6. nov, 2014

Logica

Afgelopen nacht wakker gelegen, denkend aan de propositielogica. Precies. Hoe kom ik erbij? I know.  Maar altijd beter dan angstdromen. Ooit tijdens mijn studie behandeld en vond het toen al volstrekt onlogisch. En vannacht kwam ik er weer niet uit.

Een propositie is een uitspraak die waar of onwaar kan zijn. Tot zover heel logisch. En begrijpelijk.

De modus ponens  (wijs door iets te stellen, die stelt), is nog te bevatten en bevat de volgende premissen:     Als P, dan Q. P. Dus Q.

Maar al snel wordt hetgeen logisch zou moeten zijn, volstrekt onlogisch. Althans, voor mij. Je kunt je er aan wagen, maar trust me. Het zijn hersenkrakers.

Misschien is het te absoluut voor me. Net als meerkeuzevragen. Goed of fout, ja of nee. Ook nooit mijn ding geweest. Waardoor ik altijd ben blijven hangen in de middenmoot. Tijdens toetsen verstrikt rakend in: ‘ja maar die vond van wel, want… En die vond van niet omdat..’. Conclusie: ik denk relatief.

Als ik in 1 zin zou moeten zeggen wat het belangrijkste is wat ik geleerd heb tijdens 5 jaar studie, is het dat er geen waar of onwaar is. Slechts verschillende visies op een veronderstelling. Ik had in 5 minuten, 5 jaar collegegeld kunnen besparen. Maar goed, dat soort conclusies trek je altijd achteraf. En de studententijd was het waard, zullen we maar zeggen.

Relatief versus absoluut. Zodra je kanker krijgt en behandeld wordt, hoor je graag een absoluut antwoord. Het is goed of niet goed.

Helaas is mijn ervaring dat je meestal een relatief antwoord krijgt. ‘We zien geen kwaadaardige cellen in uw punctie, maar kunnen ook niet uitsluiten dat ze er zitten’. Tja, wat moet je daar nu mee..?

Of: ‘uw tumormarker in het bloed is gedaald, maar nog steeds aanwezig’. Ja en nu???

Verschrikkelijk frustrerend, die relativiteit! Nooit gedacht dat ik nog eens zou terugverlangen naar de absoluutheid van de propositielogica. Destijds veelvuldig vervloekt, maar nu meer dan welkom: Als ‘geen kanker’, dan ‘gezond’. ‘Geen kanker’, dus ‘gezond’. Kijk, dat is pas logisch.