27. mrt, 2015

De naakte waarheid

Ik krijg wisselende reacties op mijn laatste stukje (Murphy’s law). Via Twitter, reageren lotgenoten vooral positief. De gevoelens die ik beschrijf zijn herkenbaar en mensen geven aan het een verademing te vinden, dat ik zo open ben over het hebben van dit soort momenten. Ze geven aan herkenning te vinden in hetgeen ik beschrijf.

 

Mijn familie heeft er echter moeite mee. Misschien ook logisch. Ik begrijp goed, dat ze liever de humoristische stukjes van me lezen. Luchtig, vrolijk en vooral suggererend dat alles weer ‘normaal’ en bij het oude is. En ja, die humoristische kant hoort ook bij me! Die zien mijn collega’s en vrienden ook. Ten tijde van ziekte, heb ik heel wat ellende door mijn humor kunnen handelen. Maar mijn realiteit, de realiteit van ex-kankerpatient zijn, is niet 1 groot feest. Dat kan ik verzwijgen, of ik kan zeggen hoe het is. En dat die waarheid, soms heel ugly is, maar vooral heel erg naakt, hoort erbij.

 

Ik ben mijn blog begonnen om drie redenen, waaraan ik trouw probeer te blijven. Ook al betekent dit dat ik met mijn billen bloot ga en ik inzage geef in zeer persoonlijke en intieme momenten. En trust me, dat levert me regelmatig een intern conflict op.

Ik wilde A) herkenning bieden aan lotgenoten. Want heb daar destijds zelf behoefte aan gehad, maar niet gevonden. B) Alle ervaringen, emoties en ellende, van me afschrijven. Omdat het orde brengt, in de chaos van herinneringen en therapeutisch werkt. En C) Mensen die (gelukkig!) geen ervaring hebben met ziek zijn en vooral het levenslange aspect ervan, inzicht geven. In wat er allemaal bij komt kijken.

In dat licht, is het een bewuste keuze niet een mooi opgepoetst plaatje te beschrijven. Ik heb gelukkig (weer) mooie momenten, zeker! En probeer alles uit het leven te halen wat er in zit, leef heel bewust. Geniet, meestal maximaal. Maar heel soms is het niet rooskleurig. Maar vind ik gewoon dat het leven sucks. En ben ik verdrietig.

Zoals deze week, toen alles tegelijkertijd misging en tegen zat. En ik juist door mijn fysieke gesteldheid op dat moment, even niet de draagkracht had, om te incasseren en te relativeren.

 

De vitamine B1, B6 en B12 injectie heeft wonderen gedaan voor mijn humeur. Vitamine B1, B6 en B12, spelen een belangrijke rol bij de aanmaak van Serotonine. Een neurotransmitter, die stemming beinvloedt. Een tekort, staat in verband met depressie. De koorts is verdwenen en ik ben weer aan de beterende hand. Ik heb met mijn apotheker gesproken en ze heeft toegezegd mijn specialist te bellen aangaande het voorschrijven van de andere tabletvorm Cytomel.  

 

Allemaal obstakels, die begin deze week onoverkomelijk leken. Maar nu zijn overwonnen. Ik ben er weer en kan kan de wereld weer aan. Zie alles weer positiever in. Maar ben me weer even heel bewust, van onze holistische aard. De verwevenheid van lichaam en geest, in voortdurende interactie met elkaar.