25. mrt, 2015

Murphy's law

Ik voel me slecht. Ben geveld door een virus. Keelpijn, een hoofd vol snot, koorts en dood en dood moe. Zoals bij alles sinds de schildklierkanker, haalt ook dit virus me genadeloos onderuit. Mijn lichaam wil niet meer.  Het is alsof mijn lichaam door de kanker en de tekorten, geen reserves meer heeft. Geen klappen, zoals een virusje, kan opvangen. Ik voel me zo slecht, dat ik the bright side of life, echt even niet meer zie. Ben mijn chronische optimisme even kwijt.

 

Ik weet inmiddels uit ervaring, dat ook dit virus en het bijbehorende gevoel weer, voorbij gaat. Maar ik huil, terwijl ik me voortsleep. In een spaarzaam moment dat het me allemaal teveel wordt. En ben verdrietig, dat dit me allemaal overkomt. Zoals Murphy’s law al zegt, komt alles tegelijk.

 

Een dierbare vriendschap die voorbij is. Beëindigd door een kettingreactie aan misverstanden. Verwijten blijven maar op me neerregenen, in een misplaatste veronderstelling dat ze me nooit teveel worden. Betekenis. Een woord wat me heeft doen vasthouden aan het leven, toen de dood op me loerde. En dus voor mij een groot gewicht heeft. Ik ben diep geraakt te horen dat ik voor anderen niet de betekenis bleek te hebben, die zij wel voor mij hadden. Een zware last, op mijn steeds smaller wordende schouders.

 

De mislukte vitamine B-injectie vandaag. Die ik, ondanks ziek zijn, toch maar ben gaan halen. Want het was hoog nodig. Maar het zetten voelde al niet goed, viel bijna flauw van de pijn.  En daarna, was mijn spier of zenuw zo pijnlijk, dat ik de rem niet meer goed kon intrappen en bijna een aanrijding had. Waarna mijn specialist belde. En me de boodschap gaf dat ze niet mee wil werken aan de Cytomel in een tabletvorm, verkrijgbaar via een internationale apotheek. Zodat ik haar voorgeschreven hoeveelheid, nauwkeuriger kan innemen. Die tabletvorm, staat niet in haar systeem. En dus schrijft ze het niet voor. Ik moet eerst weerstand overwinnen, om haar zover te krijgen dat ze bereid is door een apotheker overtuigd te worden. Maar dit betekent dat ik naar de apotheek moet en alles weer moet uitleggen. De gedachte alleen al, is me op dit moment teveel.

 

Als een rode draad door alles heen, loopt ook nog het afscheid van mijn zusje en haar gezin. Die voor een geplande periode van 5 jaar naar Singapore vertrekken, maar waarvan we allemaal vermoeden dat ze gezien de perspectieven daar, niet meer naar Nederland terug zullen keren. Alhoewel ik blij voor hen ben, heb ik veel moeite met het afscheid. Inmiddels wetende hoe betrekkelijk het leven kan zijn.

 

Verdriet, pijn, verwijt, teleurstelling, afwijzing, afscheid, loslaten. Lijden….op dit moment met de hoofdletter L. Het komt allemaal tegelijk… Ik kan het even allemaal niet meer incasseren. Niet nu ik ziek ben. Het is het de wereld op zijn kop, mijn wereld staat op zijn kop. Ik huil vele tranen en kruip weg, onder mijn dekbed. Maak me klein en probeer veiligheid te vinden. Op zoek naar geborgenheid,  ver weg van de grote boze wereld. En probeer de vergetelheid te bereiken van slaap. In de hoop dat de wereld morgen minder boos op me zal zijn.