uit geleverd kan worden. En de energie uit vetverbranding moet gaan komen. 'Een puzzel voor de internist', concludeert ze. En ik verlaat met een verwijzing de praktijk.

 

Ondanks dat ik de tocht uitgereden heb en niet afgestapt ben, had ik aan het einde van de rit toch ergens het gevoel gefaald te hebben. Omdat het zo’n struggle was en ik nadien letterlijk ziek van uitputting ben ingestort. Maar na deze informatie, moet ik daar misschien op terugkomen. Misschien is het juist een topprestatie die ik geleverd heb! Rijd maar eens 95km op een lege tank….Wie doet me dat na?

‘Je kijkt wel een beetje moeilijk’, is het commentaar van manlief op de gepubliceerde foto’s. Tja, schat…De volgende keer als ik he-le-maal kapot aan het gaan ben. En met iedere trapbeweging, het gevoel heb een beetje meer af te sterven, dan zal ik niet vergeten erbij te glimlachen..;)