11. mrt, 2015

Leven, het meervoud van Lef

Gisteren was het een emotionele dag. Het was de verjaardag van mijn jongste zoon. Met zijn geboorte 6 jaar geleden, begon een jarenlange strijd. Gekleurd door pijn, verdriet, wanhoop, angst en een heleboel frustratie.

 

Ik was gisteren eigenlijk van plan gewoon te gaan werken. De boys moesten naar school, de bso en zwemles. Het was business as usual. Echter, ik besloot al snel dat het hem niet ging worden die dag en besloot ad hoc, een dagje voor mezelf te nemen. Dit was geen dag om streng voor mezelf te zijn.

 

Ik nam de tijd om terug te denken. Had mezelf onder een dekentje op de bank geïnstalleerd en nam de tijd foto’s en filmpjes van de afgelopen jaren te bekijken. Geboorte, de eerste schooldag van mijn oudste zoon, de eerste stapjes… Jaren die ik niet bewust heb meegemaakt, maar als een waas aan me voorbij zijn gegaan.

 

Ik dacht terug aan de dingen waarmee het leven me de afgelopen jaren heeft uitgedaagd en nog steeds blijft uitdagen. Verlies, gemis en vooral veel verdriet. Afscheid nemen en loslaten. Alles wat ik moet incasseren, maar waarbij ik altijd heb proberen vast te houden aan de gedachte dat je geen keuze hebt in wat je in het leven overkomt, maar wel hoe je ermee omgaat. Ik heb er altijd voor gekozen er het beste van te maken en het gevecht met mijn uitdagingen aan te gaan. Trouw aan mezelf te blijven; mijn passies, mijn principes, mijn dromen, mijn leven. Heb mijn rug gerecht en standvastig mijn strijd gestreden. En heb altijd geweigerd in een slachtofferrol te gaan zitten. Ik probeer het leven te nemen zoals het komt. Met een lach en een traan.

 

Het is eigenlijk zoals ik in mijn studententijd, samen met mijn roeiclubje, al riep: ‘Leven is het meervoud van Lef‘ (Loesje)…