4. nov, 2014

MRI

Ik begon al met een achterstand vandaag na een slechte nacht gehad te hebben. Kon het gisteren niet laten de meegekregen beelden van de MRI te bekijken. Wat ik zag stemde me niet vrolijk en dat is nog voorzichtig uitgedrukt.

De MRI was van mijn oren. Loop al sinds het voorjaar van 2013 rond met een loopoor. Maar ik had er verder geen last van, was ziekenhuis-moe en geloofde het wel.

De laatste maanden werd ik wel erg doof. Handig, op momenten dat manlief tv wil kijken en ik wil slapen. Maar als je werkt met ouderen die zachtjes fluisteren, is het minder handig. Zeker als ze geen gebit in hebben en onduidelijk articuleren. En dan heb ik het er nog niet over dat ik steevast de verkeerde kant uitkijk als iemand me roept.

Ik heb tijdens mijn studie een blok over beeldvorming gehad, dus de beelden zijn geen complete sciencefiction film voor me. Ik kan zien wat links en rechts is, welke doorsnede gemaakt is, waar ogen zitten, neus (aha, mijn bijholte zit inderdaad vol) en ook oren. 

Maar deze kennis had ik helemaal niet nodig gehad om te kunnen zien dat er een enorm verschil zichtbaar is tussen links en rechts. Zelfs mijn zoon van 8 viel dat op. Ik zag dus een verschil, maar niet wat het betekent. Is het vloeistof, is het een massa?

Geen idee, maar de stress sloeg toe. ‘Rustig blijven’, zei ik tegen mezelf en schonk een glas wijn in. De buurman kwam er aan te pas, hij wilde ook wel eens zien wat er zoal in zijn buurvrouw omgaat. Samen tuurden we naar alle beelden. Voor hem wel net een sciencefiction film, inclusief de kreten van verwondering en ongeloof. ‘Wow, wat bizar!’ Heel complimenteus, precies de manier waarop je bewondering wenst;)

Conclusie van de buurman: ‘Het is vast smurrie’. Hij zag al voor zich hoe ze dat er met een middeleeuws ogend apparaat uit zouden halen en werd steeds enthousiaster. Ik vond het inmiddels steeds meer op een horror film lijken.

Het liet me toch niet los en stond vanochtend moe op na een onrustige nacht. Om als eerste in een onderbroek vol poep te grijpen, in de rugzak van zoonlief. Kak…. Gisteren al 4 van hetzelfde uitgespoeld. Toch opnieuw het zindelijkheidsprobleem oppakken.

Maar niet nu. Kinderen naar school gebracht, rennend de auto in. Overleg in Geleen om 9.00. Had alleen geen rekening gehouden met de war-zone en totale chaos die wegwerkzaamheden hadden opgeleverd. File om de snelweg op te komen. Maar daar heb ik geen tijd voor! Dan maar ‘ik ben vrouw en ik weet niet beter, blink, blink’, spelen en mijn auto overal tussen duwen.

Dat werkt toch niet helemaal meer als je 40 bent.... En had al met drie automobilisten ruzie tegen de tijd dat ik de snelweg op reed.

 

Te laat in Geleen, te laat bij het patiënten overleg terug in Maastricht. Hopen dat ik deze keer niet geflitst ben, de vorige heb ik nog niet eens betaald. Familie en team zaten al klaar. Ik keek nog even snel op mijn gsm en zag dat ik een oproep gemist had, beginnend met 0032. Het zal toch niet…..

Bespreking van cliënt 1 achter de rug. Ik kijk weer even op mijn gsm en zie dat ik weer een oproep heb gemist van hetzelfde nummer. Voordat we beginnen luister ik nog even snel de voicemail af en de paniek slaat me om het hart… ‘Mevrouw, het is het ziekenhuis in Genk. Kunt u even terugbellen? Het gaat over de MRI die gisteren gemaakt is’.

Ik weet cliënt 2 door te komen, maar sla (met dank aan lieve collega's) bespreking van cliënt 3 over om terug te bellen. Alle doemscenario’s zijn inmiddels al de revue gepasseerd. Het secretariaat dat ik aan de telefoon krijg, meldt me dat de radioloog de beelden bekeken heeft. Maar toch nog aanvullend onderzoek wil. Waarom en waarvan krijg ik niet te horen. Daar kan ik het mee doen tot nader bericht.

 

 Dit lijkt me geen goed teken.