14. feb, 2015

T-splitsing

Terwijl ik vanaf de parkeergarage door de lange loopbrug het ziekenhuis in loop, neemt met iedere stap mijn aversie toe. Een klein stemmetje schreeuwt dat ik rechtsomkeert moet maken en heel hard weg moet rennen. Vluchten. In ontkenning en vermijding van wat me mogelijk te wachten staat. Maar mijn benen luisteren niet en lopen verder.

 

Thuis haalt de oppas mijn boys uit school. Manlief moet voor zijn werk het hele weekend weg. Life goes on…het is niet anders. Ik hoop maar dat ik haar bij thuiskomst niet zal hoeven shockeren met betraande ogen.

In de wachtkamer denk ik verder na over wat me mogelijk te wachten staat. En vooral wat ik met een ‘slechte uitslag’ zal doen. Zou ik het traject wat ik achter me heb liggen, nog een keer kunnen opbrengen..? Het controleverlies, de verdere aftakeling van mijn lichaam, de afhankelijkheid, het onvermogen in welke rol dan ook te functioneren…? Het verdriet, de ellende, de pijn..?

Ik wil geen verdere concessies doen aan kwaliteit van leven!!!! Mijn kinderen een mopperige, weinig belastbare moeder aandoen. Ik wil het NIET NOG EEN KEER, niet nog meer inleveren!!

 

Maar heb ik wel een keuze..? Ik denk aan major life-events, zoals diploma uitreikingen, afstuderen, trouwen, kinderen krijgen. De eerste keer een gebroken hart…uithuilen bij je moeder. Wat is minder erg? Terugkijken op je jeugd met een moeder die teleurgesteld heeft, maar die er nog is om haar dat ook te verwijten? Of het moeten doen zonder moeder met alle beschadiging en trauma van dien..?

 

Ik realiseer me dat ik met het moederschap gekozen heb voor altruïsme in de puurste vorm. It sucks... Mijn moederhart vindt dat ik daarmee geen keuze heb. Hoe groot mijn verdriet, hoe erg mijn pijn en hoe groot mijn lijden ook is, ik zal het moeten dragen. Ik kan mijn boys het niet aandoen, niet zolang er een keuze is.

Leven of dood? Ziek of gezond? Stress of opluchting? Linksaf of rechtsaf..? Ik voel me staan op een T-splitsing. Niet wetende of het de kant wordt van opluchting.. , of dat de hele ellende opnieuw begint.

 

Ik zie mijn specialist aan komen lopen. Haar spreekuur loopt iets uit en dat terwijl ze normaliter zeer punctueel is. Was er al verklaringen voor aan het bedenken. Zou ze vooraf nog 1 keer de ‘slechte uitslag’ doorgenomen hebben? En al met vervolgstappen aan de gang gegaan zijn?

Terwijl ze me wenkt mee te lopen, probeer ik iets af te lezen aan haar houding. Maar die is even professioneel en neutraal als altijd. Ik adem diep in en loop achter haar aan. Op hoop van zegen dan maar….Controleverlies, afhankelijkheid, ik heb geen invloed…ik haat het!

 

Volgens het boekje, laat ze me niet langer in spanning. “Er zijn geen aanwijzingen voor kwaadaardige processen gevonden. Je lymfeklieren zijn vergroot, maar zoals het nu lijkt niet door maligniteit. Je bloeduitslagen zijn goed, ook de schildklierwaarden’.

Ik durf eindelijk adem te halen, bemerk dan pas dat ik die al die tijd in heb gehouden. En denk aan de T-splitsing….ik heb de ‘goede’ afslag...