2. nov, 2014

Gezond zijn, ziek voelen

Zodra je de diagnose kanker krijgt, reageren mensen begripvol. Sommigen weten niet wat ze moeten zeggen, anderen vermijden je. Er zijn mensen die de verkeerde dingen zeggen, zoals: 'Het komt wel weer goed' (Oh ja? Dan weet je meer dan ik!), of: 'Je ziet er helemaal niet ziek uit.' En er zijn mensen die je een hart onder de riem proberen te steken. Kortom, mensen vinden het erg en vergeven het je dat je niet functioneert.

Mensen begrijpen het ook als je behandelingen ondergaat, regelmatig naar het ziekenhuis moet, je haren eventueel uitvallen, kortom ziek bent. Maar zodra dat allemaal voorbij is en je te horen hebt gekregen dat je 'schoon' bent, dan wordt verondersteld dat je beter bent en je je leven weer oppakt.

Helaas begint het dan pas! Het is zo tegenstrijdig om je gezond te voelen als je een behandeling start, maar je ziek te voelen zodra je gezond bent. Niet meer in staat om in welke rol dan ook te functioneren. Als partner, moeder, vriendin, werknemer, collega, niks meer. Achterblijvend met een krakkemikkig lijf, dat een zwakke afspiegeling is van wat het ooit was. 'Fijn hoor, je bent weer beter!' Ja op papier, maar ik voel me slechter dan ooit. En dat is niet van de ene op de andere dag over, sterker nog, een deel gaat nooit meer helemaal weg. En ook het 'beter' zijn, staat slechts synoniem voor 'zo lang er geen aanwijzingen zijn voor recidief'. En is dus betrekkelijk.

Ik stond in overleef-stand. Boodschappen doen, was het project van de dag. Alles was teveel, kon mijn zoontje niet eens de trap op tillen. Kon geen telefoon vasthouden door het krachtverlies in mijn spieren, niet voor mijn kinderen zorgen, noch het huishouden draaien. Iedere dag was een worsteling en een gevecht om iedereen in schone kleren de deur uit te krijgen en eten op tafel te zetten. Meer zat er niet in.

Ik vroeg me af waar ik het allemaal voor gedaan had. Zeker niet om te blijven zitten met een lichaam waar ik vrij weinig mee kon. Niet de moeder te kunnen zijn die ik wilde zijn, want was altijd moe en kribbig. Vriendinnen kwijt te raken, omdat het na de zoveelste keer dat ze hadden gebeld, het ook wel eens fijn is als je terugbelt en interesse toont. Me schuldig te voelen naar mijn werk, omdat het zo lang duurde. Me schuldig te voelen naar mijn man, omdat alles op zijn schouders bleef neerkomen. Me schuldig te voelen naar mijn kinderen, omdat ik altijd te moe was. Nergens meer ruimte voor, schuldgevoel, falen, verlies. Mijn leven bestond uit niets anders.

Had ik geen andere keuze moeten maken? Moeten kiezen voor kwaliteit van leven, ook al was het dan korter geweest? Men is geneigd te zeggen: 'Je mag blij zijn dat je nog leeft', Hoezo...? Is dit kwaliteitsverlies dan iets waar ik blij mee moet zijn?

Nu, 5 jaar later, zijn er veel dingen verbeterd. Ik ben weer aan het werk, kan genieten van de leuke dingen van het leven, kan meer zelf ipv dat anderen ze moeten overnemen. Echter, het is nooit meer geworden wat het was, leef iedere dag in concessie, moet altijd bewust met mijn energie omgaan, heb een lichaam dat ik niet kan belasten zoals anderen dat kunnen, heb een batterij aan kwaaltjes overgehouden, maar het grootste pijnpunt is nog wel dat ik nog steeds niet de moeder kan zijn die ik had willen kunnen zijn.

Ik heb levenslang, maar ben hopelijk chronisch beter.