10. jan, 2015

Zingeving

Om maar even met een luchtig onderwerp verder te gaan. Ik heb me de afgelopen jaren door omstandigheden, frequent afgevraagd wat nu eigenlijk de zin van het leven is..?  

 
Ik heb lang verondersteld dat wij niet meer of minder dan een hoog ontwikkelde diersoort zijn, waarbij onze uiter- en innerlijkheden, worden bepaald door een unieke combinatie van genen. Wat ons uniek maakt, hangt samen met een voortvloeisel daarvan, namelijk de concentraties en verhoudingen van neurotransmitters en de gevoeligheid van receptoren daarop. Heb je door aanleg wat meer dopamine..? Dan ben je geneigd een blij en opgewekt persoon te zijn. Noradrenaline speelt een rol bij stemming, angst en nervositeit. Serotonine is een neurotransmitter die een rol speelt bij het geheugen, stemming, zelfvertrouwen, slaap, emotie, seksuele activiteit, eetlust en de verwerking van pijnprikkels. En ga zo maar door. De lijst is eindeloos, ook de systemen, het gedrag, de motoriek etc, waar ze invloed op hebben.
 
Er zijn ongeveer 50 neurotransmitters met elk hun eigen effect op hersenen en ons gedrag. Die persoonlijkheid bepalen, mate van agressie, opgewektheid, nervositeit en ook pathologie zoals depressie, psychoses en dergelijke.
 
Vanuit deze gedachte, gevoed door mijn neuropsychologische achtergrond, ging ik er altijd vanuit dat wanneer je zou sterven, je stoffelijkheid en daarmee je bewustzijn, zou ophouden. Een beangstigende gedachte wanneer je geconfronteerd wordt met je eigen sterfelijkheid. 
 
Hoe ouder ik word, hoe meer ik moet constateren dat niet alles verklaarbaar is. Zelfs niet vanuit de gedachte dat onze zintuigen beperkt zijn, onze waarneming binnen bandbreedtes ligt. Waarbij het natuurlijk niet zo is, dat als wij het niet kunnen waarnemen, het betekent dat het er dan ook niet is. Zo zijn we in staat om geluid waar te nemen tussen 20Hertz en 20kHz. Maar honden kunnen veel meer horen. Er is meer dan wij kunnen waarnemen! Maar er lijkt ook meer te zijn, dan wij met ons verstand kunnen bevatten. Er zijn talloze programma’s op Discovery die over onverklaarbare fenomenen gaan. En iedereen heeft in zijn omgeving wel eens wonderbaarlijke verhalen gehoord. En dan heb ik het niet over bijna dood ervaringen, want daar bestaat ook een verklaring voor waarin neurotransmitters centraal staan.
 
Maar wat dan wel? Waarom overkomt de 1 zoveel ellende en tegenslagen en heeft de ander voorspoed? Is het toeval? Is het lot? Is het karma? Bestaan wij echt alleen omdat dat door de evolutie zo gelopen is? Zijn dingen voorbestemd? Of ligt je pad vast? Maar als het vast ligt, heb je dan nog vrije keuze en wat betekent dan wil? Allemaal vraagstukken die mij bezig houden. Maar antwoorden heb ik er niet op. Daar komen zingeving en religie natuurlijk ook om de hoek kijken. 
 
Ik ben inmiddels 40, maar ben er nog steeds niet uit. Ik vind wel dat ik door het leven hard word aangepakt. Er zijn nogal wat hobbels op mijn pad. Zijn ze niet medisch, dan wel in mijn vriendenkring of op werkvlak. Ik krijg het niet voor niks, in dit leven. En word uitgedaagd met verdriet, tegenslag, afwijzing en verlies. Loslaten speelt een rode draad in mijn leven, ik houd graag vast aan wat mij dierbaar is. En het doet pijn als anderen dat anders zien of het lot anders bepaalt. De gedachte dat me dit niet allemaal zonder reden overkomt, is troostend. Ik ontleen houvast aan de gedachte dat het 1 van mijn taken in dit leven is om hier beter mee om te leren gaan. Het is mijn levensmotto dat je niet in de hand hebt wat je overkomt, wel hoe je daar mee omgaat. Het is te hopen dat gezegend ben met een gezonde dosis dopamine en serotonine. Zodat ik kan blijven vasthouden aan wat het me oplevert, ipv wat het me kost.