1. feb, 2015

De verkeerde loterij

Het is vrijdagmiddag en het ziekenhuis maakt zich op voor het weekend. Op de poli interne geneeskunde, is het rustig. De dag ervoor ben ik gebeld dat mijn eigen specialist me graag wil zien. Ze heeft eigenlijk geen spreekuur, maar ik mag toch komen. In de wachtkamer denk ik aan het slechte begin van 2015. Slechts een paar weken onderweg in dit jaar en heb al zoveel tegenslag, teleurstelling en verdriet moeten incasseren.

 

Mijn arts is aardig, bijna empathisch zelfs. Het uitzicht op het weekend lijkt haar mild te stemmen. Even grondig als altijd, neemt ze een anamnese af. Het lichamelijk onderzoek vind ik vervelend. Ik voel me kwetsbaar zonder kleren, terwijl ik toe moet laten dat iemand met haar handen mijn lichaam betast. 

Ik ben echter al lang blij dat me onderzoek door een co-assistent bespaard blijft. Die doen alles nog volgens het boekje en dan had er ongetwijfeld 1 een vinger in mijn achterwerk willen steken voor een rectaal toucher. Dat je geen klachten in dat gebied hebt, maakt hen niet uit. Want, het is protocol! Dat je dat vervelend vindt, is ‘onnodig', want het is strikt professioneel’. Uiteraard;) Dat zeiden in mijn studententijd mijn huisgenoten en destijds co-assistenten, ook tegen hun patiënten. En ’s avonds hoorde ik de verhalen… Anyway, het is me gelukkig bespaard gebleven.

Haar conclusie: opgezette lymfeklieren die wel goed beweeglijk zijn en goed begrensd aanvoelen. Wel iets om uit te zoeken, zeker in combinatie met het forse gewichtsverlies en ‘gezien uw voorgeschiedenis’. Ze stelt een heel scala aan onderzoeken voor. Uitgebreid bloedonderzoek, echo oksel en borsten, borstfoto’s, echo en punctie van de lymfeklieren in mijn hals.

 

Met naalden in mijn hals heb ik geen beste ervaringen. Ik denk terug aan een moment een paar jaar daarvoor en de rillingen lopen opnieuw over mijn rug. Toen tijdens het uitvoeren van een punctie, de radioloog in kwestie ineens bovenop me dook en op mijn halsslagader drukte. Paniek in de tent… ‘ Ik leg het zo uit!!!!’, riep ze. De rust van voorheen was weg.

Op de echo was zichtbaar waarom. Onderhuids was een slagaderlijke bloeding zichtbaar, het bloed spoot er met iedere hartslag uit. Ze had met haar naald dwars door mijn halsslagader geboord….

‘Dat is me nog nooit gebeurd’, zei ze. Nee, ik heb patent op het winnen van de verkeerde loterij;) De kans dat die knobbel in mijn hals kwaadaardig was..? Kleiner dan 1%! ‘Verwaarloosbaar’, noemde de arts het toen. BINGO, jackpot. En ik hoop iedere maand weer dat dit ‘geluk’ me ook in andere loterijen overkomt, maar helaas. Speel al jaren mee in de Staatsloterij en de Postcodeloterij, maar mee dan een heleboel bakken ijs en stroopwafels voor een weeshuis, hebben we niet gewonnen.

Ik werd door de radioloog weggestuurd met de instructie dat als ik me niet goed zou voelen, ik niet via de huisartsenpost moest gaan, maar direct naar de EHBO moest komen. Onthutst keek ik haar aan, nog natrillend op mijn benen. Alsof dat me dan nog wel zou redden, als de bloedtoevoer naar je hersenen onderbroken wordt;) Ik heb daarna nog een uur in de cafetaria van het ziekenhuis na zitten bibberen. Gespitst op iedere abnormaliteit. Durfde het ziekenhuis niet te verlaten, bang dat ik te laat zou zijn.

 

Afijn, met een kwartet aan aanvragen, verliet ik de poli interne. Mezelf mentaal opmakend voor wat weer komen gaat. Onderzoeken, controleverlies, onzekerheid, angst. Wetende dat de kans dat er niks aan de hand is, vele malen groter is dan de kans dat het slecht nieuws brengt. Hopen op een beetje geluk in de loterij deze keer…