3. nov, 2014

Streepjescode

Ik moest vandaag in de MRI scan. Nooit mijn favoriet, want alhoewel ik geen claustrofobie heb, zou je het er van krijgen. Op een smalle tafel in een buis geschoven worden. Terwijl mijn hoofd gefixeerd werd en er een kap over mijn hoofd kwam te staan. Met een spiegeltje er in. Zodat je zicht hebt op de ruimte waar het personeel achter de knoppen zit.

Voordat je in de ruimte komt waar de scan staat, wordt herhaaldelijk gevraagd of je niks van metaal op of in je lichaam draagt. ‘Heeft u een metaalsplinter in uw oog?’ uhhh, nee, ik hoop van niet? ‘ Een koperspiraaltje, pacemaker of implantaat?’  Ik probeerde er maar niet aan te denken wat er met mensen gebeurt die zich in het antwoord vergissen.

Het ding is namelijk zo sterk magnetisch, dat echt alles er tegenaan vliegt. Of het nu in je lichaam zit, of niet. De laborant liet het zien met een minuscuul schroefje. Ai, ik was aanvankelijk blij dat ik mijn jurk aan mocht houden. Maar dat sloeg acuut om in de angst dat er ergens iets van metaal in mijn jurk verstopt zat. Zag het al voor me. Mijn hoofd gefixeerd aan de tafel en mijn lichaam tegen het apparaat geplakt. Het koude zweet brak me uit.

Van te voren kreeg ik een infuusnaald ingebracht, zodat ze tijdens de scan contrastvloeistof kunnen inspuiten. Deze keer was dat echter niet alles wat ik kreeg. Ik kreeg een polsbandje met een streepjescode…… In 1 klap gereduceerd tot een bonusartikel! Een STREEPJESCODE.

Nee dat kwam hoopvol over… Vroeg me tijdens de scan af welk doel het diende? En wat het zegt over de pijlers die het ziekenhuis heeft.  In ieder geval niet: ‘ u telt hier mee’, of  ‘uw welzijn is ons kostbaar’. Bonusartikel, in de aanbieding....