11. nov, 2014

Controle

Volgende week is het weer tijd voor de halfjaarlijkse controle. Geen idee wat de uitkomst daarvan gaat zijn. Me goed voelen zegt niks, me slecht voelen ook niet. Ging ik in het verleden vol vertrouwen naar een echo denkend: ‘er is vast niks aan de hand’, zagen ze wel een verdachte lymfeklier. Ging ik de keer daarna met lood in mijn schoenen, was er niks aan de hand.

 

Het hebben van kanker is het ultieme controleverlies. Je hebt geen invloed op het krijgen ervan, geen invloed op wat je allemaal moet ondergaan om het weg te krijgen, geen invloed op het effect van de behandeling en geen invloed op de toekomst. Onbezorgdheid is voorgoed verdwenen. En het gevoel op reservetijd te leven altijd aanwezig. Geruststelling duurt slechts tot de volgende controle.

 

Uiteraard verdwijnt de angst te zijner tijd naar de achtergrond. Zeker als het gewone leven weer verder gaat. Om weer ten tonele te verschijnen, zodra het tijd is voor een bezoek aan het ziekenhuis.

 

Weten wat dat inhoudt, doe je alleen als je het zelf hebt meegemaakt, zoals Henk. Andere generatie, andere levensfase, andere vorm van kanker, maar bij elkaar de herkenning in de ervaring van het ziek zijn. Altijd rond dezelfde tijd controle, met hetzelfde lood in de schoenen naar een uitslag gaan, door dezelfde lange gang het ziekenhuis in, afvragend in welke gemoedstoestand je weer naar buiten zal lopen. Dezelfde angsten, dezelfde gevoelens, dezelfde onzekerheden en twijfels. We waren survivors, Henk en ik; hadden stilzwijgend een pact gesloten tegen de ziekenhuismaffia en lachten angsten samen weg. Het liefst onder het genot van een glas wijn. Hij bij voorkeur rood, ik wit, proostend op de opluchting van een half jaar respijt.

 

Een half jaar geleden deden we het nog samen, deze keer moet ik het alleen doen. De kanker heeft niet van hem gewonnen,  een aneurysma wel. Life is a bitch. Denk je de kanker overwonnen te hebben, kijk je weer voorzichtig vooruit, steekt de dood alsnog een mes in je rug. Het gemis is immens, in de eerste plaats voor zijn familie en close friends. Maar ik mis mijn kankermattie, mijn partner in crime.

 

Het leert me de les dat over de dood geen controle valt uit te oefenen, angst voor de dood is zinloos. Je ontloopt er je lot niet mee. De enige controle die je hebt, is op het leven en de keuze hoe je daar invulling aan geeft. Henk, ik mis je, maar zal proosten op het leven en hopelijk weer een half jaar respijt.