Blog

21. apr, 2015

 

Vorige week sprak ik mijn vader via Facetime. De eerste keer sinds hij zo vreselijk ziek werd in Singapore. Hij was timide, ongewoon beduusd. Zo ken ik mijn vader niet! Normaal gesproken altijd vol grote verhalen and on top of the world.

Hij beschreef een proces van volledige aanvaarding te zullen sterven. De volledige berusting hierin, de volledige afwezigheid van angst, maar de aanwezigheid van een prettig en sereen gevoel.

Een beeld bevestigd door zijn arts. Zijn lichaam had het stervensproces al ingezet. Hij is echt door het oog van de naald gekropen. Heeft heel veel ‘geluk’ gehad dit te overleven. Het was een close call….

 

Zijn verhaal emotioneert me. In de eerste plaats omdat mijn intuïtie dat hij er tussenuit aan het glippen was, bleek te kloppen. En ik er niet aan moet denken, mijn ouders te verliezen. Maar daarnaast ben ik geraakt door de herinnering die hij beschrijft en de beleving van prettige emoties bij een hele nare gebeurtenis.

Het doet me denken aan bijna-dood ervaringen (BDE). Tijdens mijn studie verklaard als een reactie van het brein op een stervensproces. Waarbij neurotransmitters zorgen voor deze ‘hallucinatie’. Maar goed, dat is 15 jaar geleden en was een hypothese. Geïntrigeerd door het onderwerp, ga ik op zoek naar meer informatie.

 

Ik stuit op een uitzending waarin cardioloog Pim van Lommel geportretteerd wordt. Hij vertelt over zijn uitgebreide onderzoek naar bijna-dood ervaringen, internationaal gezien als 1 van de belangrijkste onderzoeken op dit gebied. (Bijna dood ervaringen: zijn ervaringen van mensen tijdens een hartstilstand, of tijdens een stervensproces, dan wel levenseinde ervaring genoemd.)

De conclusies van het onderzoek, vind ik onthutsend…. Namelijk dat bewustzijn, onafhankelijk ervaren kan worden van het lichaam, bij een niet functionerend brein. Het is geen wetenschappelijk bewijs voor leven na de dood. Maar bewezen is wel, dat er sprake van een helder bewustzijn kan zijn, bij een brein dat niet meer functioneert. Een flatline EEG.

 

Een conclusie die de gangbare en de mij aangeleerde inzichten over bewustzijn en de relatie tot de hersenen, ter discussie stelt! De huidige opvatting is dat bewustzijn een product is van de hersenen. Zonder hersenactiviteit, kan er geen sprake zijn van bewustzijn. Pim van Lommel bewijst met zijn onderzoek, dat mensen zonder hersenactiviteit, toch bewustzijn kunnen hebben. Waarbij het lichaam faciliteert, maar geen voorwaarde is.

Dit is niet niks…. Als er los van het lichaam sprake kan zijn van bewustzijn en bewustzijn ook niet ophoudt wanneer hersenen niet meer functioneren. Wat zegt dat dan over voortbestaan van bewustzijn na je dood..? En hoe zit dat dan bijvoorbeeld met orgaandonatie, wanneer mensen hersendood verklaard zijn..?

 

‘Een bijna dood ervaring, verandert het leven van mensen volledig’, zo vertelt Pim van Lommel. Angst voor de dood is volledig verdwenen, mensen geloven daarna in een persoonlijk voortbestaan na de dood. Er is sprake van een toegenomen waardering en zingeving van het dagelijks leven. Uiterlijk vertoon, gezag en macht worden steeds onbelangrijker. Bewijsdrang verdwijnt.

 

Ik vind het een mooie gedachte. Geruststellend. Verrijkend ook. En een bevestiging dat ik de juiste keuzes maak. Want wat je hebt vergaat, maar wat je bent leeft verder aan ruimte en tijd. We hebben een lichaam, maar we zijn bewustzijn (citaat uit de lezing van Pim van Lommel). Ik kan dus zonder mijn lichaam, maar mijn lichaam kan blijkbaar niet zonder mij…

 

 

 

 

 

 

13. apr, 2015

Niemand weet hoe lang hij of zij nog leeft. Je kan oud worden, of ‘jong’ sterven. Het kan morgen afgelopen zijn, of je kunt nog heel wat jaren voor de boeg hebben. En ook over de manier waarop we gaan, hebben we niks te zeggen.

 

Éen ding weten we zeker. Het is eindig... Maar daar staan de meesten niet bij stil. En waarom zouden ze ook..? Deze onbezorgde vanzelfsprekendheid van het leven an sich, is een rijkdom. Iets waar je pas bij stilstaat, als je geconfronteerd wordt met de eindigheid ervan.

 

Geconfronteerd worden met je eigen sterfelijkheid is eng. Ik spreek helaas uit ervaring. Maar geconfronteerd worden met de sterfelijkheid van je naasten, vind ik persoonlijk nog veel enger.

 

Mijn vader werd vorige week van het ene op het andere moment doodziek. Zomaar ineens. In Singapore, of all places! Net op tijd werd hij geopereerd. En daarna lag hij op de intensive care. Waar als een kettingreactie, het ene na het andere systeem leek uit te vallen. Slechte leverfuncties, veel te hoge suikerspiegel, te hoge bloeddruk en hartritmestoornissen. Vele factoren, die afzonderlijk niet zo’n probleem zijn. Maar gecombineerd, met een slechte timing, catastrofaal kunnen worden. Zoals vele grote rampen ook een verkeerde samenloop zijn van kleine (op zichzelf stand niet zo ernstige) factoren bij elkaar.

 

Ik was me al heel bewust van de kwetsbaarheid van het leven. Hoe makkelijk het door je handen glipt, als los zand zo ongrijpbaar. En daarmee de noodzaak iedere dag in te gaan, alsof het je laatste is. Maar dit schudde weer even heel goed wakker. Het leven is te kort om te verspillen aan negativiteit en verdriet. Ik besluit de dingen waar ik geen invloed op heb, los te laten. En me te gaan richten op de dingen die me wel gegund zijn. Mezelf te omringen met mensen die mijn gezelschap waarderen, mijn naasten, mijn familie.

 

Ik schenk een glas wijn in en denk nog 1 keer terug aan allen die ik het afgelopen jaar heb verloren. Het verdriet, het gemis, de onrechtvaardigheid. Wat me de afgelopen maanden niet lukte, lukt me nu wel. Eindelijk. Ik geef mijn verdriet een plek, sluit af en laat los.

 

Carpe diem, pluk de dag! Neem ik mezelf voor. Live life to the fullest! Ik hef mijn glas. Pake, op dat we snel weer samen het glas kunnen heffen en kunnen proosten, op het leven en elkaar!

 

8. apr, 2015

Het was afzien, in de Volta Classic. Een toertocht voor fietsers, te rijden in verschillende afstanden. Na 25 km, was ik al door mijn energie heen. Gelukkig had ik nog maar 70km heuvels fietsen, te gaan;)

 

Het lurken aan mijn bidon met sportdrank en de vele energierepen, brachten niet de boost waar ik op hoopte. Ook het enorme bord pasta de avond ervoor niet, noch het stevige ontbijt van die ochtend. Het was dan ook zwoegen geblazen. Op wilskracht, want mijn lichaam wilde al snel niet meer meedoen en kwam in opstand. Ondanks alle training van de afgelopen winter, sloeg de verzuring toe. En later de kramp. Eerst in mijn benen, daarna moest mijn achterwerk er aan geloven. En na 70km, mijn nekspieren. Ooit heuvels op proberen te fietsen met kramp in je bilspier…? Nee, dat dacht ik al. Alleen deze gek doet dat en trust me, er zijn plezierigere dingen te bedenken.

 

De route was prachtig! Ik kan niet anders zeggen. Door de Limburgse heuvels en de Voerstreek. Maar in plaats van genieten van al die heuvels, kon ik wel huilen. Want naar beneden gaan, betekent helaas ook dat je weer ergens omhoog moet...

Manlief had nergens last van. Hij ging als de brandweer en heeft geen reepje nodig gehad. Soepeltjes fietste hij de vele heuvels op, mij hijgend achter zich latend. Zwoegend, kreunend en steunend. Mond wagenwijd open, snot druipend tot aan mijn kin en een verbeten blik. Eindelijk bijna boven. Niet de beste momenten om op de foto gezet te worden, zou je denken. Maar daar dacht de organisatie anders over. Op bijna iedere heuvel van het parcours, stond wel een fotograaf. Denk je dat je het ergste gehad hebt, hangt er een fotograaf met een telelens 10cm van je gezicht. Of erger, op je behind. Nice….

 

Sinds het verwijderen van mijn schildklier, heb ik regelmatig het gevoel in een hypo terecht te komen. Vooral tijdens het sporten en helemaal wanneer de inspanning langere tijd duurt. Zoals tijdens het wielrennen. Manlief roept al maanden dat ik er naar moet laten kijken, maar maandag was voor mij ook de grens bereikt. Deze uitputtingsslag, ondanks een goede voorbereiding, ging ook mij te ver. 

 

Naar de huisarts dan maar weer. Ze vermoedt dat het samenhangt met mijn ontbrekende schildklier. En dan vooral wanneer je lichaam van glucoseverbranding, onder invloed van o.a. schildklierhormoon, moet switchen naar vetverbranding. Wanneer je glucosevoorraad op is en daar de energie niet meer uit geleverd kan worden. En de energie uit vetverbranding moet gaan komen. 'Een puzzel voor de internist', concludeert ze. En ik verlaat met een verwijzing de praktijk.

 

Ondanks dat ik de tocht uitgereden heb en niet afgestapt ben, had ik aan het einde van de rit toch ergens het gevoel gefaald te hebben. Omdat het zo’n struggle was en ik nadien letterlijk ziek van uitputting ben ingestort. Maar na deze informatie, moet ik daar misschien op terugkomen. Misschien is het juist een topprestatie die ik geleverd heb! Rijd maar eens 95km op een lege tank….Wie doet me dat na?

‘Je kijkt wel een beetje moeilijk’, is het commentaar van manlief op de gepubliceerde foto’s. Tja, schat…De volgende keer als ik he-le-maal kapot aan het gaan ben. En met iedere trapbeweging, het gevoel heb een beetje meer af te sterven, dan zal ik niet vergeten erbij te glimlachen..;)

 

5. apr, 2015

Afscheid… Met een lach, maar vooral heel veel tranen. Van mijn zusje en haar gezin, die vandaag verhuizen naar Singapore. Terwijl ik dit schrijf, stijgen ze op. En verlaten ze met ‘het blauwe vliegtuig’, hun Nederlandse roots. Vliegen ze een nieuw avontuur tegemoet en gaan ze een leven als expat leiden.

Een einde van een tijdperk, maar ook een nieuw begin...

 

De emoties lopen hoog op. Wetende dat het vanaf nu, nooit meer hetzelfde zal zijn. En beangstigend, vanuit de ervaring hoe betrekkelijk het leven is. Afscheid nemen, loslaten, verlies… Onderweg naar mijn zusje toe, ben ik verdrietig. Ik moet de laatste tijd van teveel mensen afscheid nemen.

 

In de auto terug maken we de balans op. Zoals we de laatste tijd vaker doen. Het zijn roerige tijden. Die ons aanzetten tot het evalueren van ons huidige leven. Wat willen we..? Waar willen we naartoe..? Waar liggen onze prioriteiten..? Wat vinden we belangrijker..? Meer luxe en materialisme? Of zijn het de mooie ervaringen, die er aan het einde van de rit toe doen? Kwaliteit versus kwantiteit.

 

Ook mijn boys hebben verdriet. Op de achterbank zit mijn oudste zoon, stilletjes te huilen. Hij realiseert zich, dat hij zijn neefjes niet vaak meer zal zien. En weet uit eigen ervaring met verre reizen, dat ze vanaf nu te ver weg wonen voor een terloops bezoek. Het breekt mijn hart, maar hij laat zich niet troosten. Het is een harde levensles voor hem.

 

We concluderen dat we kwaliteit van leven, belangrijker vinden dan kwantiteit. We willen niet kiezen voor nog meer, nog groter, nog duurder, nog meer materialisme. Statussymbolen zeggen ons niet zoveel en maken niet gelukkig. Als we later terugkijken, gaat het niet het materialisme zijn, waar we zo’n fijn gevoel van kregen. Wel die mooie reizen, die we met onze kinderen en familie hebben kunnen maken en beleven. Het samen delen en ervaren. Herinneringen die onbetaalbaar zijn en niemand je nog afpakt.

We zijn er uit. En vervolgen onze weg. Op weg naar rustigere tijden, met uitzicht op alle mooie dingen die we nog gaan beleven. Singapore, here we come!

 

 

27. mrt, 2015

Ik krijg wisselende reacties op mijn laatste stukje (Murphy’s law). Via Twitter, reageren lotgenoten vooral positief. De gevoelens die ik beschrijf zijn herkenbaar en mensen geven aan het een verademing te vinden, dat ik zo open ben over het hebben van dit soort momenten. Ze geven aan herkenning te vinden in hetgeen ik beschrijf.

 

Mijn familie heeft er echter moeite mee. Misschien ook logisch. Ik begrijp goed, dat ze liever de humoristische stukjes van me lezen. Luchtig, vrolijk en vooral suggererend dat alles weer ‘normaal’ en bij het oude is. En ja, die humoristische kant hoort ook bij me! Die zien mijn collega’s en vrienden ook. Ten tijde van ziekte, heb ik heel wat ellende door mijn humor kunnen handelen. Maar mijn realiteit, de realiteit van ex-kankerpatient zijn, is niet 1 groot feest. Dat kan ik verzwijgen, of ik kan zeggen hoe het is. En dat die waarheid, soms heel ugly is, maar vooral heel erg naakt, hoort erbij.

 

Ik ben mijn blog begonnen om drie redenen, waaraan ik trouw probeer te blijven. Ook al betekent dit dat ik met mijn billen bloot ga en ik inzage geef in zeer persoonlijke en intieme momenten. En trust me, dat levert me regelmatig een intern conflict op.

Ik wilde A) herkenning bieden aan lotgenoten. Want heb daar destijds zelf behoefte aan gehad, maar niet gevonden. B) Alle ervaringen, emoties en ellende, van me afschrijven. Omdat het orde brengt, in de chaos van herinneringen en therapeutisch werkt. En C) Mensen die (gelukkig!) geen ervaring hebben met ziek zijn en vooral het levenslange aspect ervan, inzicht geven. In wat er allemaal bij komt kijken.

In dat licht, is het een bewuste keuze niet een mooi opgepoetst plaatje te beschrijven. Ik heb gelukkig (weer) mooie momenten, zeker! En probeer alles uit het leven te halen wat er in zit, leef heel bewust. Geniet, meestal maximaal. Maar heel soms is het niet rooskleurig. Maar vind ik gewoon dat het leven sucks. En ben ik verdrietig.

Zoals deze week, toen alles tegelijkertijd misging en tegen zat. En ik juist door mijn fysieke gesteldheid op dat moment, even niet de draagkracht had, om te incasseren en te relativeren.

 

De vitamine B1, B6 en B12 injectie heeft wonderen gedaan voor mijn humeur. Vitamine B1, B6 en B12, spelen een belangrijke rol bij de aanmaak van Serotonine. Een neurotransmitter, die stemming beinvloedt. Een tekort, staat in verband met depressie. De koorts is verdwenen en ik ben weer aan de beterende hand. Ik heb met mijn apotheker gesproken en ze heeft toegezegd mijn specialist te bellen aangaande het voorschrijven van de andere tabletvorm Cytomel.  

 

Allemaal obstakels, die begin deze week onoverkomelijk leken. Maar nu zijn overwonnen. Ik ben er weer en kan kan de wereld weer aan. Zie alles weer positiever in. Maar ben me weer even heel bewust, van onze holistische aard. De verwevenheid van lichaam en geest, in voortdurende interactie met elkaar.