17. feb, 2015

Landal erlebnis

Afgelopen weekend zijn we de stad ontvlucht. Het zuiden viert Carnaval en alhoewel we daar normaal gesproken aan mee doen, stond dit jaar ons hoofd er niet naar. De afgelopen weken zijn we getergd door heftige emoties. Door de zorgen om mijn gezondheid, maar ook door het verliezen van onze beste vrienden. Verdriet heeft de afgelopen tijd ons leven gekleurd.

 

Anyway, hoog tijd om afstand te nemen en een tijdperk af te sluiten met een weekendje Landal. Waar Bollo de beer regeert. Onze primeur, want we zijn er nog nooit eerder geweest. Een beetje murw van alle emoties van de afgelopen tijd, arriveerden we in het park. Waar we uitermate vriendelijk ontvangen werden en het inchecken van honderden mensen, als een geoliede machine verliep. De bedden waren opgemaakt, het hout voor de open haard lag klaar. ‘Ons’ huisje lag er idyllisch bij onder de dennenbomen. We werden steeds enthousiaster, dit was zo gek nog niet! Als echte Hollie’s laadden we de doos wijn en vreterijen uit en staken we de haard aan. Ons opmakend voor een weekend eten, zuipen en vergeten.

 

Zoonlief ging zijn verzamelfetisj uitleven en wilde dennenappeltjes zoeken. Hij kon zijn hart ophalen, de grond was ermee bezaaid! Ik zag hem rondstruinen met een grote zak, terwijl de eekhoorntjes langs hem renden. Dit was best leuk! Zelfs toen hij ons huisje niet meer terug kon vinden, omdat ze allemaal op elkaar lijken, kon dat de pret niet bederven. Een aardige Belgische dame bracht hem, samen met zijn duizend dennenappels, weer terug. Gelukkig hadden we hem direct bij aankomst ons huisnummertje ingeprent;)

 

Tijd om het subtropisch zwemparadijs te verkennen. Samen met de bewoners van de 500 andere huisjes. SLIK. ‘Pff, wel veel mensen he?’. Dat was de understatement of the year… Het zag zwart van de mensen… Manlief had het zwaar. Hij houdt niet zo van andere mensen. Dat is ook de reden dat de strandvilla op Bali met eigen zwembad hem zo goed beviel. Maar ja, daar waren geen andere kinderen. En dat is wel precies wat onze boys willen. Welke kant hij ook opkeek, zijn blik viel iedere keer op iets anders wat hem shockeerde… Bossen uitstekend schaamhaar, ongeschoren oksels, overgewicht gewurmd in een slecht passend badpak en heel veel tatoeages. Ik zag de paniek in zijn ogen in snel tempo toenemen. Snel een plekje zoeken om onze spullen neer te zetten en het water in. Maar dat was nog niet zo eenvoudig! Het was daar handdoek leggen voor gevorderden!

 

Nu kan ik het aanblik van onverzorgde lijven nog wel verdragen, maar in een rivierglijbaan voortdurend de glibberige, natte, vieze lijven tegen me aan te krijgen, ging me net te ver. Ik hield het zwemmen voor gezien. Tijd om te lunchen, waar je bij Landal in het restaurant direct je bestelling moet afrekenen. Verbijsterd keek manlief op. ‘U wil niet weten hoeveel mensen er weglopen zonder te betalen’, zei de serveerster verontschuldigend.

 

Geen probleem, we passen ons aan! Ook de trainingspakken, het voordringen en de vele onaangepaste mensen konden ons niet deren! We hebben ons aangepast (best ontspannen in je jogging broodjes halen toch..?) en hebben een leuk weekend gehad. Ontspannen, lekker gegeten en gedronken, gemijmerd bij het haardvuur en vooral los gelaten. Missie geslaagd. ‘Dit is voor herhaling vatbaar’, zei manlief bij vertrek. Kijk en dat zonder neiging Bollo de beer een kopje kleiner te maken;)