23. mrt, 2015

Lentekriebels!

Mijn oudste zoon heeft het op school over lentekriebels. ‘Mama, weet je wat dat zijn..?’, vraagt hij. Hij giebelt ervan.

Er verschijnen beelden op mijn netvlies van ontluikende blaadjes aan de bomen, vogeltjes die ‘s ochtends hun voorjaarslied zingen, sneeuwklokjes, krokussen, gevulde terrasjes, rokjes met blote benen, lammetjes in de wei… Ik word al enthousiast van de gedachte! Die kriebels dus.

 

Maar dat is niet wat hij bedoelt... Want hij heeft het over de seksuele voorlichting, die hij sinds kort op school krijgt. De blosjes staan inmiddels op zijn wangen en hij lacht zijn wisselende, schots en scheve gebit bloot. De tandarts heeft ons al voorbereid op flinke orthodontie. Hopen maar dat de verzekering de schade dekt. It’s going to be nasty...

 

‘Vertel eens, wat houdt dat dan in..?’, vraag ik hem. Inmiddels nieuwsgierig geworden naar wat hij dan leert en anticiperend, op welke uitspraken we zijn jongere broertje moeten voorbereiden. Of beter gezegd, zijn broertje voor moeten behoeden.

‘Je weet wel..!!!’, giert hij uit. Nou nee, dat weet ik dus niet. Hij vertelt dat hij een film te zien heeft gekregen, met 2 blote mensen die ‘op elkaar wiebelen’. Hij komt niet meer bij van het lachen, terwijl ik bij mezelf denk: Wiebelen. Oké, dat valt nog wel mee. Het kan erger....

 

Manlief heeft inmiddels het toneel verlaten. Hij weet niet zo goed wat hij met deze gesprekken aan moet. Maar de jongste staat er met grote ogen bij te kijken. Hij vertelt verder. Over zakjes om piemels, zodat ‘er geen kindjes komen’. En over een celletje van de jongen en het meisje, waar een baby uit groeit.  

‘Dat spelletje heet seksen mama!’, zegt mijn zoon. Oh, ja..? Joh, dat wist ik nog niet..;) Ik gniffel. Nou, nou, ze hebben het wel grondig aangepakt in groep 5!

 

‘Spelen jullie dat spelletje ook…?’, komt er ineens uit het mondje van mijn jongste telg. Die tot dat moment stilletjes aanwezig was. Ik ben gelijk uitgegniffeld.  Maar hoor manlief op de achtergrond in de lach schieten….Juist en nu..?

Ik kies ervoor te reageren met een wedervraag: ‘Jongens, hoe denken jullie dat jullie gemaakt zijn…?’

2 Paar verschrikte ogen kijken me aan, zodra het kwartje valt... Ze vallen helemaal stil… Oeps…. Ik geloof dat deze realiteit misschien nog een beetje too much information is….Laten we hopen dat de verzekering de schade, die hier misschien uit voort komt, ook zal dekken...