14. jan, 2015

Goede voornemens

Het is januari en velen zijn begonnen met het realiseren van hun goede voornemens. De sportschool, waar ik ter voorbereiding op de Amstel Gold Race spinningles volg, puilt er mee uit. Waar ik voor de feestdagen blij was dat er genoeg mensen aanwezig waren om de les door te laten gaan, is het nu dringen geblazen voor een fiets.
 
Het is een bijzonder wereldje en ik kijk mijn ogen uit. Ik loop er nu een maand of 2 rond en begin de vaste klanten te herkennen. Ieder met hun karakteristieken. Zo heb je de Bourgondiër, die trouw op zondagochtend komt en zich al grappend door de les heen sleept.  Het geval midlifecrisis, die wanhopig probeert zijn marktwaarde op te krikken door zich meerdere lessen achter elkaar in het zweet te fietsen. De anorect, die voordat ze nog 2 spinninglessen achter elkaar volgt, al een uur op de crosstrainer zoveel mogelijk calorieën heeft verbrand. De perfectioniste, een grijzende dame die overduidelijk de lat voor zichzelf heel hoog legt en uberserieus het zichzelf zo moeilijk mogelijk maakt.  De Gravin, een gedistingeerde oudere dame die me aan mijn endocrinoloog doet denken: punktlich en precies. En zo zijn er nog vele anderen, met ieder hun eigen verhaal. 
 
Aan de les gaat een gevecht om de favoriete fiets vooraf. Volgens mij staan er minstens 50 identieke fietsen, maar iedereen heeft toch zijn voorkeur. En die favoriet moet wel bemachtigd worden uiteraard. Dus komen er mensen nog voordat ze zich omkleden, binnen rennen. Om alvast hun handdoekje op een fiets te leggen en die daarmee te „reserveren". Het lijkt Turkije wel! Daar kan ik me ook groen en geel ergeren aan handdoek leggers. Niet dat ik zelf een haar beter ben, want na een aantal dagen naast een ligbed te hebben gegrepen, gaat manlief ’s ochtends ook voor dag en dauw handdoekjes leggen. En ook ik betrap mezelf erop iedere keer dezelfde fiets uit te kiezen. 
 
Het is een heterogene populatie in de spinningles. Hetgeen ons verbindt is het zwoegen op de spinningfiets, opgezweept door muziek en een instructeur. Die regelmatig door niet zo grote ruimte schreeuwt: "Hebben jullie er zin in….?!!!”  (Uhhh, nee… Maar je moet toch wat?)
 
Ik ben overigens benieuwd, hoe ik door anderen omschreven word. Misschien  wel als 'de roze’, aangezien er in mijn fietskleding altijd een combinatie zit met roze. Die pakjes met zeemleer zijn al lelijk genoeg, het is alsof je met een luier in je broek rondloopt. Dat kun je het beste opleuken, is mijn motto. Ik weet niet of je wel eens op zo’n zadel hebt gezeten zonder zo’n zeem in je broek, maar dat is niet te doen! Gegarandeerd dat je dan een beurs kruis overhoudt. Dat houd je er al aan over MET zo’n luier...AUW!!!
 
Het wereldje in de sportschool is een subcultuur, met eigen regels, gebruiken en hiërarchie. Waar ik me een beetje aan onttrek, want ik observeer liever dan dat ik er deel van uitmaak. Ik kom er om te overwinteren, niet meer en niet minder. En als het beter weer is, fiets ik weer op de weg. Ik waan me altijd onbespied en onopgemerkt. 
 
Dat was deze week anders. Een oudere man, die ik er vaker gezien heb, kwam binnenlopen. En gaf me in het voorbij gaan een vette knipoog. Juist. Daar zat ik nu net niet op te wachten. (Sinds wanneer val ik in zijn doelgroep..?) Toen hij zich daarna installeerde op de fiets achter mij, voelde ik me toch wat ongemakkelijk. De fietsen staan er dicht op elkaar en het betekende dat hij de hele les vol zicht op mijn achterwerk aan zou kijken. Inclusief zeemluier in mijn broek. Nice...
Ik kies er altijd bewust voor om vooraan te gaan zitten, om mezelf het aanblik van de achterwerken van anderen te besparen, maar met dit nadeel had ik geen rekening gehouden. Bah!  Dat heb ik weer.
 
Ik heb ook goede voornemens, al heeft het niks met mijn gewicht of conditie te maken. Ik zie op het moment getallen op de weegschaal staan, die ik voor het laatst gezien heb toen ik 21 was en afgetraind door het roeien. Dus daar hoef ik het niet voor te doen. (Sorry, irritant, i know) Mijn conditie is met 2 keer per week hardlopen en 2 keer per week spinnen, ook redelijk te noemen. Het is wat dat betreft een kwestie van vasthouden aan wat ik heb.
 
Mijn voornemen is onder andere, dat ik dit jaar mijn aandacht ga vestigen op dingen die me energie opleveren, dingen te doen die ik leuk vind. Mezelf te richten op mensen die me energie geven, ipv kosten. Hmmm. In dat licht moet ik misschien de spinninglessen nog eens heroverwegen. Het is vrij geestdodend, kost zeker meer energie dan het oplevert, doet pijn, je wordt er moe van en is alles behalve gezellig. Waarom doe ik het eigenlijk...?