9. dec, 2014

Uitslag

Drie weken geleden zat ik weer tegenover haar, de endocrinoloog. Altijd in een onberispelijke witte jas, haren opgebonden en keurige hakjes aan de voeten. Spreken doet ze in foutloos Nederlands en slechts een zweempje zachte G verraadt haar herkomst. De gemiddelde Limburger zal het niet horen, maar mij valt het op omdat ik geen Sjeng ben. Ze doet graag alles volgens het boekje, weet ik inmiddels. Volgt graag protocollen, wijkt hier niet graag vanaf en ze bereidt haar tot in de puntjes voorbereide spreekuur op dinsdag, altijd op maandag voor. Ze houdt distantie en aan tutoyeren doet ze niet.

 

We kennen elkaar nu ruim 5 jaar, maar ik vraag me af of ze zich bewust is van ons jubileum. Ik besluit dit heugelijke feit maar niet te benoemen. In al die jaren heb ik haar niet kunnen betrappen op humor. Dus dit ‘feest’ zal het vrees ik ook niet losmaken.

Helaas kan ze me niet verlossen uit mijn lijden, de uitslag waar het om gaat is niet binnen. De week erna ook niet… Ik begin ongerust te worden, maar ‘ hoef me geen zorgen te maken, want dat doet zij ook niet’. Door die uitspraak doe ik dat juist wel…. Het herinnert me namelijk aan dezelfde uitspraak 5 jaar geleden. “ U hoeft zich geen zorgen te maken, de kans dat het kwaadaardig is, is verwaarloosbaar (<1%)’. Toen nam ik haar uitspraak blindelings aan en kwam het slechte nieuws totaal onverwachts.

 

Weer een week wachten. Ik merk dat de onzekerheid aan me knaagt. Ik werk, houd gezin en huishouden draaiende, maar kom verder tot niks. Zit op momenten dat ik even niks ‘moet’,  lamgeslagen op de bank en ben prikkelbaar. Uitslag van de MRI heb ik in de tussentijd gekregen van de KNO arts. Een rotsbeenontsteking, met voorlopig conservatief beleid. Dat betekent dat er voorlopig niks gedaan wordt. Dat scheelt, daar zat ik ook niet op te wachten. Ik ben al lang blij dat het niet weer iets heel engs is.

 

Merk ook dat de onzekerheid me een writersblock oplevert. Kennelijk werkt ‘niet weten’ verlammend. Het telefoontje met goed nieuws komt dan ook als verlossing. De Tg waarde is onmeetbaar, precies zoals de bedoeling is.  ‘Mw ik zie u weer over een half jaar, prettige feestdagen!’, zegt ze ter afsluiting. Zo frivool heb ik haar nog nooit gehoord. Ik besluit alsnog ons jubileum te vieren en trek een fles wijn open. In memoriam van Henk, schenk ik rood in.  Alleen, maar in gedachten samen met Henk, proost ik op 5 jaar, op het leven en weer een half jaar respijt.