12. nov, 2014

Midlifecrisis

De wereld van het ziek zijn is een parallel universum aan dat van het gewone leven. Als je ziek wordt, stopt de wereld met draaien en staat alles stil. Terwijl het gewone leven verder gaat. Anderen verder gaan.

Ten tijde van ziekte, werd mijn wereld heel klein. En bestond uit niet meer dan overleven. Voor iets anders had ik geen ruimte. Actualiteiten, werk, vrienden, sport en zelfs familie, gingen langs me heen. Prioriteiten werden 180 graden verschoven. Dingen waar ik me eerst vreselijk over op kon winden, boeiden me niet meer. Werk, waar toch velen hun identiteit aan ontlenen en als zeer belangrijk wordt gezien, verdween als eerste uit de prioriteitenlijst. En was in 1 klap totaal onbelangrijk. Net zoals sociaal leven, sport, vrienden en zelfs familie. Het was geen onwil, maar onvermogen.

 

Op het moment dat alles weer een beetje normaliseerde, kreeg ik de schrik van mijn leven. Het was alsof ik ontwaakte en moest constateren ineens 4 jaar ouder te zijn. Ik was van de bloei van mijn leven toen ik ziek werd, maar ontwaakte tijdens de verwelking ervan. Dat proces had ik niet meegekregen! De tand des tijds had toegeslagen zonder dat ik er erg in had. Vel begint te verslappen, rimpels ontstaan en de eerste grijze haren zijn een feit. What happened…?! Vroeg ik mezelf af. Waar zijn de beste jaren van mijn leven gebleven…? De laatste keer dat ik me bewust was, lagen ze nog voor me! Nu ben ik 40, ga ik richting middelbare leeftijd en zijn bepaalde keuzes me ontnomen door de tijd. Dit was niet de afspraak!!! Voelde me beroofd door het leven.

Een veroudering, bij de endocrinoloog pijnlijk duidelijk gemaakt door een verschuiving van de vraag welke anticonceptie ik gebruik in het begin van ons contact, naar het voorstel om binnen een paar jaar te gaan checken of de menopauze al begonnen is. HO, WACHT EVEN! STOP, REWIND………. Ik hoor het vast niet goed. De menopauze?????? Ik moest op dat moment nog 40 worden en had net vrede met de gedachte dat er geen gezinsuitbreiding meer ging komen. Een conclusie waar ik veel moeite mee heb gehad. Hier ben ik nog niet aan toe, laat staan dat ik de gedachte alleen al aan kan.

Het is alsof mijn lichaam buiten mij om ouder is geworden. Mijn geest heeft echter een aantal jaren stilgestaan en is net weer ontwaakt, gereed om de gemiste jaren in te gaan halen. Ik ben mentaal bij 35 blijven steken, terwijl mijn lichaam ‘je bent een 40-tiger!!!’ schreeuwt. Diefstal…van de beste jaren van mijn leven.

 

 

‘Ik ben er nog niet klaar voor om me bij deze aftakeling neer te leggen!!', dacht ik.  Dus et voilà, een conflict was geboren…

Een jaar geleden ben ik weer begonnen met sporten, begonnen om conditie op te bouwen. Dat strakkere lichaam is echter een leuke bijkomstigheid. Ik loop 3 keer per week hard en ben begonnen met wielrennen. Met de 'Fietsgrietjes' zwoeg ik regelmatig door het Limburgse landschap. Zwoegend heuvel op, heuvel af. Uiteraard alles in een hippe en vrouwelijke outfit, zodat het er nog enigszins uitziet. Ik heb een nieuwe auto aangeschaft met snellere uitstraling dan de oude. En ik ga regelmatig voor groot onderhoud naar de schoonheidssalon.  Manlief ziet het allemaal met lede ogen aan en begrijpt niet waar ik me druk om maak. ‘Je ziet er toch goed uit?’, zegt hij. (Dank je schat!) Maar als ik naakt in de badkamer zeg dat het toch allemaal niet meer is zoals het geweest is, zegt hij: ‘ Je kan de boel altijd nog laten liften’.  Juist. Niet helemaal het antwoord waar ik op gehoopt had;)

 

Oké….., rondje rennen op zondagochtend dan maar weer. Om vervolgens terecht te komen in een soort file van vrouwen in vergelijkbare leeftijdscategorie. Samen in ontkenning voort sjokkend in de hoop de tand des tijds te verslaan. Mezelf verwonderend over dit fenomeen rende ik voort. Maar toen drong de harde waarheid tot me door. Ik zit gewoon in een MIDLIFECRISIS!