4. feb, 2015

'Zo hoort het niet te gaan'

Zo hoort het niet te gaan’, zei iemand in een reactie op mijn blog. Nee, inderdaad. Dat heb ik de afgelopen jaren zelf ook vaak gedacht.

 

  • Toen ik bijvoorbeeld (na lang wikken en wegen, maar op advies van de chirurg) voor een verwijdering van de hele schildklier naar het ziekenhuis kwam en daar bij opname hoorde dat het volgens hen toch echt maar de helft verwijderd zou worden. En ik daarna te horen kreeg dat we de chirurg niet mochten spreken, ‘want dat was niet gebruikelijk’.

 

  • Daarna toch mijn hele schildklier verwijderd werd, maar ik volgens de zorg geen schildkliermedicatie mocht starten (zoals wel afgesproken was), want uw ‘halve schildklier zit er nog, dat staat in uw dossier’. 

 

  • Ik in een hypocalciëmie (calcium tekort/ crisis) terecht kwam, omdat ik niet de calciumsuppletie kreeg die postoperatief wel nodig was na verwijdering van de totale schildklier. ‘Mevrouw, bij u is toch echt de helft nog aanwezig, wij weten heus wat goed voor u is’.

 

  • Dat ik na een zware hals operatie, waarbij de chirurg de zieke delen heeft moeten afpulken van mijn slokdarm en luchtpijp, ik onder het mom van ‘u hoeft hier geen pijn te lijden’, twee grote droge paracetamols op het nachtkastje gelegd kreeg. Die ik A) niet kon doorslikken, want alles in mijn halsgebied was gezwollen. En B) niet kon binnenhouden, omdat ik 3 dagen alleen maar overgegeven heb. En dus wel pijn heb geleden.

 

  • Ik op de verkoeverkamer verschrikkelijk moest plassen en nergens heen kon omdat ik vastzat aan allerlei apparatuur. Maar de verpleegkundigen lang niet kwamen helpen, want ‘ze waren bezig’. Bezig, met praten over wat ze dat weekend gedaan hadden. Ik kon het gesprek letterlijk volgen.

 

  • Daarna lag ik met trillende spieren te balanceren op een pan, want ondanks herhaaldelijk verzoek, ‘waren ze even bezig’.

 

  • De oudere dame naast me, kreeg haar medicatie. Insuline. ‘Bent u diabeet dan?’ Vroeg ik haar. Nee, dat was ze niet…

 

En dit was alleen nog maar tijdens de paar dagen van opname. Ik wist niet hoe snel ik naar huis moest komen. Kotsend en wel. En ik dacht:  ' Zo hoort het toch niet te gaan..?' 

 

Die tijden liggen godzijdank achter me. Deze week heb ik echter weer deja vu momenten. Gisteren was ik weer overgeleverd aan de medische mallemolen. Echo’s, borstfoto’s, wachtkamers, baliepersoneel. It brought back memories… Gelukkig dacht de baliemedewerkster deze keer mee en was ze inlevend. En heeft ze me geholpen door te proberen meerdere afspraken op elkaar aan te laten sluiten. (Zou iemand anders met mijn idee aan de haal zijn gegaan, bij de directie een scholing ‘omgaan met patiënten’ te slijten..?)

 

Gelukkig waren de resultaten hoopvol. Mijn lymfeklieren in hals en oksel, zijn inderdaad vergroot, maar zien er niet maligne (kwaadaardig) uit. Waar ze op reageren, is nog niet duidelijk. Maar er lijkt in ieder geval niks kwaadaardigs in mijn borsten, oksel of hals te zitten. ‘Lijkt’, want garanties geven ze niet. Vrijdag moet ik terug en krijg ik meer uitslagen.

 

Wordt vervolgd.