11. dec, 2014

Losgelagen wild

Ik kan mijn boys op het moment het best vergelijken met losgeslagen wild. Gedreven door oerdriften, razen ze door het huis. Iedere vorm van beschaving, voor mij toch niet onbelangrijk weten de mensen die mij kennen, lijkt te ontbreken. Toegevend aan hun primaire driften, niet geremd door enige inhibitie van hun zich ontwikkelende frontaalkwab. Vechtend, stuiterend, scheten laten (daar lachen ze alle drie om, hun vader nog het hardste) en alles maar dan ook alles is een wedstrijd. Zelfs poepen is een wedstrijd wie de grootste draait.

Ik ben dol op mijn mannen en zou ze voor geen goud willen missen, maar kan tot op de dag van vandaag moeilijk geloven dat moeder natuur mij 2 jongens toebedeeld heeft. Als ik vroeger dacht aan het moederschap, zag ik tutten met haartjes, losgaan met jurkjes en rokjes en eindeloos make-uppen voor me. Zag mijn mini-me al in mijn jurken, met mijn sieraden om en op mijn pumps door het huis schuifelen. We zouden samen gezellig gaan shoppen, lunchen en we zouden bijna vriendinnen zijn.

Mijn realiteit zijn modderschoenen, ballen die door mijn huiskamer vliegen, overal lego, zand, stokken in alle maten (Beer heeft een verzamel fetisj), auto’s, treinen, Kapla, sticks, zwaarden, pistolen, nerfen en overal troep. En regelmatig breek ik bijna mijn nek over knikkers die overal liggen.

Want hoe hard ik het ook probeer te veranderen, de heren laten alles achter zich op de grond vallen en ruimen niks op. Over schoon ondergoed heb ik iedere dag opnieuw discussie: ‘Waarom moet dat, ik heb gisteren toch al een schone aangedaan en die is toch nog schoon genoeg?’. Wil ik de jongste onder de douche hebben, moet ik hem eerst zien te vangen. En dat terwijl hij de hele dag door ‘ongelukjes’ heeft en aan het einde van de dag een uur in de wind stinkt.

Het plaatje van mijn kroost op mijn pumps, is wel uitgekomen, maar niet helemaal zoals gehoopt. De heren rennen er graag wedstrijden op tegen elkaar….

Iedere dag probeer ik mijn schatjes weer opnieuw beschaving bij te brengen, tafelmanieren aan te leren en er eigenlijk voor te zorgen dat toekomstige schoondochters me heel dankbaar gaan zijn. Maar mijn zoon van 5 vertelde dat hij samen met zijn vriend 3 meisjes ‘deelt’ en dat ze allebei ook zoenen met de dames. ‘Je hebt verkering dus?’ vroeg ik. ‘Nee mama, ik wil geen verkering, maar alleen maar zoenen!’. Oké. Ik geef de moed nog niet op, maar heb nog een lange weg te gaan.

Elders blijkt dat ze toch wel weten hoe het hoort De oudste was laatst als enige jongen uitgenodigd op een meisjesfeestje. Ik hield mijn hart vast, ze gingen armbandjes maken. Met lood in mijn schoenen belde ik aan en zette ik me schrap voor wat ging komen…. ‘ Wat is je zoon goed opgevoed, leuk gezelschap en wat een keurige tafelmanieren heeft hij’, zei de moeder van het meisje. Perplex en vertwijfeld keek ik haar aan, hadden we het over hetzelfde kind…? Ik gluurde al de gang in of het wel mijn kind was dat achter haar stond, maar ja! Opgelucht ging ik huiswaarts, er blijft dus toch nog iets hangen van de repeterende langspeelplaat die ik mezelf soms voel.

Die avond aan tafel aanschouwde ik wederom de elle bogen op tafel en het eten met open mond. Maar zelfs het spreken met volle mond en een ontsnapte boer konden me die avond niet schelen. Het komt uiteindelijk allemaal goed met mijn mannen!