19. mrt, 2015

Medicatieleed

Mijn haar begint weer uit te vallen. Met bossen tegelijk. Een teken dat het weer hoog tijd is om een vitamine B1,6,12- injectie te gaan laten zetten. Iets wat ik niet met de regelmaat doe, waarmee het eigenlijk zou moeten. Want ik moet ervoor langs de huisarts en ze zijn pijnlijk. Een vervelende hoeveelheid vloeistof wordt in mijn bilspier gespoten.

Ik had het kunnen weten, ben de laatste dagen moe, prikkelbaar en verdrietig. Voor mij signalen dat het nodig is.

Sinds het verwijderen van mijn schildklier, ben ik medicatie afhankelijk. Bigtime. Kort door de bocht: zonder medicatie geen stofwisseling. Zonder stofwisseling geen werkende organen. Zonder werkende organen, geen leven. Ergo, geen keuze en ik zal het ermee moeten doen.

 

Ik slik verschillende medicijnen, met elk hun eigen gebruiksaanwijzing. Zo moet Euthyrox een half uur voor het ontbijt worden ingenomen.  Moeten er een paar uur tussen het innemen van de Calcium (2keer per dag), de Alfacalcidol en de Euthyrox zitten.  Moet de Cytomel (2 keer per dag) in de koelkast bewaard worden, evenals de ampullen Neurobion. En moet ik ook nog 2 maal daags een flinke dosering bètablokkers innemen. Volg je het nog..? Precies.

Ik heb een haat-liefde verhouding met mijn ‘snoepjes’. Kan niet zonder ze, maar af en toe heb ik momenten, dat ik he-le-maal klaar ben met al die medicatie, de herhalingsrecepten en de bezoeken aan de apotheek. Dan word ik obstinaat van al dat gedoe. Op die momenten is het te hopen, dat ik de oudere en bemoeizuchtige apothekersassistente niet tref, want dan loopt ze het risico de volle laag van me te krijgen. Ze is indiscreet (ja hoor: roep nog harder dat ik kanker heb gehad, ik geloof dat de mensen die buiten staan het nog niet gehoord hebben..) en bemoeit zich tot mijn grote ergernis met dingen die haar niet aangaan. Mensen die een abonnement in dezelfde apotheek hebben, weten precies over wie ik het nu heb;)

 

Ik krijg recepten voor een half jaar mee naar huis. Maar in de apotheek, geven ze voor maximaal 3 maanden medicatie mee. Voor de andere 3 maanden, krijg je weer een vervolgrecept mee, die ik standaard kwijt raak. En iedere keer overkomt me dat opnieuw.

De Cytomel, is 1 grote ergernis. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dolgelukkig dat het bestaat, want zonder functioneerde ik niet. Maar er wordt maar 1 dosering geproduceerd in de vorm van een kleine tablet, die ik in 4 gelijke delen moet zien te verdelen. Hetgeen me uiteraard niet lukt, want het spul brokkelt al uit elkaar als je er naar kijkt. En dus krijg ik iedere dag een andere hoeveelheid binnen, waardoor mijn spiegel schommelt. En mijn humeur dus ook, want het komt nogal nauw met dat spul. Het is een geval: sterk spul he…die Cytomel;). Daarbij moet het in de koelkast bewaard worden en vergeet ik het standaard mee naar boven te nemen ‘s avonds. En daar kom ik natuurlijk pas achter, als ik net lekker warm onder mijn dekbed lig. Waarna ik weer door de kou naar beneden kan. Manlief is regelmatig zo aardig, om het voor me te halen, maar reageert inmiddels op mijn ‘oh nee he….’ Met: een inmiddels geërgerd:  ‘wat ben je nu weer vergeten..?’

 

Uiteraard ben ik blij dat deze medicijnen voorhanden zijn en we in een land leven waar we allemaal toegang hebben tot gezondheidszorg. En ja, ik ben meestal ook heel blij dat ik nog leef, alhoewel ik persoonlijk vrij weinig heb met de survivors die zeggen zo blij met iedere dag te zijn en zichzelf zo gelukkig prijzen.

Ik ben helemaal niet altijd blij!!!! Sterker nog, ik baal regelmatig van alle restverschijnselen, aanpassingen, de vele medicijnen, leefregels en dingen waar ik nu rekening mee moet houden!!!! Ik haat de snel optredende moeheid, talloze kwaaltjes, het gejaagde gevoel als ik te hoog zit, het niet vooruit komen als ik te laag zit, de eeuwige jeuk, beperkte energie, periodes met hartfladderen (Ook zoiets..). Ik ben me bewuster van de kwetsbaarheid van het leven, maar ik vind niks, maar dan ook niks 'mooi' aan het hebben van kanker. Of aan de nasleep ervan.

 

Ik ben 40, moeder van 2 opgroeiende, drukke, boys en sta midden in het leven met een baan, gezin, een huishouden en een ratrace waar ik iedere dag in zit. Mag ik dan gewoon balen van al deze dingen die ik erbij cadeau heb gekregen, maar waar ik nooit om gevraagd heb..??! Daar prijs ik mezelf alles behalve gelukkig mee!!!!

Pfff dat lucht op. Ik geloof dat het toch echt hoog tijd is voor die injectie. Hij zal in ieder geval wonderen doen voor mijn humeur. Zoals manlief al heel voorzichtig zei: ’Is het niet tijd voor…..?’. Ja schat, I know. Het is tijd…