4. mrt, 2015

Stil verdriet

Afgelopen nacht werd ik wakker en constateerde, dat mijn jongste zoon bij ons in bed gekropen was. Hij had zich lekker tegen me aan geschurkt, zijn voetjes op mijn been. En een handje op mijn borst, precies zoals hij het fijn vindt. Ik streelde hem over zijn zachte wangetjes en snoof zijn geurtje op. Mijn knuffelbeertje….

 

Volgende week wordt hij alweer 6. Ik heb de eerste jaren zoveel van hem gemist. Een periode, die ik tot mijn grote spijt nooit meer in kan halen.

Ik voel mijn verdriet opwellen en laat het toe. Het is nacht en stil in huis, mijn mannen liggen allemaal te slapen. De tranen stromen over mijn wangen en ik huil een stil verdriet.

 

Hij was nog maar een baby, sliep nog niet eens door, toen ik de diagnose kanker kreeg. In de periode daarna, was ik zo ziek, dat alles me teveel was. Ook mijn kinderen. Van douchen en aankleden, moest ik al uren bijkomen. Laat staan dat ik de zorg voor een baby en een drukke peuter kon handelen. Ik was amper sterk genoeg om mijn jongste zoon de trap op te tillen. Weinig belastbaar, moe en prikkelbaar.

 

Voor manlief ging het werkende leven echter gewoon door, ook de tripjes in de weekenden. Het thuis kunnen blijven bij een zieke partner, houdt immers snel op. Op die momenten, voelde ik me met de rug tegen de muur staan. En werd tijd gereduceerd tot het aftellen van de minuten waarop de verlossing kwam: het thuiskomen van mijn man.

 

Uiteraard bood familie aan te helpen. Maar ook hun aanwezigheid, was me in die dagen teveel. Zouden ze naar mij toe komen, voelde ik de behoefte tot zorgen en converseren. En dat kon ik niet opbrengen. Tot 180 km naar mijn ouders toe rijden, was ik niet in staat. Maar ook het aanbod om me op te halen, sloeg ik af. Het was me allemaal too much, wilde in mijn eigen omgeving zijn. Overleven, de dagen doorkomen, voor meer had ik geen ruimte.

 

Het heeft 4 jaar geduurd, voordat ik niet meer als een berg opzag tegen de woensdag. Speelafspraakjes hield ik af, want ik was al blij als ik de dag met mijn eigen kinderen vol kon houden. En nog steeds is het me allemaal snel teveel. Heb ik op dinsdag een drukke dag gehad, dan betaal ik daar op woensdag een prijs voor.

 

Ik heb mijn kinderen tekort gedaan. En de eerste kostbare jaren van het leven van mijn zoon, zijn aan grotendeels aan me voorbij gegaan. Ik heb nooit meer de moeder kunnen zijn, die ik graag had willen zijn. Energiek, alles kan, niks teveel.

 

6 Jaar geleden…… Hij hoort het verhaal zo graag. Zeker in de aanloop naar zijn verjaardag. Ik denk zelf ook terug, aan zorgeloze tijden. Streel hem nog eens en snuif zijn geurtje weer op. 6 Jaar geleden…..was ik nu nog in blijde verwachting. Ik huil, mijn stil verdriet.